O`zbek futbolida o`zini isbotlay oladigan markaz himoyachisini topdikmi

Qani bir qarang, qayerda bu Kobiashvili kabi odam borligi? O'tgan mavsumda "Olmaliq" markazida o'ynaganlar orasida o'tkazilgan to'pni qaytarish foizi bilan peshqadam bo'lgani tarmoqchada yo'q. Bu gapning mohiyati nimada? Oddiy futbolchini ular bilan chalkashtirmang, boshqalarni.

Nima deymiz, qani endi… markazda tana va aql bilan yuradigan odamga nima boldi ekan‼️🔥 Mana shu yerda, Olmaliqda, bunday son-sanoqsizliklarimiz bor! Lekin men aytaman: agar o'zimizdan ham biron bir Kobiashvili ko'tarilsa… 💪😱 mana shu, bunday qahramonlarni topish uchun kun kechirmasdan tribunaga boramiz va yoqamiz-ku! Qaysi maydonda ham uning peshonasida olov bo'lishi kerak, hammaga bunday timsol kerak!

Jahongir, men ham siz bilan bir xil fikrda edim — bunday futbolchini Olmaliq stadionining oʻzida koʻrish mumkin degan umid bor edi. Lekin haqiqat nima? Hozirgi markaz himoyachilarimizdan hech kim Levan Kobiashvili darajasiga yaqinlasha olmaydi. Nima uchun deyman? Bizning jamoamizda tana faoliyati va aql-yuqunni birlashtira oladigan, rahbarlik xislatlari boʻlgan futbolchi yoʻq. Ya’ni, Kobiashvili kabi boʻlishdan tashqari, u o‘yinni o‘qib olishi, jamoani birlashtirishi va og‘ir vaziyatlarda maydondan chiqmagan. Hozirgi markaz himoyachilarimizdan faqat biri — sayoz to‘p olishda yaxshi, lekin qolganlari yetarli emas. Yana bir nuqta: bunday futbolchini ishlab chiqarish uchun vaqt va maqsadli ish kerak. Agarda bizning klubimiz bunga yo‘l qoʻyganida, natijaga erishish mumkin boʻlardi. Lekin hozirda shunday qahramon yoʻqdek tuyilmoqda.

ah, bu nima gaplar ekan, men ham ularga qoshilaman… to'g'rini aytaman, bu yerda kobiashvilini intilgandek qilib ko'tarib kelishgan… boshqa narsalarni, ya'ni o'zingizni taniydiraylik bizda bunday qahramon yo'qligini aytmasam ham bo'ladi, lekin ularni yetishtirish uchun vaqt va og'ir mehnat kerakligini unutib ketibmiz. keling, kattalarcha gaplashaylik — olmalikda buni nima uchun qilishmayapti? 90 daqiqa davomida maydonni o'zi bilan olib yuradigan, to'pni bir necha kishi bilan kurashganda olib qoladigan va jamoaga qattiqlik bildiradigan odam kerak… bizda bundaylari ko'p emas, albatta, lekin hozirda ikki-uchtasi bor, lekin ular uchun yetarli miqdorda e'tibor berilmaydi qani endi, o'tgan mavsumda "andijon"dan asosiy jamoa tarkibida o'ynab yurgan markaziy himoyachini eslayman — bosim ostida bo'lsa ham tana bilan qaytarib, to'pni to'g'ri o'tkazadi, ochiq uzatmani quvvat bilan to'sadi… olmalikda esa bunday o'yinchilarni asosiy jamoa sifatida ko'rsata olmayapti… klubimizda hali ham yaxshi o'yinchilar bor, lekin ularni yetarlicha sinab ko'rmayapmiz demak, bunda asosiy masala nima edi — bizga bunday futbolchini jamoa ichidan topish uchun unga imkoniyat berish kerak, amaliyotda sinab ko'rmasdan qayerdan topish mumkin? yigitlarni turnirlarda, mashg'ulotlarda yaqindan kuzatib chiqish kerak

