o'tkan kunlardagi qahramonlar endi afsonadir deganlar shu stadionda yashaydi
uzoq yillar oldin, boshqa darajada gapiraman — o'zimni bilaman, chunki qonimda Inter rangi yuribdi. otamdan qolgan g'urur, sen bilan bog'liq? 1960-yillarni eslasa bo'ladi, u vaqtlar San-Siroga kelgan har kimning ko'zida alanga ovoz edi: "Inter-kampione!". ammo men uchun asosiy voqea 2009/10 mavsumi edi, o'shanda murabbiy Mourinho boshqargan va jamoamiz chempionlar ligasida g'olib chiqdi. shunday momentlar bor — hayotda bir-ikki marta uchraydi, keyin esa hikoyalar sifatida eslayverasiz.
esimda San-Siroga qaytganimni yaxshi eslayman, qorong'u kecha edi, shamollar esib, tomoshabinlar birdan ovoz chiqaribdi — buni eslaganimda hali ham tolg'in bo'laman. to'pni Deyan Stankovich bosh bilan uzatib, Milito darvozaga yo'llaganida, butun stadion o'z oyoqlaridan koʻtarildi. qichqiriqlar ketdi ketmasin, mening yuragim ham barobar urib ketdi. mening rafiqam o'sha paytda yonimda turardi, xotirjamlik bilan: "buni boshqa hech qachon ko'rmaysan, men kabi esla" deya tabrikladi.
o'shanda jamoamizda o'ynaganlar — qarindoshlarimdek tuyulardi. Zanetti, Materazzi, Cambiasso, Milito, Julio Cesar... har biri uchun o'z hikoyasi bor edi. Masalan, Zanetti 18 yil Interda o'ynagan, bunday fidoyilikni yana qayerda ko'rardingiz? bu mening yoshligimda bo'lib o'tdi, o'shanda yoshlar "bular afsonadir" deb aytishardi, endi esa ularga hayron bo'lishar edi. ha, vaqt ancha o'tdi, lekin San-Siro hali ham o'shanda eslaganimdek taraladigan qichqiriqlar eshitiladi — biz bilan birga o'ynaganlar endi bu yerda bizga qo'shilib, g'alabalarni qaytadan nishonlamoqchi bo'lsalar, hech qiziq emas.
sening aytishicha, o'tkan kunlarning qahramonlari endi afsonadir... lekin ularni afsona deb atashga hojat yo'q. ular hali ham shu stadionda — endi o'zimizdek, endi kattaroq, endi boshqacha, lekin hali ham o'zlarini his qilishar.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
qor esadi-de, oʻshanda men oʻn ikki yoshman endi, oktyabr oyida gullab yotgan yangi yil uchun biletlar sotib olishni boshlagan edim... kelajakdagi Inter chempion boʻlishi uchun, mening qoʻlimda esa birinchi marta oʻz qoʻlim bilan boʻyalgan sariq-qora bayroq. cherkovning oldidagi toʻrtburchak maydonchamizga chiqib, tunlar boʻyi boʻyoq bilan boʻyalgan bayroqlarimizni koʻtarib oʻtganimni eslayman... mana shundayona, oʻtgan kunlardagi xalqimizning oʻziga xos ohangini oʻrtoqlashganmiz... keyingi daqiqada qichqiriqlar boshlandi — bu kez Deyan Milito oʻzining ikkinchi golidan soʻng orqaga choʻzilib, qoʻllarini osmonga koʻtarib turgan edi... menning koʻzimdan yoshlar oqayotgandi, lekin gap nima, men ham bu yerga kelganman-ku... birinchi marta oʻz xalqim bilan chekib olingan gʻalaba sehrini his qildim... endi bu bayroqlarni olib, San-Sironing oʻrtasidan oʻtib, jamoamizni toʻliq qabul qilishganmiz-ku... vaqt oʻtmay, ular endi afsonadir desalar ham, ularning qoʻllari meni koʻtargan, mening koʻnglimni koʻtargan...
Bir klub, bir umr ❤️
qorong'u kechada San-Siroga kelganimni yaxshi eslayman, qor yog'moqchi edi ammo davom etdi. chipta olish uchun navbatda turganimizda yaqinim oldindan: "agar bugun g'alaba qozonsak, bu tarixga yoziladi," dedi. men: "ha, ammo bu Inter uchun tarix bo'lishi mumkin," deb gapirdim. lekin u vaqtda hech kim 2009/10-yilgi g'alabaning shu kungacha yetib kelganini bilmasdi.
g'alaba bilan stadiondan chiqayotganimizda yomg'ir boshlanib, tomoshabinlarning sariq-qora bayroqlari namlanib oqayotgandi. bir guruh yoshlar o'shanda "Inter-kampione!" degan jargonni yurakdan hayqirardi, lekin ularning ko'zlarida hozirgi kunda kuzatmaydigan narsani ko'rdim — ota-onalarining yuzi. bu mening katta akam edi, o'shanda 26 yosh, u 1994-yil chempionlar ligasi finalini ota-onasi bilan tomosha qilganini esladi. otasi uning qo'lini ushlab: "yana bir bor, bola, buni ko'r, bizning interimiz uchun," dedi. ularning orasidagi bu aloqa... bu nafaqat g'alaba haqidagi hikoya, balki oilaviy fidoyilik haqida edi.
