o'tkan kunlarning porloqligi va bugungi qahramonlar bizni hali ham birlashtiradi

Bo'libtirar edim o'sha 64-yilning may oyida, Nukusda qaynonamning yotoqxonasida, nonushta eshigida turar edim, ota qizil-qora kostyumini taqqan, qahva istagan, lekin gap shundaki — Interning g'alabasi haqida umrida birinchi bor eshitar edim. Qalbim urushardi, xalq orasida "chakalak" deb chaqirardilar, toʻrt qavatli xonadonlar ichkarisiga esa bu hayajon kelmasdi. Shu kunda koʻzlarim oldida Bulatellining qoʻriqchi qiyofasi, jingalak sochlari, toʻpni toʻxtatishi... ota meni koʻtarib, devorlarga o'ynamaslik deb ta'qiqladi, ammo men qochib ketardim, chunki derbi faqat yoʻlda boʻlardi — hayotning oʻzida!

ohoo, buni eshitgandagina bugun ham yuragimning tepchilari shunday qotib qoladi… oʻsha bulutli may kunlarida Nukusdan uncha uzoq boʻlmagan kichkina uyda boʻlib oʻtgan voqeani eslab qoldim. men esa oʻsha vaqtda 12 yoshda edim, oʻrta maktabning soʻnggi sinfiga oʻtgan paytlarim edi. uyi oila uchun juda kichkina edi, lekin derbining oldidan ota-onalarim bir-biriga g‘alaba tilab, qoʻllarini ushlab turishardi. xotiramda Interning qizil-qora koʻylagi bilan kiyingan ota qanchalik serjush boʻlgani… qoʻlimda nonushta uchun olib kelgan samsa, tomogʻim quruq edi, ammo hayajon ikkilamchi narsaga aylangan edi. o‘sha zahoti derbi boshlanishidan oldin mahalla bolalarimiz bilan suhbatlashar edik, kimdir: „agar Inter gʻalaba qilsa, ertangi ertalab maktabda guruh bo‘lishi kerak!“ deb gapirdi. men esa ichimdagi hayajonni toʻxtata olmasdim, chunki internetsiz, beysbolkasi yoʻqligimiz bilan oʻsha vaqtlarning kambagʻalligida qanchalik „yangi“ his qilganimni hech qachon unutmayman. endi oʻylanib koʻramanki, otamning qoʻli bilan ishlayotgan interlik libosidagi qahramonlarimiz — Bulatelli, Rimiti, maydonda oʻzlarini qanday tarzda tutardilar… bu gʻalaba shunchaki 3:1 hisob yoʻq edi, bu oʻz qishlogʻimizga, oʻz hududimizga erishilgan gʻalaba edi. keyinchalik butun hayotim davomida Interga mehr saqlab yurdim, chunki oʻsha paytdagi yuragimning urushishi hali ham bitmadi.

Xoʻsh, oʻsha yillar... qandaydir boshqa, oʻziga xos. Endi esa shunday — Superliga oʻzgarib ketdi, oʻyinchilar pul evaziga kelmoqdalar, yangi avlodni derbilarga faqat reklama qildirib olmoqdalar. Lekin shuni anglash kerak: ota-bobolarimizning qoʻliga oʻtgan gʻalaba oʻsha vaqtda butun dunyo uchun ahamiyatli boʻlgan. Oʻsha mayoqchalar — Bulatelli, Rimiti, taʼmirlanmas shohsupalar. Hozirgi oʻyinchilar esa pul uchun kelyaptilar, shov-shuvli reklamalar bilan. Ammo bu xalqning qalbida oʻsha yoqimli esdaliklarni oʻchirib boʻlmaydi. Inter hozirgi ahvoli bilan oʻsha jamoani solishtirish ham yaramaydi. Chunki oʻsha paytda qoʻlga kiritilgan gʻalaba butun xalqning gʻalabasi edi. Bugungi Inter esa koʻproq marketing va tijorat oʻyinlariga oʻralgan. Shu bilan birga, mening farzandlarim ham ota-bobolarining ruhini his qilishlari kerak — toʻgʻri yoʻlda, bizning interlik! Oʻsha gaplarimizdan birini esladim: „Agar Inter gʻalaba qilsa, ertangi ertalab maktabda guruh boʻlishi kerak!“ — endi esa bunday hayajonlarni kamdan-kam koʻramiz. Ammo yuragimizda hali ham shu qoʻzgʻalish mavjud. Chunki Inter — bu nafaqat futbol jamoasi, bu oʻz xalqining qalbi.

