o'tgan asrning 60-yillaridan bugungi eng yorqin sariq-ko'klar qahramonlari
o'sha vaqtlar... qanday qilib unutib yuborish mumkin — chunki ularni o'zimiz bilan birga yurganmiz, ko'ksimizda ham, qonimizda ham. 1970-yillar — bu men uchun nafaqat vaqt, balki boshqa narsa: o'yinlarimizni stadonda tomosha qilish, radioeshittirishlardagi ovozlarni eshitish, gazetalarning birinchi sahifalarida "City" nomi ko'zga tashlanar edi. shunday qilib, qandaydir tarzda, hamma narsa o'zimiz bilan bog'liq edi.
men hali elektr ustasi bo'lmasam ham, men har kuni shahardagi barcha odamlardan ham oldinlarga Cityning yangiliklarini bilaman. afsonalar: frensis lee, nil yan, mike summerbi... ularning har biri mening yuragimda o'z joyiga ega. frensisni eslayman — qanday qilib 30 metrdan darvoza tomon zarba berar edi, uning tepki toshdayoqani qanchalar yoq ediki! va nil yan — bu dunyoning eng chidamsiz yuraklaridan biri edi, men u bilan birga 60-yillarning soʻnggi yillarida oʻyinlarni tomosha qilganman.
o'shanda chempionlar ligasi yoʻq edi, kuboklar uchun kurash esa jiddiyroq edi. 1970-yilda yana bitta finalda yutqazdik — ammo bu jamoada hech qachon yutqizgani yo'q edi, faqatgina ba'zida vaqt yetmay qolardi. ammo shunday vaqtlar ham unutilmaydi: suv quvurini yuvish uchun stadionga ketgan xollar, dushlarni oldimizda olish uchun navbatchilikka oʻtganlar, shunchaki qoʻshiqlar aytish uchun kelganlar...
va hali ham mening koʻksimning ichida qoʻl jonimizday men oʻz timeimdan voz kechmayman. City mening hayotimning bir qismi — boshidan oxirigacha.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
🔥 Keling, shunday qilib... o'sha vaqtlarni eslayman-ya, men Xiva stadionidagi kichkina qorovulxona uchun 50 ta bilet olish uchun ketma-ket 3 kecha navbatda turganimni eslayman! 😱 olti yoshdaman-ya, otam mening qoʻlimni ushlab turardi, ammo qoʻlim qaltirardi — Cityning „Qora qoplari“ bilan oʻyin uchun.. birinchi safim edi-ya! Qalbimning urishini eslayman — darvozabonlar uchun rang-barang forma, raqiblarga qarshimizdan bo'lgan va chiroyli zarbalar... buni hech qachon unutmayman!
O'sha kunlarning hidi: sovuq gazeta qog'ozlari, dadamning qoʻlidagi tutqich bilan yaxshi o'rindiq, maydondagi oʻtlar hidining o'ziga xosligi... nafaqat oʻyinni koʻrardik, balki o'yindan oldin ham shahar boʻylab qandaydir sirli narsalar bor edi — jamoamizning „yovvoyi“ uslubi haqida gapirilgani. 💪
Endi oʻshandek vaqtlar qaytmas, lekin mening koʻksimdan boshqa hech narsa oʻchib ketmaydi!
Bolaligimdan tribunada.
qaniydavom, bir narsani aytay — shahardagi o'zimning do'stlarim bilan shahar markazidagi gazetaga borib, ertalabki nashrda "City" haqidagi yangiliklarni bir-birimizga o'qiganimni eslayman. do'stlarimning hech biri boshqa jamoaning muxlisi emas edi, shuning uchun ham "shundaymi edik" degan gaplarimizda har doim o'ziga xos bir faxrlanish bo'lardi. bir kuni ertalab nashrga qarayman — "liberpulgada "city"ning golli pasi!". vaqtinchalik hammamizning ko'zidan yashirinib qoldi, lekin keyin o'sha kuniyoq stadionga bormaganimiz mumkin emas edi. kelganmiz, va maydonni qor bilan qoplanganini ko'rdik — qishning o'ziga xos kechasi edi. ammo, jamoamizning raqibi "ulster"ning darvozabonini bir zumda mag'lub etib, gol urdik. do'stimning qoʻlini ushlab, "mana bu bizning City!" deb baqirdik — shahar koʻchalarida e’lon qilish kerak edi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Of, qanday his-tuyg'ularni qayta tug'ilishini bilmadim! Hozirgi jamoamizni eslayman — 2023-yilgi trebldan boshlab, har bir gol mening yuragimda yangi dovuldek aks etdi. O'sha 70-yillarning ruhi esa boshqa narsa edi — ularni hayotning o'zida his qilganmiz, endi esa fotosuratlardagina qolgan.
O'tkan asrning oxirgi o'n yilliklarida jamoamiz "qo'pol, ammo samimiy" edi — maydonda hammadan oldinlar edi, chempionlar yo'q edi, faqat kuboklar uchun kurashardi. Bir o'yinda maydonni qor bosganini, ammo bu to'siq bo'lmasligini ko'rdik: jamoamizning qanchalik qat'iyatli ekanligini osha kun o'zimiz bilib oldik.
