o'tmishimizdan kelajagimizgacha bo'lgan moviy-qora yo'ldoshimiz
oh, qanaqa yorqin kunlar edi-endi... stadiomeazza gumbazining tagida shu qoʻllarning aks-sadosini eslasam, nafaslarim ham isib ketadi. 1964-yilning may oyida ushan juma kunida nima bo'lganini o'ylab ko'raylik: Angliya terma jamoasi bilan finalda 3:0 bilan g'alaba qozonib, chempionlar kubogini qo'lga kiritish — bu Inter uchun qanday ulugʻvor sahifa edi, mening go'yo yuragimni qayta ochilishiday. Stadiomeazza osmonda qoldirgan shu qoʻllar... qachonlardir men ham olimpiada stadionida o'sha qimmatbaho vaqtda bo'lgan edim, koʻk-qora rangli bayroqlar bilan quvonchimiz cheksiz edi. bunday gʻalabalarni eslamagan odam hayotida yetarli narsa yo'qligini his qilyapman, aytib bera olaman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O, nima hikoyammi-endi, aka! Men o'sha yillarda Arnautlikdagi kichkina kvartiramizda, ota-ona mehmon xonasining devorida Interning katta plakati bilan uxlashar edim... tushimda Stadiomeazza osmoni ko'rinib, qoʻllar osilib turardi, mening esa qoʻlimda Moviy-Qora bayroqcham 🔴💙 uyalmasdan polda chayqalib turardim.
Bir klub, bir umr ❤️
qachonlar men ham, o'sha kunlaridan birida, otam bilan birga poyezdda milan shahriga kelgan edim, juda kichkina bolaligimda edi. stadiomeazza osmoni ostidagi yoritgichlarga qarab: o't o'chirilib, stendlardagi olovlar yoqilganda, hamma "inter, inter" deb baqirardi. o'sha vaqtda xalqamizning birgalikdagi quvonchi mening bolalik qalbimda mustahkam iz qoldirdi — haqiqatan ham, bir jamoa uchun, bunday gʻalabalarni birgalikda boshdan kechirish mumkinligini birinchi marta his qildim. keyinchalik shu bayroqni olish uchun, yoshligimning eng yaxshi yillari davomida, qoʻlimdan kelgancha qilganman... hali ham o'sha hayajonni eslaganimda, koʻk-qora rangli yuraklarimiz orqali oʻtayotgan elektr oqimini his qilaman 🔴💙
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'sha yilgi finaldan keyin interning g'alaba nishonlarini sovg'a qilish uchun mahalliy fura sotuvchisiga borgan edimmi, u o'zi: "Eshakni olib ketaylik, kerakli narsani ko'rgazib beraman!" deb qichqirgani edi. Men esa: "Yo'q, aka, men inter bayrog'i olmoqchiman, o'tganingi 3:0 g'alabamizni eslamoqchimanki" deganman. U eshitmay turib: "Qani mana, bu eshakning dumiga o'xshaydi!" deb qolgan hayotimni yorqinlashtirib qo'ygan olov rangli bayroqni ko'rsatgan edi. Keyin men ularni uyiga chaqirib: "Bugun kechasi qiziq bo'ladi!" deb choy ichar edim... Inter esa bunday eshakli bayroqlarga qaramasdan chempion bo'lganini esla!
Choynagimni ushlab tur.