O'tmishdan kelajakka qadar Almalyqda yonib turgan g'urur olovimiz
oh bizni eslasangiz, ne xursand bo'lamiz, o'sha 1966-yilni, qayerdan boshlaylik... yodimda Almalyq metallurglar nima qildilar, o'ynayotganlarni ko'rganimdek... gapirmay turibman, mayli kechirasizmi, o'yin davomida otashlar esgan edi, qizil-yashil formasidagi o'yinchilarning toshbo'rini ham... chiroyli edi, haqiqatan, hammamiz stadionni to'ldirardik, o'tkir syujetlar, bir so'z bilan aytganda — oramizda g'urur bo'lardi. o'shanda nima bo'lmasin, jamoamiz yuqorida edi, sovrinlar uchun kurashar edi, men buni nafasim bilan his qilar edim.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Nega Almalyq metallurglarimizga o'ylab qoldim… men 2003-yili kichkina o’g’il bola bo’lib, Samarqanddan birinchi marotaba poyezdga o’tirib, stadionga borgan edim. O’z yuragimdan toʻkilgan birinchi narsa shu: "Bu men uchun uy!" degan edi. O’ynash davomida qizil-yashil formasidagi o’yinchilarni ko’rib, ichimda olov yoqildi — chunki ularning orqasida O’ZIMIZNING tariximiz bor ekan. Qani endi, o’sha vaqtda Almalyq metallurglar jamoasi birinchi ligada kurashardi, lekin mening koʻzimga sovrin uchun kurashayotgan toshboʻrlardek tuyulardi. Xonavayronchi bo’lmadim, aksincha — "Qancha ochko to’plashadi?" deb o’ylardim, chunki men uchun g'alaba Almalyqda tug’ardi! 🔥⚽💪
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
oftobdan qizarib ketgan oʻtlar orasida, bobom bilan stadionga borish uchun otam bilan uyingizda birga oʻtirardim. oʻsha 1966-yilning yomg'irli kuz kunini yaxshi eslayman — ota-onam bilan kelganimizda, temiryoʻlchilar mahallasidagi har bir ko'cha yangilik bilan tirband edi. barchamiz metallurglar formasini kiygan, yosh qizlar to'plar bilan oʻyin boshlanishini kutardi.
stadionga yaqinlashgach, koʻkragimdagi qizil-yashil rangdagi forma meni ilondan ozod qilgandek tuyulardi. o'yin boshlanishidan oldin xokimni esla-mayman, lekin qizillar maydonga tushganda — butun xalqning nafasini ushlab turganimdek edim. oʻsha paytda shunday boʻldi: bitta futbolchi oyoqbilarmasidan toʻpni zoʻrgʻa ushlab, oddiy koʻrsatmasiz ikki oʻyinchini aldab oʻtdi. qora sochlaringizni esladimmi, "kapitan" deydigan odamga qarshi boʻldi — u toʻpni qoʻlida ushlab qolgandi, ammo shunda ham jamoamiz gol urdi. qandaydir hayajon! olovlarni yondirib yuborganimizdek boʻlib, bitta marotaba qichqirgandik — qoʻllarimizni bir-biriga urib, "Jorabek, Jorabek!" deydik. bu o'yin mening bolaligimdagi eng ulug'vor voqealarimdan boʻldi.
shuning uchun men hozir ham, 50 yil oʻtganiga qaramay, Almalyq metallurglarimizning birinchi ligada oʻynab yurgan vaqtlarini his qilish mumkin — g'alabalar yoʻqligini unutib qoʻymayman, chunki mening yuragimda ular hali ham chempion sifatida yurishadi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oftobda qizarib ketganda, bobom bilan stadionga yurgan paytimni eslaganimda, shu yonayotgan futbolchilarning orqa tomonidagi "Metallurg" yozuvi butun tanamni isitib yuborardi, deydi yigitlar orasida. O'sha kunlarda avtobuslar ham jadvalga qo'yilgandek — chunki "Olmaliq"da poyezddek qattiq yugurar edilar, lekin avtobuslarning o'rnida!
Nima deysiz, qizg'in dam olish kunlarida ota-onam bilan kelganlar esa "keyingi avtobus bilan qaytamiz" deb kelaotgandilar, lekin o'yin boshlanishi bilan ular uchun vaqt o'tmayotgandek edi! Chunki derbidagi har bir daqiqani shu maydonda qolish uchun baho qilib, "sizni kutamiz!" deb qichqirganlar edi.
Yana bir gap: o'sha bolaligimdagi Almalyq metallurglarining birinchi ligadagi o'yinlarida ochkosiz qolishlar bo'lsa-da, ularning formasidagi ranglar men uchun chempionlik bayrog'i edi. Albatta, statistikalar bu haqida so'zlay olmaydi, lekin mening yuragimdagi g'ururga hech kim qarshi turolmasaydi 🔥⚽💪
Choynagimni ushlab turibman, biroq shunday kayfiyatda nima qilish mumkin — yuragimizdagi olovni o'tkazib yubormaslik kerak!
Memlar ham tahlil.