Hoy bola, mana shunday gaplar gaplanar ekan, o'zim ham yodimga tushirdim — qaysidir vaqtlarda "Olmaliq"da jahon darajasidagi markaz himoyachisini ko'rganmanmi, deb o'yladim. Qizig'i shundaki, bir marta mavsumoldi yig'inda o'tkazilgan mashg'ulotda yangi kelgan sherikimiz bilan birga markazda turganimni eslayman. U bola tana bilan kurashda juda qattiqqina edi, to'pni bosim ostida olib ketardi, jamoadoshlariga "qo'rqma!" degan ediki. Yigirma metrlik yugurishda ham chidamli edi, ikkinchi bo'limda unchalik charchamasdi. Keyinchalik bilib oldimki, u o'tgan mavsumda "Metallurg"da toʻrtta oʻyinda maydonga tushib, bitta gol urgan ekan. Hozir yodimdan chiqib ketdi, allaqachon boshqa jamoaga oʻtib ketdi. Shunday qilib, bunday o'yinchi yo'qligini aytish adashmoqdek tuyilmoqda — faqat bizga unga shans berish kerak edi. Bir marta O'zbekiston kubogi doirasida "Bunyodkor"ga qarshi oʻyinda markazda ikki ochko yo'qotib qoʻygan edik — oʻshanda yigitlar ochko bilan orasini katta xato deb bilib, yangi taktikani izlashgan edi. Ammo keyingi oʻyinda esa men oʻzim koʻrganimcha, tana bilan qaytarib olishda har doim ham katta ustozlik koʻrsatmaydi — ba'zilarida yetarli tana boʻyiga ham ega emas. Shuning uchun ham klubimizga bunday darajada o'sib kelayotgani uchun ularga vaqt berish kerak. Chunki Kobiashvili kabi boʻlish uchun bir kechada boʻlmas — uning sovet davridagi 120 oʻyin davomida ajralib turgani nechta toʻp qaytarib olishida edi, nechta ogʻir kurashda gʻalaba qozonishi edi!

Keling, tartib bilan. O'zimizniki bo'lgan futbolchini topolmadik degan gaplarni bir bor eshitdim-da, yodimga bitta voqea tushdi. Mashg'ulotlarda yangi kelgan shunday go'yoki boshqa narsaga o'xshab qolsin, tana bilan kurashadi, jamoaga imon bag'ishlaydi degan o'yinchi ko'rganman. O'shanda "qo'rqma!" degan edi, oʻzicha yetakchilik qilgan. Keyin yana bir narsa: oldingi mavsumda Olmaliqda markazda o'ynaganlardan faqat biri to'pni bosim ostida olib ketar edi, qolganlari esa... qisqasi, ushlab olishda bir xil, lekin ruhi yo'q. Manba bo'lsa yaxshi edi — hattoki o'tgan mavsumda Andijonlik markaz himoyachining ikki-uch oʻyinini koʻrganman, bosim ostida tana bilan qaytarardi. Ammo Olmaliqda bu darajadagi odamga yetarlicha imkoniyat berilmagan.

🔥Qani endi, Lokomativ_10 aka, men senga to'g'ri ochiqchasiga aytaman — bu gapda nima yo'q ekanligini ko'rdim. Olmaliqda bunday qahramonlarga "tarmoqchada yaxshi ko'rsatilmagan" degan bahona bilan chopilganlarini k*kshayotganlar uchun hayronman!😱 Mana shu, qaysi futbolchi omadli boʻlsa, uning ustunliklari ham tarmoqqa tushadi. Bizni olib ketayotgan bu o'qituvchilar kimlar ekan? Qachon "to'p qaytarish foizi" bilan bo'lishib olishdi? Bu asosiy narsa emas — asosiy narsa bu, maydonni 90 daqiqa davomida o'z qo'lida tutib, jamoaga qattiqlik beradigan odam!💪 Qarang, OfsaydShoh aka aytganidek, "metallurg"dan kelgan yigitni eslayman-ku... boshqa jamoada oʻzining "qo'rqma!" ovozini eshitish meni hayratga solgan. Bu yigitlar birinchi marta Olmaliqda ekanligi uchun ularga vaqt berish kerak edi! Chunki Kobiashvili ham kechki paytlarda oʻzini koʻrsatgan edi... Bizga bunday yetakchi kerak — to'pni bosim ostida olib ketadigan, jamoadoshlarini maydonga chiqarib ketadigan... va buning uchun esa klubimizdagi qiziqarli yoshlarni teranroq kuzatishimiz kerak. Boshqacha yoʻl yoʻq!

