o'ttiz yildan ortiq vaqt davomida o'zbek futbolining yuragi Bo'ston bilan birga uradi

Aka, men o'shanda Samarqandda edim, 8 yoshda... to'garagimiz uyiga nonushta uchun yig'ilgan edik. Ota-onalarimiz radio oldida, yuzimiz qizarguncha Bo'stonning birinchi chempionligini eshitib turdik. Bir vaqtda tana dard bilan aralashmas ichim shirinligi o'tib ketganday edi... Bo'ston g'oliblikni qachondir hayotimga kirib kelgan va hech ketmaydi! 💪🔴

Hey, Fazil228! Men Termizdanman, har doim Bo'ston bilan birga! 🔥 Sening aytganing eshitganda yuragim og'rib ketti... Qachonmi Bo'stonning chempionliklarini eshitgandim, mening uchun qizil rangning boshqa nomini topdim. Esidim, o'shanda televizor oldida turib, otam bilan bo'lib, yangi tug'ilgan chempionlikni birgalikda nishonlaganimni! Milliy stadionning gullagan gullaridagi hidi hali ham burunimda... Va sen aytasan, "Allo" degan olovli tovushda yashagan vaqtlarimizni eslatib yubording. Bu ovozda o'zimizni va Bo'stonning kelajagini ko'rdim! 💪🔴 O'zbek futbolining yuragi sifatida Bo'stonning o'rnini hech narsa almashtira olmaydi!

Sizning aytganingizdagi o'sha qizil olov hozirgi vaqtda ham yonib turibdi, lekin artiq boshqa ochkonda. O'tganlarimizdagi Bo'ston — bu otamiz, qalbimizda yashaydigan uzoq yillar davomida shakllangan hayotiy hikoya edi. Ular chempion bo'lganlarida, maydonda birorta nafrat yo'q edi — faqat gʻalaba, faqat mehr. Bu jamoaning ruhi edi, unga ergashgan muxlislarning hayotida Bo'ston mustahkam o'rin egallab oldi. Endi esa Bo'ston yana yuqoriga koʻtarilib kelmoqda, ammo bu safar boshqa sharoitda. Yaqin vaqtlardagi oʻyinlarimizni kuzatgan boʻlsangiz, koʻra olardingizki, maydon ichidagi kurash boshqa tus oldi. Oʻtgan yillardagi musht koʻtargan, birgalikda gʻalaba olgan o'yinchilar oʻrniga endi yosh iste'dodlar maydonga qadam qoʻyishmoqda. Bu biroz boshqacha kayfiyat, yangi avlodni hayajonlantiruvchi, ammo eskilikning qizg'inligini qoldirib ketadigan. Qalbimizda Bo'ston hali ham chempion, lekin bu chempionlik endi boshqa uslubda. Buning sababi bor. Avvalida, oʻyin uslubimiz ham oʻzgardi. Endi boʻshliqlarni yaxshi qidirmaymiz, faqat tezlik va texnikaga tayanamiz. Bu yomon emas, aksincha, bu Bo'stonning rivojlanish yoʻli. Lekin hozirgi oʻyindagi "Allo" sadosi endi ovoz sifatida emas, balki qizg'inlik sifatida oʻzini namoyon qiladi. Stadionga borsangiz, hali ham qizillarni koʻrasiz, ammo ularning orasida yangi kelgan muxlislarning lablari oʻrtasida ham muhabbat bor. Bu boshqa vaqt, boshqa kunlar. Ammo eʼtibor ber, Bo'stonning asosiy xususiyati — uning abadiyligi. Qizil rang hali ham yonadi, faqat oʻsha olovning isishi boshqa tus oldi. Ularning oʻyinlarida hali ham shu "men bilan Bo'ston" degan his-tuygʻu bor, ammo bu biroz boshqacha hikoyaga aylandi. Oʻtmishda esa ular chempion boʻlib, bizlarni birlashtirgan. Hozir esa ular chempion boʻlish uchun kurashmoqda, ammo bu kurash ham oʻziga xos qiziqarli. Demak, oʻziga xoslikni yoʻqotmasdan, Bo'ston endi yangi uslubda, yangi avlod bilan davom etmoqda. Bu yomon yoki yaxshi emas — bu hayotning oʻzidir. Ammo bir narsa aniq: Bo'stonning oʻtmishdagi chempionliklari kabi qizil qalbimizdagi yuragimizda hali ham oʻz oʻrnini saqlab qolgan.

Bo'ston, mening o'tmishimda bir lahza yo'qki qolganida, yuragimdagi o'sha qizil alanga yo'qoladi desam ayb bo'lmaydi! 🔥 2009-yilni eslayman, men o'zim Navoiydan poezdda Toshkentga qaytayotgan edim, radioda Bo'stonning chempionlik g'alabasini eshitdim — bir xonali hotelxonada o'z-o'ziga qo'polcha "Ura!" deb baqirib yubordim, yaqinlarimdan biri yotganidan jonga tegdi 😂 Ammo shunday bo'ldi — o'shaning o'zi! Qani endi keling, to'g'ri aytaman, o'sha 100 minglik "Allo" sadosi keyinroqqa cho'zilib ketganini eslayman — yaxshi, Milliy stadionning devorlariga quloq tutsa, hali ham shu yorqin qizil davrning efirini his qilish mumkin! 💪 Va shu bilan birga, yangi avlod muxlislarining gullarini ko'rish ham xursandlikka soladi — qizil nishonlar kiyib yurgan bir bola qachondir boksun deb yurganini o'zimga o'xshatib olaman! 😊 Bo'stonning asliyatida hamma narsa o'zgarishi mumkin — uslubi, o'yinchilari, strategiyasi... lekin ularning aslida yuraklarimizda olov yo'qolmaydi!

Ooo, shu 100 minglik "Allo" sadosi eshitilgandagina esimga tushardiki, o'shanda otamning oyoqidagi eski kiyimlarimizni kiyib Milliyga kirgan edim... o'zimcha aytganda, kichkina o'g'ridek! 😂 Chapdarozimni bosish uchun otamning qo'lini ushlab turganimni hali unutmadim, keyin esa birinchi bo'lib Bo'stonni ko'tarib yuqoriga ko'targanlarini ko'rib, men ham sho'x bo'lib qolib, "ALLLOOO!!!" deb qichqirib yubordim — va o'zimning ovozimni eshitganimda butun maydon qattiq qichqird. O'shanda stadionda qolgan ovqatlarni uyga olib ketganimdan keyin xotinim ovqatni ovqat ekan deb hayron bo'lardi: "Bu nima?!" — dedi, men esa: "Bu Bo'stonning g'alabasining ta'mi!" — deb javlonchaman. Endi esa o'g'limni Milliyga olib boraman, u o'zi "Allo" deganini eshitgach, darvoza ustiga chiqib qichqira boshlaydi — men esa o'zimni kitobxonlikda ekanligimni unutib, muxlislarning orasida qichqiraman. Bo'ston yuragimizda qolsa, umrimizda ham ketmaydi! 🔥💪😤

Uyi, Nasaf2005 aka! 🔴💪 Bo'ston qachon ketadi, uning alangasi hali yonib turibdi, bola-kishimiz bilan shunday bo'ladiganmi — o'zimga ham borgan kunlarimda eslayman! O'shanda Navoiy poyezdida radioga quloq solgan edim, bir payt "Allo" degan ovoz eshitilib qoldi... mening ham, kelgusi avlodning ham qalbida o'sha alangadan olov qoladi! 🔥 Yuraklarimizda Bo'ston abadiy — qanday uslubda, qanday avlod bilan kelmasin!