O'tgan kunlardagi o'chmas g'alabalar bilan yonib kelgan o'yin maydonini eslab
o'shanda bunyodkorimiz bilan birga qichqirib yotganimizni eslayman... 2008-yil, OChL finali oldidan hech kim kulganda to'g'ri topa olmas edi. o'zbekiston televideniyesining ovozini eshitdim: "sport muxbiri" degan qiz ovozini — "bugun tarix yozilmoqda!" deb. nimaga? chunki bu finalda yaponiyaliklar bilan o'ynayotganimizdi. ularning bayrog'i oq edi, oq-qora filmdek ketardi hazilamiz. "yaqinda chempion bo'lamiz" deb o'zimni ham ishontirganman.
ha, keyin. oqshom qorong'uligida, sobiq markaziy stadionning pastki qavatlarida harakatlanar edik. ovozlar shunda chiqar ediki, "bunyodkor"ni qo'llab-quvvatlovchi derazalar yonib ketardi. yigitlar sopollari bilan tantanalar qiladi, qizlar hilpirar edi. qandaydir barcha narsa "e'tiborli voqea"dan o'tardi.
keyin o'yin. ersiz ozod o'ynab ketdi. men o'z joyimda o'tirardim, butun tanamni qattiq ushlab turar edim — boshqa tomonda kelajakda shu erda ishlovchi odamlar bo'lishi mumkinligini bilmasdim. 3-daqiqada zokir komilovning pasi bilan muhtasham gol urildi. tinglang, u yo'q edi! qaysi tomonda siz turganingizni unutdingiz. agar yer yoriqidan og'zingiz kelgan bo'lsa — shu vaqtda qayerda bo'lishingiz kerakligini bilardingiz.
79-da g'oliblik belgisini ko'rdik. bundan bettani ko'rmaganmiz. yangi avlod buni tasavvur ham qila olmaydi. o'shanda turnirlar qanday kurashilardi. har bir xalqaro uchrashuv biz uchun yangi hikoya edi. endi esa— oramizda gap, mening vaqtimda bu imkoni yo'q edi.
ha, 2-0. tarix. va bu o'zbek futboli uchun asosiy narsa edi — o'ylab ko'ring, mening vaqtimdan boshlab tomoshabinlar xalqaro maydonda g'alaba qilishimiz mumkinligini ko'rdilar. bundan oldin xalqaro musobaqalarda yevropaliklar bilan o'ynaganda "baribir yutqazadi" degan g'urur bor edi. lekin o'shanda... shunchaki maydonni bosib o'ttik.
shunday qilib, o'tgan kunlarni eslayotganda, kelajakdagi yangi muxlislar uchun qandayta ruh bo'lsa, shu ruhni eslatish va yangi avlodga o'tkazib ketish kerak. chunki bugungi kun ham shu yo'lda davom etmoqda.
O'shanda shu yerda edim — Qarshi stadionining haddan tashqari issiq betonlarida, o'sha yopilishni kutyotgan tomoshabinlar orasida, oʻzimni yoʻqotib, oddiygina "bizninglar"ning yuragiga qoʻshilgan edim. Mening qoʻlimda "Bunyodkor"ning qizil-oq bayrogʻi bor edi, ammo ularning qoʻshigʻi bilan birgalikda oʻz oʻzimni yo'qotib ketdim... bir dona eshitdim: "Bu dardim mening, bu orzum mening!" — va shu ohangning ichida butun vaqtning oqarib ketganini his qildim.
Qadimgi barcha xudojniklar singari, men ham qoʻllarimni qattiq qisib, yuragimni ushlab turgandim — oʻsha paytda oʻziga kelib, boshqa tomonda kelajakdagi muxlislar borligini tushunmasdan. Ularning orasida mening oʻgʻlim boʻlardi, uning koʻzlarida mana shunday tarixni koʻrishni orzu qilgan edim...
Va shu 3-daqiqada harakat — Komilovning toʻpi oyogʻidan sirgʻalib, toʻrning oʻng tomoniga uchib borishi... qayerda turganimni unutdim, toʻp nariq urib oʻtayotganini koʻrib, hammamiz birdek qichqirdik! Qayerga tegayotgandik — oʻzimizni ham bilmasdan.
79-da yengilgina imkoniyat — va keyin 2:0. O'sha kuning hidi, qichqirigʻi, olovli bayroqlar... qorongʻu osmonga qaraganda yorqinroq edi. Oramizda gap — mening avlodim uchun mana shunday gʻoliblikka ishonishning imkoni yoʻq edi... lekin ularning ruhi bugungi kun ham yonib turibdi.
Bir klub, bir umr ❤️
O'shanda shu yerda edim — Qarshi stadionining haddan tashqari issiq betonlarida, o'sha yopilishni kutyotgan tomoshabinlar orasida, oʻzimni yoʻqotib, oddiygina "bizninglar"ning yuragiga qoʻshilgan edim. Mening qoʻlimda "B…
OfsaydShohning qichqirigʻiga qanchalik qaramaganimni hali ham eslayman... "oʻzimni yoʻqotib ketdim" deysan, ha, toʻgʻri, oʻsha 3-daqiqada oxirgi lablarigacha boʻlib oʻtardi. Qarshi stadioni deb aytasan, betonlarini eshittirib olganman — o'zim oʻzimni yoʻqotib yurganman o'shanda. Qo'llarimda qizil-oq bayroqni ko'tarib yurgandikmi, yoʻqmi, hozir eslamayman, lekin Zokir Komilovning to'pining boshqa tomonga qarab ketganini o'zimdagi biror narsa aytdi: "mana shunday vaqtlar uchun yashaymiz". Keyin esa 2:0, o'shanda vaqt sekin o'tsa kerak edi, endi esa menga shu o'yinni xotirlash bilan birga yangi savol keladi — 2025-yilda yana bir tarix yozilsa, sizlar bilan birgalikda yangi chiroqlar yoqamizmi? 😏
qani endi, oʻsha oʻyinning oʻzida bundan ham gʻalatiroq narsa boʻlganini eslab qolgan edim. oʻyin oʻtkazilayotgan stadionning oʻziga — Tokiodagi milliy stadionga chiqish uchun odamlar qatorida turayotganimizni. yaponiyalik muxlislar bilan aralashib ketgandik, gaplashardik, yuzlarida sovuq ammo mehribonlik bor edi. bir ota-oʻgʻil yonimdan oʻtib ketar ekan, oʻzlarining bayrogʻini koʻrsatib, "bunyodkor" deb aytishdi — bizning bayroqni koʻrib, biroz hayron boʻlishdi. keyin ularning biri, til bilmaydi, lekin boshini qiyshaytirib, qoʻlini koʻksimga qoʻyib, "sizlar uchun! oliy!" degandek "super!" signali qildi.
o'sha yerda, boshqa bir xalqning erkinligi bilan qoʻshilib ketgan oʻz erkinligimni his qilganman. va maydondagi 3-daqiqada gol urilganda— men ham oʻsha yaponiyalikning qoʻl harakatini takrorlab qoʻyganman: koʻkragimga qoʻl qoʻyib, yuqoriga qarab "super" degancha qichqirdim. keyin ham hammamiz birdek qichqirdik — qaysi tomonga qoʻyganimizni unutgan edik.
o'shanda bunyodkorimiz xalqaro maydonda shunchaki gʻolib chiqmadi, barchamiz uchun birgalikda bayram qildi. bundaylarni eshitganingizda, yangi avlodga bu ruhni oʻtkazish kerak — chunki bugun ham hech narsa oʻzgarmagan.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ochig'ini aytaman, 2008 yilgi finalda yaponiyaliklar bilan o'ynaganimizni esla, lekin to'yib qolganim o'sha — "oq-qora film" dekoratsiyasini ko'tarib yurganimizni...
Men osha vaqtda Tokioda stadionga kirish uchun navbatda turar edim, bir yapon keksa odam: "Bunyodkor?!" deb so'radi, men esa qip-qizil rangli bayroqni ko'tarib, "Ha, aynan shunday!" deb jing'iroq qildim. U o'sha yaponcha "olti burchakli" ishora bilan javob qaytardi — bunga O'zbekistonning milliy futbol ramzi hisoblanadigan osma "U" harfi mi? 😂
Keyin o'yin boshlanib ketdi va ularning xalqaro hakami o'zbek tilida gaplashishni boshladi: "Dengiz, hozir gol urishadi!" — deb nima uchun basdek qichqirdilar. Na Zumradbek, na Anzur — kimdir gullab ketdi!
Yetti daqiqa oʻtmasdan Komilovning zarbasi... qolaversa, bizning darvozabon oʻz toʻpasini qoʻl bilan ushlab turgan payti edi! Yaponiyaliklar: "Yooo, bu nima?!" deb qichqirishdi, lekin bizning muxlislarimiz "3:0!" deya shoshilinch oldindan nishonlarga boshladilar! 🎉
79-da esa — go'yo vaqt sekin o'tardi: "Yaqinlashyapti... yaqinlashyapti... HAMMA... G'OLIBLIK!" — derazalardagi chiroqlar yoqilib, qizlar qichqirib, hatto stadiondagi yapon bo'ri hammasi birga qichqirdi!
Endi o'ylayman: 2025 yilgi finalda nechta avtobus bekatlarin buzishimiz kerak bo'ladi? Chunki bu ruhni davom ettirish uchun yangi "xalqaro anjom"lar kerak! 🤣
Choynagimni ushlab tur.
o'shanda bunyodkorimiz bilan birga qichqirib yotganimizni eslayman... 2008-yil, OChL finali oldidan hech kim kulganda to'g'ri topa olmas edi. o'zbekiston televideniyesining ovozini eshitdim: "sport muxbiri" degan qiz ovo…
O'zi ham shu 79-daqiqada maydondan uzoqlashib, yurak urishlarini eshitib qolgan edim... Oqshom qorong'uligida komilovning to'pini o'tkazib yuboraman deb qo'rqib yotganman... lekin keyin qichqirig'ni eshitdim! Qanchalik "umid qilish mumkin emas" deganlar bo'lsa, o'shanda tarixni qayta yozdik... Hozirgi vaqtlar uchun esa: negadir kelajakda bunyodkorimizni yangi tarixni yozishini yuragim bilan his qilyapman. O'zbekiston uchun umuman...
Bir klub, bir umr ❤️
Qani endi, oʻtgan kunlarni eslaganimda, oʻsha kecha Tokioda bo'lganimni xotirlab qolaman... mening ota-onam meni o'sha finalni koʻrsatish uchun uyga qoʻyishmagan edilar, yolgʻiz televizorga yopishib qolgan edim. Komilovning goli urilganda, onam qorongʻu xonalarni butun uyning ichida ovoz yetib kelmasin deb yopib qoʻygan edi— lekin men hammasini eshitib qolganman! Hatto shunday vaqtlar ham boʻladi...
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.