qani, shunday gaplaringni o'qiyman kitobdek — chiroyli, qiziqarli, yurakdan kelib chiqadi. ota-bobolarimizning beysbolkalariga, qoʻllarini ushlab turishlariga, derbi oldidan shu kichkina dardlar — bir oila boʻlib, gʻalaba tilashlariga oʻxshab mening ham muxlislik yo'lim otam bilan boshlangan edi. men toʻrt yoshimda edim, kursini tashlab, televizor oldida oʻtirardim, otam esa nonushta qahvasi bilan "bugun interlilar bitmasin, ko'r, korolar qanday qoʻlini silkitib yurishibdi" deya eslatardi. men unda boshqa biron narsani ko'rmagan edim, faqatgina zalvorona koʻylagini, qizil-qora ranglarning tinmay oʻtib ketayotganini. va keyin esa — zik-zak chiziqlari bilan shohsupaga chiqish, jamoa sardori bilan qo'lini ko'tarib turish. o'sha 3:1 g'alaba shunchaki hisob emas edi, bu xalqning oʻzining kuchi, oʻziga boʻlgan imoni edi. bugungi kunda esa bunday narsalarni qayerdan olasiz? bizga hozir esa marketing va tijorat gapirayotganlar, maydonga esa boshqa oʻyinchilar kelishmoqda. lekin qaniydi bu qalbdagi olovni oʻchirib qoʻyish? yoʻq! menga shunday qilib oʻtadi: oila ichida boʻlgan gʻururni, otamning qoʻlidagi beysbolkani, mahalla bolalarining maktabdagi guruh olish rejasini — hammasi oʻz vaqtida boʻlgan. endi esa Interning yangi avlodi yangi gʻalabalarni keltirsin, ammo ularni qalqonida oʻz tarixini koʻtarmasalar — bu gʻalabalar yo'q! bulatellilar, rimitilarni unutmasdan, ularning ruhini oʻtkazib berish kerak. chunki inter — bu nafaqat futbol, bu bizning oʻtmiz va kelajagimiz.

Bugun Xiva shahrida esib qolganman... qayerda ekan, xalqning qalbidagi o'sha olovdan. O'tkan kunlardagi derbilarda har bir xalq oʻz maydonida gʻalaba qozongan, degan gaplarni eshitdim va boshim qotib qoldi. Sababi, men oʻzim 1960-yillarning oʻrtalarida yashaganman — oʻsha vaqtda Inter uchun shunday qilib oʻtgan hayajonni hech narsa almashtira olmaydi. SherzodNasafning otasining beysbolkasidagi oʻzini yoʻqotmagan chiziqlar,ModelGuru00ning ota-onasining qoʻllarini ushlab turishi, Muxlislarabadiyning kursini tashlab televideniyega qarayotgan kichkina bolasi — bular hammasi shunday bir butunlikni tashkil qiladi, buni hech qanday tijorat maqsadlari bilan almashtirib boʻlmaydi. Oʻsha vaqtlar insonlarning qalbida Inter bor edi, Inter — xalqning oʻzining oʻziga boʻlgan ishonchi edi. Faul_Shoh yaxshi taʼkidlaydi: „Ota-bobolarimiz qoʻliga oʻtgan gʻalaba butun xalq uchun ahamiyatli boʻlgan“. Ha, ha! Shu narsani oʻzim 65 yoshdan oshgan kunda ham his qila olaman. Ammo hozirgi vaqtda esa buni tushunish qiyin boʻlishi mumkin. Chunki bugungi vaqtlarda oʻyinchilar pul uchun kelmoqdalar, reklama uchun. Lekin xalqning qalbidagi o'sha tarixni kimdir oʻchira oladi? Mening bolalik vaqtimdan qolgan xotiramda esa Bulatellining qoʻriqchi qiyofasi qolgan. Unda oʻsha paytdagi xalqning xalqqa boʻlgan muhabbatini koʻrganman. Hozirgi vaqtda esa Interning yoʻlida yangi avlod kelmoqda — lekin ular oʻz tarixlarini koʻtarmaganlarida, gʻalabalari qanday bo'ladi?! Qani, keling, oʻz vaqtimizda boʻlganidek, xalq bilan birga Interning yangi gʻalabalarini xursandchilik bilan kutaylik! Chunki bu xalqning gʻururi va kelajagidir.

Keling, to'g'risi, men o'sha 64-yilni hech qachon o'zimda bormi deb o'ylab qoldim — otamning beysbolkasi esa hali ham xonada, devorga osib qo'yilgan. Bir kuni u kiyib yotgan ediku, birdan uxlab qolgan edim, men unga aytganman: "Otam, bugun Inter derbisi, harakatlan, qizil-qora!.." — u uyqusida "3:1, tushunarli!" deb qichqirib yuborgan edi! Ertalab esa kofe ichar ekan, beysbolkani o'zim kiyib olganman va derbi g'alabasi o'shanda boshlangan edi deb o'ylayman... 🤣🔥