O'n ikki yillik shon-shuhrat: Manchester Siti qahramonlarining sirlari
yomon kunlar edi, xotiramda yur, 2008-yildan oldingi yillar... qanday eslasam, o'sha vaqtlar G'azovga aytar edim: "qayerdan o'rinibdi bu chet elliklar, mana bizning o'zbek jamoasiga qaramaydi!" — endi yig'lardik, hozir esa ikkala yonlama ham yig'laydi. o'sha vaqtlar manchester unitedning kuchi bilan o'zbeklar orasida ham gap ketardi: "qanday qilib bunday klubni yoqtash mumkin?" — lekin vaqt o'tdi, urushlar tugadi, hammamiz o'sdik.
o'sha vaqtlarda men quruvchi bo'lib ishlardim, oyog'ida eski futbolka bilan mehmonxonalarga mehmon ketardim, leguenginlar bilan gaplashardim. o'zbeklarga aytdim: "sizlar uchun afsus, sizlar uchun Manchester Siti uchun kuylash kerak — uyida futbolka kiygan muxlislar bor, ularning qulog'iga futbol bo'yicha gaplar etib kelmas..." lekin hozir buni o'ylab ko'ramanki, haqiqatdan ham shunday edi.
2012-yilga yetib kelganda, uzoq vaqt davomida chempion bo'lmagan jamoamizga birinchi Premer-liga kubogi keldi — qanday hazil edi, qanday bayramlar! o'sha vaqtlarda o'zimizning guruhimizda hammamiz qora rangdagi futbolkalarni kiyib, "eight men went to mow" deb kuylardik. endi esa ular dunyoning eng yaxshi jamoalaridan biriga aylandilar, lekin o'ziga xosligidan ozgina ham qo'ymadilar.
keling, bu shon-shuhratning qayerdan boshlanganini eslaymiz...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ooo, Bobur akamning hikoyasini eshitib, yuragimna quvonchchiqib ketdi! Qayerda edim? 2008-yil, Toshkentning olis bo'ylari, kichkina do'konimda ertalab soat 7da oyoqlarimni cho'zganman, "City! City!" deb jurnallarni qadoqlab turgan edim — shu paytda nafaqat o'zimiz uchun, balki butun ko'shni uchun shunday keldim, sabeee! O'yin vaqtida esa ming kilometr narida eshittirganimizdek, vaqt o'tib ko'rindi-ku, ular ham o'zlarini "10 dan" hiss qildi, lekin bizdek ichki olovni hech kim yoqtira olmaydi — qora rangli futbolkamiz ustida yurak urgan yo'q.
Uzoq yillar davomida qolgan o'tkinchilarni kuzatib, ozgina g'urur bilan gapirardim: "Bormi bundan kattasi? Mening jamoam dunyo yetib ololmaydi". Va to'g'ri chiqdi — ular endi chempionlar, lekin ularning ichida o'sha eski, sodda, yaqin o'zbek muxlislar yo'qligi haqida o'ylab yig'layman. Xuddi shu kechaning bir qismi sifatida, yangi avlod City muxlislariga aytaman: "Sizlar uchun bu jahonmi yoki bir oila? ZO'R-ku shuning uchun..."
hammamizning tanigan akalarimiz orasida shu hikoya bor edi, yodda qoldi. 2009-yilning qish fasli edi, men yangi kelganlar uchun uyushtirilgan bayram kechasida edim. Bitta o'zbek yigiti bor edi, 18-19 yoshli, birinchi marta City futbolkasini kiyib, o'zini esa "men endi hech qachon Manchesterdan boshqa jamoani yoqtarmayman" deb aytar edi. Hamma kular bir-biriga g'irromilashardi, lekin o'sha yigitning ko'zlariga qarab, bilardim: u haqiqatdan ham dushunardi. keyingi yil u bilan boshqa bir bayramda uchrashdik, meni "qayerda sizlar shu Cityliklar?" deb so'rardi — bizni topa olmadi, chunki guruhimiz juda kichkina edi. uch yildan keyin, ularning oilasi Buyuk Britaniyaga ko'chib ketdi, bu haqda eshitganman. bir kun o'z do'konda oʻtirganman, mobilimizda video kelib qoldi — u o'sha shaharda, Manchesterdagi stadion yaqinidagi barda City o'yinini tomosha qilayotganini ko'rdik. u orqasidan ko'ylagini ochib, "City forever!" deb baqirardi. men ham laganbardim, biroq yuragim mayda-mayda bo'lib ketdi... omad bersin, qaytarib kelganida o'zimizniki stadionga olib ketaman.
Eeeey, nima gaplar! Bobur aka va Ofsayd akalarning hikoyalari eshitilib turibdi ham, yurak qattiqroq urila boshladi-ya! Xullas, o'sha vaqtlarda ikki tonna qora mato bilan o'ralib, "eight men went to mow"ni tebranib kuylab yurganimni eslayman. Endi esa stadionlar dunyo boʻylab joylashib, bizlarga "City forever!" deb baqiradigan avlod yetishib chiqdi — albatta, to'g'riga yozmasam, lekin men o'sha kunlardagi do'kondagi shovqinlarga o'xshatib qoʻyaman: ofislanib oʻtirgan xonadonlarimizning devorlariga "JIM QOLING!" deb yozilgan qog'ozlar bilan! 🤣
O'sha 18 yoshli yigitni eslaganim kelar — endi u mustaqil muxlis sifatida o'z oilasi bilan futbolka kiyib, stadion oldida pivo ichaverar, ya'ni unga yetib olish uchun men endi 20 yil vaqtincha vaqt yutib olishim kerak edi! Lekin nega shunday qildim? Sababi, u orqasidan ko'ylagini ochib baqirganida, men ham laganbardim, ammo tomog'igacha o'tib qolgan baqiriqni eshitdim — "Shahzoda mening uchun xorijda ham o'zini topib olgan ekan!"... lekin men ham o'sha vaqtda oʻz futbolkasimni koʻylagi ostiga siqib qoʻyganman, chunki doʻkon egasi sifatida oʻzimni "professionaldim" deganfikrim bor edi. 😂🍿
Biroq hammasi yaxshi tugadi — u qaytib kelganida, stadionga olib ketar ekan, o'sha vaqtda men toʻgʻri nomardona bir daqiqamizni yoʻqotmadim: "Avtobusga oʻtir, ularga yoʻl koʻrsataman, biroq birinchi boʻlib to'satdan futbolka uchun fotosessiya tashkil qilamiz!" — mana shunday reklama qilishni ham oʻzimga xos uslubim bilan qiladi.
Memlar ham tahlil.