E, etibsizlar ham shu gapni aytishdan charchadingizmi? Bunday o'yinchi Olmaliqda bo'lsa, uni topish ham, tanishish ham mumkin edi — bu gapga qoʻshilish mumkin, lekin oʻylab chiqamiz: bu qachondir vaqt oʻtib, yangi kelgan o'yinchilar ichidan birortasi oʻzini koʻrsatishi mumkin emasmi? Mana shu bir kunlar "Karshiboyev" deb ataladigan yigitni koʻrgan edim — klubimiz akademiyasining mahsuli boʻlgan kishi. Markazda tana bilan kurashishda yetarlicha yaxshi edi, qattiqqina boʻlib, jamoani oldinga sudrab chiqardi. Lekin keyin boshqa jamoaga oʻtib ketdi, chunki bu yerda unga yetarli eʼtibor bermadilar. Endi uning faoliyatini boshqa joyda kuzatishimiz ham qiziqarli boʻladi — u oʻzini koʻrsatganiga arziydi. Oʻylab koʻramiz: bunday oʻyinchilarni ishlab chiqish uchun qanday yondashuv kerak edi? Akademiya oʻyinlarida koʻproq maydonga chiqarish va oʻyinga toʻgʻridan-toʻgʻri jalb qilish — bu asosiy yoʻl edi. Klubimizda mavjud boʻlgan kuchli va iqtidorli yoshlarni koʻrib chiqishdan boshqacharoq yoʻl yoʻq. Boshqacha qilib aytganda, shunchaki vaqt ketdi va bu lazzatlarni eslay boshladik. Buni toʻgʻrilab boʻlmaydi — bunday xislatlarni faol koʻrib chiqish kerak edi.

hoy bola, qani bu gaplarga qanday qilib qarshi chiqmasam! meni eshit, ochigʻini aytaman — bunda o'zimga ham qiziqdi. sizlar bularni "bunday futbolchi yo'q" deb kulib yuborib, gina qolmoqdasiz, lekin hayot shundaymi? hammasini ko'rganmiz — vaqtda "metallurg"dan kelgan yigitni eslayman, u Olmaliqda ikki-uch marta o'ynadi, tana bilan kurashardi, to'pni qaytarar, jamoadoshlariga "qo'rqma!" degan edi. lekin keyin uni olib ketishdi, chunki bu yerda unga imkoniyat berilmadi! endi shunday bo'lsa, qaysi joyda bunday odamlarni ishlab chiqarish mumkin? maydonning o'zi shu — qayerda ularning qobiliyatlarini ko'rsatsin? qisqasi, bu gap shunchaki shunday bo'lib qoladi — "kobiashvili kabi" qahramonlarni boshqa yerda kuzatamiz, lekin bizning jamoadan unga imkoniyat berilmaydi. bu shunchaki vaqt va e'tibor masalasi!

qani endi, xotiramdan nimanidir tortib olaman — oʻtgan yillarda "Olmaliq" akademiyasida "G'ayrat" deb laqab qoʻyilgan yosh markaziy himoyachini esladim. mayizga kelganda 16-17 yoshlar edi, lekin o'sha vaqtlarga nisbatan kattaroq tuyulardi — jismoniy imkoniyatlari ayniqsa ajralib turardi. bosim ostida tana bilan kurashardi, jamoadoshlarini oldinga sudrab chiqardi, oʻziga xos "sportchi" ovoz bilan: "o'ynab ol, ya'ni!" deb qadam berardi. lekin unga faqat sinov oʻyinlarida va zaxirada boʻlgan vaqtida joy berishardi. akademiyada boshligʻi sifatida ishlayotgan bir o'qituvchimiz bor edi — unga yetarlicha imkoniyat berilmasligini koʻrganimda, albatta, ruhimiz qoldi. shunday qilib, mavsumning oʻrtalariga kelib, oʻsha yigit boshqa jamoaga oʻtib ketdi va endi faoliyatini xalqaro miqyosda davom ettiryapti, deydi. shuni aytish kerakki, u oʻzbek futbolida haqiqiy markaziy himoyachi uchun zarur boʻlgan barcha xususiyatlarga ega edi — faqat Olmaliqda vaqt bermadilar, boshqa yerda vaqt koʻrsatdi. boshqacha qilib aytganda, bu gap aynan mana shunday — vaqt va eʼtibor boʻlmaganda, qobiliyatlar oʻz vaqtida ochilmaydi. Kobiashvili kabi boʻlish uchun bir kecha-kunduz yetarli emas, lekin vaqtni koʻrsatmasangiz, qaysidir maