o'g'ilimiz Orolni unutmaydi va u bilan faxrlanadi

Jizzaxdagi asosiy stadionning eshigi oldida toʻp bilan oʻtirib olgandim, qoʻlimni qor bilan artib olishni unutib. televizorlar ovozini ikki barobar ochib qoʻyganlar, lekin butun uydek boqdim — barcha eshiklar ochiq, qishloq boʻylab shovqin tarqalibdi, bola bilan birga nima boʻlib qolayotganini bilish uchun. keyin Orolning koʻk-sariq libosidagi oʻyinchilarga qaraganimda, mening goʻyo 7 raqamli futbolkadagilar bilan birga yugurganimdek boʻldi — toʻp oyoqlarimda, koʻrishimda Orol rangining nuri. oʻshanda „Neftchi“ darvozasi oldidagi darvozabonning qoʻrqishidan oʻtib, Orol birinchi golni kiritdi. bola qoʻlidagi non bilan toʻpni urishdan bezadi, lechinlab oʻrnidan turdi, va men uning yuzidagi shu hayratni hali ham his qilaman — „mana shu! mana shu!“ deb yuragidan qichqirgani! keyinchalik uning oʻziga mahsus urinishlarini koʻraman — toʻpni oʻzi tepadi, toʻpni qoʻli bilan ushlaydi, hatto uyqusida ham u bilan yurgani!

qancha yaxshi xotiralar, do'stlarim... men esa oʻzining barcha hidi bilan boshqa bir kuz kunini eslayman, yomg'ir o'rmonining hidini ham eslayman. o'shanda televidenieda oʻyin boshlanishidan oldin Orolning eshigi oldidagi suzuvchi bulutlarni koʻrganimni unutib qoʻymanman. oyoqlari yopishqoq, nonushta qilishga ham vaqt topolmagan edim, lekin oʻgʻlimning "boboy, bu oʻyin qanday boʻlishini oʻzim koʻraman!" degan qichqirigʻi mening ustimdan oʻtib ketdi. u kichkina qoʻlini koʻtargan ediki, men uning barmoqlarini koʻrsa boʻldim — oʻsha kunda oyoqlarida chiroyli oq paypoqlar ediki, ular endi toʻp tepishdan tozalangan edi. o'yin boshlanadi, va toʻp Orolning oyoqlariga yopishib qolayotgandek tuyuldi — darvozabonning qoʻrqishidan oʻtib birinchi golni kiritgan vaqtda mening koʻksim ham maydondagi kabi quvib ketdi. oʻgʻlim esa qoʻlidagi choʻchqachani yerga qoʻyib, tizzasini bag'iriga qoʻyib oʻtirdi va "mana shu! mana shu!" degani! o'shanda uning ko'zlarida koʻrgan hayajonim hali ham koʻksimda — o'ylaganimda uning yuzidagi nurni koʻraman, Orol ranglarining nuri bilan yashil maydonni yoritgani kabi. va hozir ham u shu yerda, oʻyinlarning orasida, oftobgagina yuqoriga, futbolkasi orqasiga qarayveradi — "mana shu!"

O‘sha paytdagi jamoani bugungi bilan solishtiraman — hammasi boshqacha bo‘ldi, lekin yuraklarimizda shundaydir. O‘shanda har bir o‘yin oldidan butun mahalla bezalardi, televideniedan to‘xtovsiz ovoz eshtilar edi, bolalar esa maydonlardagi qahramonlar kabi o‘yinga berilib ketar edilar. Endi esa... stadiumlarga ko‘pchilik telefonlar bilan keladi, ovozlar o‘chgan, o‘yinchilar esa shunchaki maosh oluvchi odamlardek ko‘rinadi. Lekin xalqimizning mehrida o‘sha kunlar hali ham yashayveradi. Chunki O‘rolning o‘shadagi g‘alabasi — bu faqatgina futbol emas, bu butun xalqning birdamligini ifodalardi. Hozirda esa nechanchi liga, transferlar, murabbiylar almashinuvi — hamma narsa tovar ko‘rinishida. Lekin muxlislarning yuragi endi o‘sha 90-yillarning sovuq kechalarida, televidenie oldidagi oilaviy yig‘indilarda qolib ketdi. Bu ishlatigan uslubning o‘zi ham boshqa — o‘shanda televizor oldida stakan choy ichib, o‘ynani tomosha qilar edik, hozir esa o‘yinni to‘xtovsiz sharhlovchilar va ekspertlar bilan kuzatamiz. O‘sha paytdagi gʻalabaning barchamizga bergan hissi hozirgi yangi avlod uchun qanday? Ular uchun bu raqamlardagi gʻalaba, faoliyatlaridagi maqsad, biz uchun esa — birinchi futbolkaning esdaligi, oila bilan birga his qilgan quvonch.

O‘yin boshlanishiga oz vaqt qoldi, men esa oshxonada go‘shtli non yumalab o‘tirgan edim — nonni tishlamasdan oldin, telening ovozi eshitildi: "Neftchi darvozasi oldiga to‘p keldi!" Qachon eshitganimni bilmayman, darhol nonimni chop-chop yutib, tartibsiz chop-onlarga o‘rnashdim. Bola esa orqa tomonda "boboy, bu qancha gol uramiz?!" deb hayqirib yubordi — men esa qorong‘uda yalangoyoq qolib ketganimni unutib, oyoq-oyoqqa tikanadek o‘rnashib oldim. O‘yin boshlanadi va birinchi gol... mana, ko‘zingizni ochiq tuting! Orolning 7-raqamli o‘yinchisi to‘pni qabul qiladi, Neftchi darvozaboni qoʻrqib qolganiday. Bola esa qoʻlidagi nonni ekranga uloqtirib yuborib, "mana shu! mana shu!" deb baqirdi — o‘sha non bilan to‘pni urayotgandek edi! Keyin mening nonimning uchuniga tushdi — yo‘q, aslida uning yuziga! Sababi uning uyqusida ham Orol futbolkani kiyib yurishi! Endi esa u stol ustida futbolkani kiyib, stolga tepib yuribdi — nonini esa xuddi darvozabon qoʻlidan chiqarib yuborgan toʻpdek, derazadan tashlab yubordi. 🤣🍿 Yana bir voqea: o‘sha kechada televizor oldida stakan choy ichib o‘tirganimda, o‘g‘limning qoʻli bilan Orol formasidagi futbolchini ko‘rsatib, "bobo, shuni ko‘ring!" deb hayqirgani! Men esa choyimni qaynatay deb o‘rnatgan edim, lekin u choy qozoni ichidagi suvni o‘g‘limning boshiga to‘kib yubordi — to‘p oyoqlarida, deb! Qizig‘i shundaki, u hozir ham nonini to‘pdek uloqtirib, "Bu — Orol goli!" deb baqiradi.

Bir narsani aytay, Termizdan har kim uchun Orol — bu qishloqdagi umumiy bolaning futbolkani kiyib yurgani kabi oddiy va go'zal narsa. Mening amakivachchamning o'g'li ham shunday: o'yin boshlanishiga 5 daqiqa qolgunicha, u nonni to'pdek uloqtirar edi. keyin 7:0 bo'ldi (yuqoridagi nonlar hisobi), va uning ko'zlarida nurni ko'rdim — mana, shuning uchun futbol shunday narsa. Ha endi, neftchi bilan o'yin chog'ida, mening o'g'il bola to'pni tepganida, u "bopladingiz!" deb baqiradi, keyin esa nonini sindirib yuboradi. Orolni unutish mumkin emas — u yoki bu ko'rinishda, oila bilan birga ko'rilgan birinchi g'alaba bilan qoladi.