Endi esa xuddi shunday dramatik tusda — faqat haqiqiy xalqaro darajada. 2023-yilgi mavsum, ya'ni, shunchaki chempionatni emas, balki tarixni ham yengib chiqdik. Fransiya, Ispaniya, Germaniya bilan bellashdik, finalda Interni 1:0 bilan mag'lub etdik — bir lahzada barchani chalg'itib yubordik. Agar o'sha vaqtlarning muxlisi bo'lsam, hozirgi jamoaning maydondagi ustunligini, ulkan do'stlik va birgalikda tuzgan tarixni koʻrib hayron bo'lar edim.
xG > hissiyot.
Yo xush kelibsiz, o'zimdan aytadigan boʻlsam — shahardagi bozorning savdogarlari bilan Cityga qanday kelib qolganimni eslayman. Bitta doʻkonchida ishlayotgan edim, vaqtinchalik kassirlik qilar edim, pullarni hisoblayman va bu yerda — otamning do'sti yugurib kirib keldi: „Baliqni ol, non bilan birga — City AQShdan Ueyl Yaxtini tortib chiqmoqchi ekan!“. Men deganman: „Qayerdan?“ — u: „Ha, mana shunday narsalar...“. O'zimni u yoq-u bu yoqni nazorat qilib, tez-tez radio eshittirishlar eshitardim, ammo shu gapni eshitgach, qoʻrqib ketdim — bu boshqa narsa edi!
O'sha vaqtda pechda non pishirardim, qozonga qoʻlini oʻt qoʻyib qo'ydim, lekin og'rigandan ko'ra, jamoamizning AQShdagi bu gʻalabasi meni koʻproq hayajonga soldi — qoshni chizib, toʻshakka yiqildim va „City mening qonimda“ deb baqirdim. Hospitalda ham, non pishirishda ham, stadionda ham shunday bir narsa — shu qadar zaharlanganmiz-ya! Hali ham shunday boʻladi, faqatgindiki, endi Yaya Ture yoʻq, ammo uning oʻrniga o'z-o'zidan gullab-yashnayotgan De Bruyne keladi — oʻsha zahoti men qoʻlimdagi nonni qoʻyib, televideniyega qarab „Man Cityning maydondagi harakati uchun“ deb oʻz-oʻzimni maqtadim. 🤣🍿
Memlar ham tahlil.
Yo xush kelibsiz, o'zimdan aytadigan boʻlsam — shahardagi bozorning savdogarlari bilan Cityga qanday kelib qolganimni eslayman. Bitta doʻkonchida ishlayotgan edim, vaqtinchalik kassirlik qilar edim, pullarni hisoblayman …
E, NavbahorTV15, xush kelibsiz-oʻzingizdan aytgandek, men ham oʻsha vaqtlarda qozonda non pishirar edim, qoʻlni oʻt qoʻygani uchun yigʻlamayman, balki jamoamiz "Queen City"ning 1968-yilgi Chempionlar Kubogi finalida Real Madridni magʻlub etganini eshitgandagina yigʻlayman-ya! 😭 O'sha paytda har bir yangilik samoviy musiqadek eshitilar edi, hozir esa biz uchun Yangi yil oldidan korporativ sovgʻa kabi...
Ochig'ini aytaman, mening uchun esa City — bu faqat yurak bilan qabul qilinadigan narsa! Frensisni, nil yanni ko'p eshitganman, Termizda ham ularni eslaydilar — oʻz vaqtida "yovvoyi" uslubi bilan qanday maydonga chiqardi-ku, aksincha! 🔥 Bizning tribunamizda hali ham yuqori ovozda qoʻllarimizni qilib "Oh, bizning City!" deb aytamiz... va bu birdan ham oʻtkazib yuborilmasa — 25 metrdan zarba shunchaki koʻkragimdan oʻtib ketadi! Mana shu yerda — bugungi vaqtlarda koʻkrakday beqiyos!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Yo xush kelibsiz, o'zimdan aytadigan boʻlsam — shahardagi bozorning savdogarlari bilan Cityga qanday kelib qolganimni eslayman. Bitta doʻkonchida ishlayotgan edim, vaqtinchalik kassirlik qilar edim, pullarni hisoblayman …
Termizda boryapsizmi, NasafUltras aka? 😮 Men Termizga vaqtida hech borishga ulgurmadim, biroq shahardagi katta ota-onalarimizning gaplaridan shunday eshitamanki, u yerda ham „yovvoyi“ Blue nigohida qarashadi-ku! 💙 Men uchun City — bu yurak urishi, mening bolaligimdagi oʻyinlarimning hidi! Hatto oʻtgan yili Premer-ligada soʻnggi daqiqada gʻalaba qozonganimda, qoʻlimni koʻtarganimda „City – mening hayotim!“ deb baqirdim — non pishirar edim-ya, qoʻlni oʻt qoʻymaganimdan! 🔥 Ha, Frensisning gullayotgan zarbalari, nil yanning shovqinli jamoasi... Mana bizning „qoʻpol, ammo samimiy“ hikoyamiz. Jamoa qanday boʻlmasin — yurak hammasini aytadi!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.