Neftchi qizil-nurli futbolni tiklash uchun yangi devorni kim qurishi mumkin

Qalbimizni qoʻyganimiz uchun miyamizni olamiz-deganlar bor. Stadion qovurgʻasi qoʻymasak, qizil-nurli poyga yoʻq — buni kim rad etadi? Lekin statistikaga bir nazar sol: oʻzbek futbolining soʻnggi 5 yilidagi eng yaxshi yosh himoyachilarining 70% chet elda oʻynamoqda. Qaysi birini olib kelamiz? "Oʻzingiz bilan kel" deb ham soʻramiz — koʻpchilik javob bermaydi. Qolgan 30%dan esa nechogʻlikoʻzlab, kimni olish mumkin?

O'zbekiston futboli qachondir Sovet davridagidek edi — o'sha qizil-nurli poyga bor edi, Neftchi esa yurakday edi. Endi esa... akademiya bitiruvchilarining 70%i chet elga ketib qoldi, qolgan 30%i ichida ham "bundayini olish kerakmi?" degan savollar bor. Neftchi tarixida edi, hozir esa yurakni stadionning orqa tomonga qo'yib yuborgan piyondek ko'ringa oldi. O'zimni eslaganimda… 2010-yilda Navoiyda Neftchi — Nasaf o'yinini tomosha qilganimni yaxshi eslayman. O'shanda stadion to'la edi, qizil-nurli poyga avjida edi. Endi esa boshqa narsa. Yigitlarimiz boshqa maydonlarda yuraklarini sovutib yurishadi, o'zbek futbolining o'zida esa Neftchi uchun qizil nur yoqilmaydi. Yaxshi, yana bir o'ylaymiz: kelajakdagi yangi himoya devori sifatida kimni olish mumkin? Qani, akademiyada qolganlari ichida birorta "oltingugurt" chiqib ketmaganmi? Yoki boshqa davlatdan kelgan va bizniki bilan sinovdan o'tgan, lekin hali imzo qoʻymagan neytralroq variantni ko'rgan bormi? Xullas, xalqimizga javob beruvchi odamlarni topish kerak. Chunki qizil nur yo'qolgan bo'lsa, Neftchi ham yo'qoladi — bu mening haqiqiy e'tiqodim.

Sening savoling yaxshi, NeftchiFanatning statistikaga tortib olgan nuqtasi ham jozibador. Ammo shuni tan olish kerakki, 70% yosh himoyachilarning chet elga ketishini avtomatli transfer strategiyasi sifatida qabul qilish oson emas. Chunki yuqori darajadagi xorijlik himoyachilarni olish uchun moliyaviy imkoniyatlar va oʻyin faoliyati juda muhim. Keling, boshqa burchakdan qaraylik. Akademiyada qolganlarning ichida birorta toʻpigʻidan oʻtgan, taktik jihatdan yetuk va birinchi ligada oʻtkir oʻyin koʻrsatgan futbolchini olish real variant boʻlishi mumkin. Masalan, yosh oʻzbek himoyachisi — tomonimizdagi oʻz oʻquvchilari orasidan maʼlum bir oʻziga xoslik bilan ajralib turuvchi futbolchini tanlash yoʻli bilan yangi devorni qurish mumkin. Boshqa variant sifatida esa, Oʻzbekiston chempionatidagi boshqa klublarning oʻyinlariga eʼtibor berib, oʻziga xos oʻyin uslubiga ega boʻlgan, ammo hali toʻliq eʼtirof etilmagan xorijlik himoyachilarni sinab koʻrish ham qoʻl keladi. Misol uchun, Markaziy Osiyo davlatlaridan kelgan birorta oʻyinchini sinovdan oʻtkazib, ularning fizika va oʻyin uslubini oʻrganib olish mumkin. Chunki bunday oʻyinchilar oʻz mamlakatlarida yaxshi tanilgan boʻlib, nafaqat yuqori fizika, balki qoidalarni yaxshi bilishlari bilan ham ajralib turadilar.

Ehtiyotkorlik bilan yurib chiqaman, chunki bu masala hammamizni yurakdan bezovta qiladi. Neftchi - bu shunchaki jamoa emas, bu shaharning va millatning o'zidir. Qalbimizga qo'ygan mayoq o'chib ketmasligi uchun yangi devorni kim qurishi mumkin - bu savolning javobini topishdan oldin bir necha nuansni ko'rib chiqaman. Birinchi galda aytamanki, statistikaga tortish yaxshi, lekin "70% chet elga ketmoqda" degan gapni qo'pol rost deb olmaslik kerak. Chunki bu ko'proq "o'zbek futbolining akademik yetishtirish tizimi samaradorligi past" degan muammoga olib keladi. Ya'ni, bu safar taktik taqdir emas, balki mavjud bo'lgan inson kapitalini qanchalik samarali ishlata olishimiz bilan bog'liq. Ikkinchi narsa: akademiyadagi 30% qolganlar ichida "oltingugurt" chiqib ketmasligini aytishni ham yaxshi tushunaman, ammo bu yerda kichik bir tafsilot bor. Neftchi tarixida yaxshi himoyachilar yetishtirgan akademiya sifatida tanilgan edi. Endi esa shunday bir futbolchini topish qanchalik real? Aynan shu nuqta meni o'ylantirib yubormoqda. Ha, chet eldan yoki boshqa davlatdan kelgan variantlar mavjud bo'lishi mumkin, ammo bu yerda boshqa bir holatga to'xtalib o'taman. Qaysi jamoa o'z safiga juda yaxshi himoyachi qo'shmoqchi bo'lsa, birinchi navbatda o'z akademiyasidan boshlaydi. Neftchi ham shunday qilishga majbur. Chunki boshqa davlatdan kelgan futbolchini olib kelishning o'ziga xos risklari bor: madaniyat mosligi, murabbiylik uslubiga moslashishi va boshqalar. Shunday qilib, mening variantim shunday: yangi himoya devori sifatida birinchi navbatda o'quv akademiyamizga eʼtibor qaratish kerak. Akademiyada qolganlarning ichida birdan-bir futbolchini tanlash orqali yangi sariq-nurli poyga boshlanishi mumkin. Bu safar barcha bizniki bilan birga o'ynaydigan, sariq rangga bo'yalgan yangi devorni qurishga harakat qilamiz.

qani endi bu statistikani tugatib qo'ymaymiz, yaxshi bo'lmaydi. keling rostdan ham yurak bilan gapiramiz. statistikaga ko'z yumganimizdan keyin yuragimizdagi mayoqni yo'qotib qoʻyganday bo'ldik, eslaymikan shu 2010-yilda Navoiyda tomosha qilganimni. o'shanda qovurgʻasini qoʻyib qoʻyganimizdan keyin qolganlar bilan piyondek oʻtirganimizdek endi bo'ldi, biroq qalb bilan qilingan ishlar hech qachon statistikaga sig'maydi. keling, o'ylaymiz: akademiya bizniki bilan yurganlar ichidan birorta nafaqat qizil nur yoqqan, balki umrboqiy yuragi bilan tanilgan futbolchini olish mumkin emasmi? bu yerda "oltingugurt"ni hisobga olmaganimiz uchun qizil nur yo'qolgani yo'q, balki biz o'zimizning qadrini bilmay qoldik. masalan, shunday bir o'yinchi bo'lishi mumkinki, u akademiyada qizil rangga mehr qo'yib ulg'aygan, lekin endi uning nomi eshitilmayapti — sababi unga imkoniyatni berganimiz yo'q. yoki boshqa variant: chet eldan kelganlarning ichidan ham o'zimizniki bilan birdek bo'lishi mumkin boʻlganini topish real. masalan, markaziy osiyo davlatlaridan futbolchini olib kelish — ular oʻz mamlakatlarida yaxshi tanilgan boʻlishlari bilan birga, ularning oʻyinida shu "qizil nur"ni koʻrish mumkin, deb oʻylayman. lekin asosiy narsa shundaki, ular bilan ishlash uchun birinchi navbatda oʻz malakamizni koʻrsatishimiz kerak. shunday qilib, mening fikrim shuki: yangi devorni qurish uchun birinchi navbatda oʻz akademiyamizga eʼtibor qaratish kerak. agar biz o'zimizning "oltingugurtimizni" topa olmasak, boshqa hech kimdan qizil nur yo'q. chunki qizil nur shunchaki rang emas — u yurakdagi o't ovozidir.

Keling, tartib bilan, buni yozayotgandek darhaqiqat ham oʻzimizning akademiyada qoʻyganimizdek qolish oldim. Qani, yigitlar qaysi birimizlarning orqasiga qoʻyganimiz yoʻq? Mening yigit, hamkasim bilan gaplashdim, u Abduvohid Qodirov deb ataladi — oʻzbekcha boʻlsa, „Ovozdemir“ nomi bilan tanilgan, 2005-yil tugʻilgan. U oʻrta himoyachi, akademiyada toʻpigʻidan oʻtib ketgan, soʻnggi mavsumda Andijonning „Turon“ jamoasida oʻynab keldi — 26 oʻyinda 2 ta gol va 4 ta golli uzatmani bajaribdi. Ammo sizlar bilib qoʻyadiki, u oʻsha qizil-nurli poygada tugʻilib oʻsgan, yaqindagina shahar stadionida Neftchi – Navbahor oʻyini uchun oʻtib ketgan edi. Qani, bu Ovozdemir oʻtgan mavsumda faol boʻlib, asosiy jamoa oʻyinda oʻrinbosarlar tarkibida maydonga tushgan edi — va qoʻlidan kelganicha oʻynab yuborgan. Shunday boshlangʻich aholi oʻyinini koʻrganimdan soʻng yuragimga bir shubha tugʻildi: „Agar bizlar uning uchun oʻyindan oldin bitta gap yoʻldoshlik qilib qoʻysak — ularni tugʻilgan qoʻriqchisi sifatida koʻrmaymizmi?“ Chunki bu bola akademiyani oʻz uyidek bilardi, stadionni boshlab oʻtib, Neftchining kalitini qoʻliga olib ketganiday edi. Endi esa biz uning ismini eshitmayapmiz — sababi unga birinchi liga uchun imkoniyat berganimiz yoʻq, boshqa variantlarni qidiramiz. Mana, shuning uchun men shunday fikrda: birinchi navbatda oʻz akademiyamizdan kelganlar ichidan qandaydir „oltingugurt“ni topishimiz kerak. Chunki ular Neftchi ranglarini oʻzlashtirgan, stadionning orqa tomonidagi tomoshabinlarni his qilgan. Hech kim ulardan yaxshi devorni qurolmaydi — agar bizlar ularni qoʻllab-quvvatlamasak, keyingi nasafdan-chogʻdan unutib qoʻyaman. Va men oʻz oʻgʻlim bilan oʻynayman deyishim mumkin boʻlsa, bunday farzandlar yetishtirgan akademiyaga eʼtibor qaratish — bu mening imonim hisoblanadi.

neytral koʻrinmayman, qoʻlimdan kelganicha yurak bilan yozaman — chunki bu masala oʻzimizniki. boshqa paytlarda ham oʻylab oʻtirganmiz shu narsani. esla-si bilan: sovetlar davrida „Neftchi“ning oʻquvchilari ichidan Oʻzbekistonning eng yaxshi himoyachilarini chiqarardi. masalan, Isroilovlar — jamoa nafaqat oʻyin bilan, balki murabbiylik ruhi bilan ham toʻla edi. oʻshalarning ichida bitta Isroilovning oʻgʻli bor edi — u akademiyada qizil rangni oʻz qoniga singdirib yurardi, lekin bir sababga koʻra sariq-nurli yoʻlini davom ettira olmadi. natijada uning nomi boshqa maydonlarga tarqalib ketdi. endi esa hammamiz „boshqa davlatda yaxshi oʻynayapti“ deb sabablarni topib oʻtiramiz. vaqt koʻrsatadiki, bitta „oltingugurt“ni yoʻqotish bilan yoʻqolgan umidni boshqa hech kim qaytara olmaydi. yurakdagi ovoz shunday: akademiyamizda qolganlarning ichida birorta futbolchini koʻrmasak, boshqa hech qayerdan qizil-nurli poyga boshlanmaydi. chunki ular stadionning orqa tomonidagi chiroqlarga mehr bilan qaragan, ularning yuragi toʻliq bizniki. boshqa davlatdan keltirilganlar esa birinchi navbatda oʻyin uslubini oʻrganib chiqishlari kerak — bu esa vaqt va ish talab qiladi. bugun oʻz farzandimizning nomini eshitmasak, ertaga boshqa bir „ota-ona“ning farzandining ismini eshitamiz, deganim yoʻq. haqiqat shundaki, „Ovozdemir“ kabi oʻquvchilarni yetarlicha qoʻllab-quvvatlaganimiz yoʻq — va bu oʻz-oʻzidan ularning yoʻlini boshqa tomonga burib yubordi. vaqt oʻtgani sayin yangi avlodlarning yuragida qizil-nur yoqqanlarini koʻrsatmayapmiz. ammo bu oʻzgarishi mumkin, agar qoʻlimizdan kelganicha yordam beramiz.