men esa o'shanda o'n ikki yosh, otamni qo'lida ushlab qolgan edim, uning ko'zlarida esa yoshining o'zidek nur edi. u: "keyingi avlod bunday kunlarni kutmaydi, ammo ular endi eslamoqda," dedi. bugun qaraganda, shu daqiqada his qilganimni eslayman — nafaqat Interga, balki ota-onamga sodiqlik hissi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O'shanda jamoamizni tomosha qilish uchun kelgan odamlar uchun bu maʼlum bir payt edi — hayotda bir marta, oʻz yoʻlining burilish nuqtasi. Hozir esa Interni qoʻllab-quvvatlash butun umrni qamrab olishini anglatadi: kattalarning yuragidagi eskilik, oila avlodlarining fidoyiligi, yoshlarning yangi bayroqlarini koʻtarib chiqishi. Qaysi birining qadriga toʻgʻri?
Yoshligimda har bir gʻalaba men uchun yangi hikoya boʻlgandi — San-Siroga kelganingizda ichingizdagi narsani oʻzingiz ham anglamaysiz, ammo kechaga qaraganda ertalab uyga qaytsangiz, kayfiyatingiz boshqa boʻladi. Hozir esa buni koʻpchilik uchun kundalik rutina sifatida qabul qilishgan. Osha vaqtlarda jamoaning har bir goli butun dunyoga yoʻl olardi, endi esa koʻplab oʻyinlar mavjud — televizor ekranlarida, oqshomda uxlashdan oldin darhol. Va asosiy farq shundaki, oʻshanda futbol sanʼati edi, hali asosiy hisob-kitoblar uchun mezbonlik qilmaydigan.
Esdam kelibti — oʻshanda ota-bobolarimiz Inter bilan birga yashar edi. Deyan Stankovichning boshi bilan uzatgan to‘pini Milito boshi bilan darvozaga yoʻllagach, bu teskari edi: mening xotirjamligimning butun hissiyotini yangi avlod bilan boʻlishish istagi edi. Hozir esa butun dunyo boʻylab muxlislar mavjud va ular ham oʻyin oldidan soʻkinishadi, keyinchalik lavhalar tarqatadi. Ammo oʻshanda kunlar oʻrganilardi, keyinchalik esa kunlarni kutishardi.
xG > hissiyot.
E, bu kunlar hayotimdagi eng yorqin eslatmalardan! San-Sironing ovozini esla, o'shanda boʻsh koʻkragimdek urgan vaqtlar... oʻz uyida oʻynab, chempionlar ligasi kubogini koʻtarganimizni barcha dunyo koʻrgan edi. Milito u kechada qanday master-klass koʻrsatdi, Zanetti esa oʻyindan soʻng oʻzining 17-sonli formasini albatta koʻtarganini esla — uning nigohida esa umrbod gʻurur bor edi.
O'shanda tribunada oʻtirar edim, qoʻlimda sariq-qora bayroq, shunda bir kishi: "Buni esla, bola!" deb hayqirgan edi. Men: "Ho, interning taqdiri shu, do'stim!" deb javob berdim. Endi qaraganda, oʻshanda bolaligimni chekib olgan edim — va hozir ham shunday qilib ketyapman. 🔥💪 Qancha vaqt oʻtgan boʻlsada, San-Siro hali ham oʻzining issiq qonli tomoshabinlari bilan toʻlib-toshgan — ular orasida otam ham bor edi, 2009/10 yilgi gʻalabamizni kichkina ekranda ko'rgan edi.
Va asosiy narsa — bu umrbod sodiqlik! Ota-bobolarimizdan qolgan fidoyilik, keyingi avlodga oʻtib kelmoqda. Mana shu hikoyadir, mana shu klass!
Ey, ochiq gapirsam, mening choynagimni ushlab turgan paytlar bor — oʻsha sananing kunlarida mening qoʻlimda Inter bayrogʻi oʻrniga kofe stakanini koʻtarganman, chunki men buni ham yaxshi eslayman. 😂🍿
Rostini aytsam, oʻshanda men San-Siroga borishga toʻlib-toshgan edi… lekin mening yoqtirgan oʻrindoshim hali ochilmagan edi. Qayerdan bilaman? Chunki men oʻshaniki yaxshi eslayman — yopiq eshiklar oldida oʻtirib, qoʻllarimni isitayotgan paytda, bir janob: "Oʻgʻilcha, bu yerda qanday oʻyin boʻladi?" deya savol bergandi. Men: "Xoʻsh, siz ham kelganmisiz?" deb javob berdim. U: "Yoʻq, mening Inter bilan aloqam asosiy oʻyinlardan keyingi qulogʻidagi shovqin bilan boʻladi!" — degan edi.
Hazilni tushunmadizmi? Qani, shunday qilib vaqt oʻtmoqda — oʻyinlar oʻynalmoqda, bayroqlar koʻtarilmoqda, lekin mening mavjudotimning asl gʻayrati hali ham oʻziga xosdir. 🤣 Bu interning oʻziga xosligi — qaysi mavsumda boʻlsangiz ham, senga oʻzining issiq qonli ruhini sovuqchalik bilan uzoqlashtirmaydi!
Memlar ham tahlil.