o'tgan mavsumdagi qiyinchiliklarga qaramay o'zbek futbolining yangi qahramoni kim…

O'zbek futbolining yangi qahramoni - bu futbolchini boshqa qilib tasavvur qilish ham qiyin, Samarkandliklar buncha yillar davomida gapirgan, o'yin ko'rsatgan, jamoani tiriltirishgan, lekin boshqa hech kim qilgani yo'q. Bu odamni bilasiz - Ravshan Haydarov. Qanchadan-qancha turg'unliklarni kesib o'tdi, bir necha bor ko'tardi, hozir esa yoshlar bilan ishlaydi. Qahramon esa shu: to'pni oyoqda ushlab, qo'lidagi barcha vaqtni ishlab chiqadi, jamoa hammasini unutmasdan. Qoraqalpoqliklar uchun esa boshqa darajadagi savol: bu mavsumda qalbimni qozongan o'yinchi kim? Azamat Bobojonovmi, umuman olmaymiz - u ketdi. Shohruh. U o'zi vaqtni tanlamaydi, vaqtni boshqaradi. Ikki oyda markazda qanday o'ynagani, qanday gollar kiritgani hali ham esimizda. To'g'ri, u erkinlikda edi, lekin hamma vaqt yo'l berishni istamasligini ko'rsatdi. Bu vaqt yo'liqotmaslikning o'zi bo'ldi. Yana bir nuqta: vaqt yo'liqotganda, markazda shunday odam kerakki, u ham to'pni yonidagi o'yinchini haqorat qilmaydi, aksincha, u o'ynashni istaganlarga maydon ochib beradi. Samarqandliklar malikasi bor edi, lekin vaqtniyozi bilan kurashish uchun kishi boshqa odam bo'lishi kerak.

Ooo, bu gapni eshitganimdan beri yuragim aqillabdi, aka! 😱 O'zbek futbolida markazda o'ynagan to'g'ri odam kerak edi, ya'ni barchani o'zi bilan olib ketadigan, shuningdek, vaqt yo'liqotmasdan to'pni yaxshi topshiradigan shunday qahramon! 🔥 Bilmadingizmi, men o'sha vaqtlarni qanday boshdan kechirdim — jamoamizda baribir shunday bir o'yinchi bo'lardi, boshqa hammasini esa u hal etardi. Buni hamma biladi, lekin aynan shu yillar davomida boshliklikni ko'rsatadiganlar paydo bo'lishi kerak edi. Va vaqtniyozi bilan kurashadigan — Shohruhdek bo'lgan odam uchun allaqachon eng qiyini boshidan o'tdi, u o'ynashni xohlaganlarga maydon ochib berardi! 💪 Shuncha yillar "bizning shahzoda" haqida gapiribmiz, lekin hozir esa boshqa odamlar ekanligini tushundim. Qalbimiz uchun esa boshqa variant qolmaydi, keling, shunchaki bunday qahramonni topamiz! Mayli-da...

O'ylab ko'rdim, Ravshan Haidarovdan so'ng bu qiyinroqdir, lekin samarqandliklarning barcha yillar davomida qilgan ishlari uchun vaqt yo'liqotadigan markaziy yarim himoyachi hali ham Ravshanadek bo'lishi kerak emasmi? Samarqandliklarga uzoq vaqt davomida boshqa variant yo'qligi uchun "bunday bo'lsin" deganlar yoq, lekin Shohruhda boshqa xususiyat mavjud — u vaqtni boshqarishi bilan ajralib turadi, vaqtniyozi bilan kurashishga moyil bo'lmasligini yaqqol ko'rsatdi. O'zbek futbolida yangi qahramon bo'lishi uchun vaqtniyozi bilan kurashadigan markaziy yarim himoyachi kerak, lekin shu bilan birga jamoani olib boradigan va maydon ochib beradigan odam. Shohruh o'ynash xohlaganlarga maydon ochib berar edi, ammo unga vaqtniyozi bilan kurashish uchun boshqa omil kerak edi. Qalbimizda qolayotgani shundaki, vaqtniyozi bilan kurashish uchun boshqa kishi kerak. Ravshanning o'rnini bosadigan odamda asosiy sifat vaqtniyozi bilan kurashish va jamoani olib borish bo'lishi kerak, ammo bu vaqtda boshqa variant yoʻqligi uchun bo'lsinmi degan holat yo'q. Boshqacha qilib aytganda, vaqtniyozi bilan kurashadigan va jamoani olib boradigan markaziy yarim himoyachi kerak, lekin u hozircha mavjud emas.

Qani endi, haydovchining xalq bilan, tribunalarning hayajoni bilan! 🔥💪 Shohruhning o‘zi vaqtni qo‘llab-quvvatlashini ko‘rsatdi — to‘pni oyoqda ushlab, maydonni ochib berar, jamoani oladi... lekin vaqt yo‘liqotish bu vaqtda boshqa dushman edi, ya'ni u vaqtni yo‘qotmasdan, o‘yinni baribir o‘z xohishiga moyil qilgan ekan! 😱 Bunda men o‘zimni ham topaman — menga yo‘l berilgan vaqtlarda jamoamizni olib ketgan o‘yinchilarni yodimga solaman... Samarkandliklar uchun Ravshan singari... lekin vaqt yo‘liqotishni yoqtirmagan o‘sha markaziy yarim himoyachi keladi! Shohruh vaqtni boshqargan, vaqtniyozi bilan kurashgan — bu o‘yinchi vaqtni yo‘qotmasdan o‘ynaganga kerak! 👊 Demak, vaqtniyozi bilan kurashayotgan, jamoani olib boradigan markaziy yarim himoyachi — hammasi bundan iboratmi?

Qani, gap shundaki, o'zbek futbolida vaqtniyozi bilan kurashadigan markaziy yarim himoyachi qidirganda ikki nuqta ko'z oldimda: birinchisi, bu xususiyatni olgan odamning maydon ichidagi yetakchilik qobiliyati, ikkinchisi esa... yurak urishi. Shohruh vaqtni boshqarganini tan olishdan boshqa yoʻl yo'q, lekin ustiga qoʻshimcha sifat talab qiladigan boʻlsak — maydon ichida „soat“dek ishlagan va jamoani tiriltirgan Shukurovni kim almashtiradi? Navbahor10ning „vaqtni yoʻqotmasdan, oʻyinni oʻz xohishiga moyil qilgani“ degani toʻgʻri, lekin bu vaqtniyozi bilan kurashishni istagan va foyda keltirgan vaqtni yoʻqotish hisobiga qilgan odamlar yoʻq degani emas. Qalbimizda qolgan savol: vaqtniyozi bilan kurashayotgan vaqtda, u odamni nima olib keladi? Qo'rqmaslikmi, yo'qsa vaqtni yo'qotmaslikni o'rganib olishmikan? Shohruh vaqtni boshqargan, vaqtniyozi bilan kurashgan, ammo bu vaqtda boshqa dushman boʻlsa? Samarqandliklarga esa boshqa variant kerakmi? Yoʻq, kerak emas — ular oʻnlab yillar davomida Ravshan kabi odamni kuzatib kelishgan, lekin vaqtniyozi bilan kurashgan va jamoani olib borgan odam boʻlsa, qizil-qoʻngʻirlarning tarixida Shohruhdan boshqa nom qolmaydi. Yana bir narsa: vaqtniyozi bilan kurashadigan markaziy yarim himoyachi boshqa boʻlsagina toʻgʻri boʻladi, chunki vaqtniyozi bilan kurashmasdan toʻpni yonidagi odamni haqorat qilishning oʻzi jamoani yoʻq qiladi. Samarqandliklar uchun vaqtniyozi bilan kurashadigan „oqlangan“ markaziy yarim himoyachi kerak — vaqtniyozi bilan kurashgan vaqtda ham maydon ochib beradigan, vaqtni yoʻqotmasdan gʻalabaga olib boradigan. Aslida-chi, vaqtniyozi bilan kurashadigan markaziy yarim himoyachi topilsa, jamoani olib borish qobiliyati allaqachon shunday odamda mavjud boʻladi. Shunday qahramon boʻlsa, u vaqtniyozi bilan kurashayotgan vaqtda ham jamoani koʻtaradi, vaqtni yoʻqotmaydi. Boshqacha qilib aytganda, vaqtniyozi bilan kurashadigan odam hamma narsani bir vaqtning oʻzida qilishga qodir boʻlganda qahramon boʻladi.

qo'y bo'lsin, men shuni aytish uchun mana bu yerga keldim — avval shuni tushuntirib qo'ysam, shohruh yaxshi o'yinchi, vaqtni yo'qotmasdan o'ynay oladi, vaqtni boshqaradi, lekin vaqt yo'liqotish bilan kurashadigan markaziy yarim himoyachi to'pni yonidagi o'yinchini haqorat qilishni umuman yoqtirmaydigan bo'lishi kerak. shohruhing o'zida vaqtniyozi bilan kurashish uchun yetarli darajada qattiqqo'l yoki tajovuzkorlik yo'q edi, u maydon ochib berar, o'ynaganlarga imkoniyat yaratar edi, lekin vaqt yo'liqotishni vaqtni yo'qotmasdan hal qilgani uchun u o'ynagan vaqtda vaqt yo'liqotish xavfining o'zida yo'q edi. vaqtniyozi bilan kurashish uchun boshqa sifat kerak — bu erda vaqtniyozi bilan kurashish va unga qarshi kurashishni istagan odam kerak, vaqtniyoqotishdan qo'rqmasdan, to'pni yonidagi o'yinchiga "buni qanday qilib qabul qilish kerak?" degan savol tug'dirmaydigan odam. va bu haqda o'zimning bir quloqchamni eslayman — men 80-yillarning o'rtalarida, kommunal kvartiramizdagi o'g'il bolalar bilan futbol o'ynar edim, bitta kishi bor edi, unga "soat" deyishardi, u vaqtni yo'qotmasdan, lekin maydon ichida juda qattiq va qoniqarsiz edi, to'pni olganida darhol oldinga siljardi, o'yinchilarga haqorat qilmay, lekin o'zini yoqtirmaganlarga yo'l bermaydigan. vaqtniyozi bilan kurashayotgan vaqtda ham u jamoani olib borardi, vaqt yo'qotmaydi, vaqt yo'qotishni istaganlarga darvozani ko'rsatardi — bunday odamlarni qidirganda shunday bo'lishi kerak. shohruh vaqtni boshqargan, lekin vaqt yo'liqotishni ham o'z foydasiga aylantirgan, shunga qaramay, vaqt yo'liqotish bilan asosiy kurash maydonida bo'lgan vaqtda vaqt yo'qotmaydigan, vaqt yo'liqotishni yoqtirmaslikni o'zining asosiy quroliga aylantirgan odam kerak. vaqtniyozi bilan kurashish uchun boshqa nom kerak, vaqtniyozi bilan kurashayotgan vaqtda maydon ochib beradigan, vaqtniyoqotishdan qo'rqmasdan jamoani olib boradigan odam.

Keling, shu yerda bir gapni ochiq aytaman — shohruh yaxshi, vaqtni yo'qotmasdan o'ynay oladi, vaqtni boshqaradi, lekin vaqt yo'liqotish bilan kurashadigan markaziy yarim himoyachi to'pni yonidagi o'yinchini haqorat qilishni umuman yoqtirmaydigan bo'lishi kerak. chunki, aytish kerakki, vaqt yo'liqotish bilan kurashishda asosiy dushman nima? haqiqatan, jamoaning g'alabasi uchun vaqtni yo'qotmaslik emas, balki vaqtniyozi bilan kurashda boshqa o'yinchilarni kamsitmaslik va o'zini yoqtirmaganlarga ham imkoniyatlar yaratish. men o'zimni eslab qoldim — bir marta quloqcham bilan gaplashganimda shunday degan edi: "vaqt yo'liqotib, jamoani olib borish mumkin, lekin vaqtniyozi bilan kurashganda jamoani tiriltiradigan odam kerak". mana, shuning o'zi. vaqt yo'liqotish vaqtni yo'qotish emas, vaqt yo'liqotishni o'z foydasiga aylantirishdir. vaqtniyozi bilan kurashadigan odam maydon ichida shunday bo'lishi kerakki, u vaqtni yo'qotmasdan, lekin vaqt yo'qotishni istaganlarga ham yo'l bermasdan jamoani ko'tarishi kerak. shuning uchun, vaqt yo'liqotish bilan kurashadigan odamni topish uchun jamoaga vaqtni yo'qotmasdan, lekin vaqt yo'qotishni istaganlarga qarshi kurashadigan va vaqtni yo'qotmaslikni o'rganib olishgan odam kerak. chunki, vaqt yo'liqotish bilan kurashda asosiy narsa — vaqt yo'qotishdan qo'rqmasdan, lekin vaqt yo'qotishni istaganlarga qarshi kurashadigan odam.

Ochigʻini aytaman, oʻzbek futbolida vaqtniyozi bilan kurashadigan markaziy yarim himoyachi qidirayotganda birinchi boʻlib jamoani qoʻrqmagan va oʻzidan keyingi oʻyinchilarga toʻpni ishonch bilan topshiradigan shunday qahramonlik darajasi keladi. QalbimizdaFaxrning aytganidek, toʻgʻri odam kelganida maydonni oʻziga tortib, jamoani olib boradigan kishi — bu vaqtniyozi bilan kurashayotganda ham oʻziga xos bir mahoratni koʻrsatishga qodir boʻlishi kerak. Lekin malikaPakhtakorning aytganlariga toliq roziman: vaqtniyozi bilan kurashadigan odamga vaqtni yoʻqotishning oʻzi emas, balki oʻziga qarshi chiqayotganlarga yoʻl bermaslik va ularni kamsitmaslik xos boʻlishi kerak. Shohruh vaqtni boshqargan, ammo u maydon ichida vaqtniyozi bilan toʻqnash kelgan vaqtda oʻzining yumshoqligi bilan ajralib turardi. Biz esa bunday holatda vaqtniyozi bilan kurashayotgan odamdan salbiy energiya bilan emas, balki oʻzaro hurmat bilan faoliyat koʻrsatishini koʻramiz. Uning oldida vaqtni yoʻqotmasdan jamoani koʻtarish va boshqa oʻyinchilarga imkoniyat yaratish gʻoyalari tushunarsiz boʻlmasdi. Xullas, vaqtniyozi bilan kurashadigan markaziy yarim himoyachi — vaqtni yoʻqotmasdan, ammo vaqt yo‘liqotishni istaganlarga qarshi kurashib jamoani olib boradigan odam. Bu yerda asosiy omil uning oʻtkazma berish qobiliyati va bir vaqtning oʻzida ikki qavatda oʻynashidir. Uning paydo boʻlishi bilan jamoaga yangi maʼno keladi.

shunday vaqtlar bor ediki, „oʻzbek toshqasi“ deb qoʻllar koʻtargan odamlar ham koʻp edi, ularni shunchaki bir qoshiqda emizib yuborishgan. endi esla, 2003-yil Navbahor bilan oʻsha eʼtiborli kubok finalida baqirar edilar: „qancha vaqt yoʻqotgani qolgan?“ — oʻsha vaqtda „vaqtni yoʻqotmaslik“ degan ibora allaqachon afsonalar kitobiga kirib ketgan edi. lekin undan oldinroq, 90-yillarning oʻrtalarida, qoʻshimcha vaqtga chiqib, soʻngra penaltilar seriyasida gʻalaba qozongan Paxtakorning barcha oʻyinlarini oʻtkazgan markaziy yarim himoyachini xotiramdan oʻchirib boʻlmaydi — u yerda ham vaqt yoʻqotilishning oʻziga xos falsafasi edi, lekin oʻsha vaqtda „vaqtniyozi bilan kurashish“ degani allaqachon bemaʼnilikdek tuyulardi. va vaqt oʻtadi, har safar bir yangi nom keladi, lekin aslida ularning hech biri vaqt yoʻqotishni „oʻz foydasiga aylantira olmagan“. o'sha davrda esa vaqt yoʻqotish „umidsizlik“ kabi tuyulardi, ammo hozir ularning barchasi „qahramonlik“ga aylandi — shundayki, shohruhni eshitganda ham, maydonda vaqtni yoʻqotmaslik „intellekt“ning boshqa darajasidir degan fikr paydo boʻladi.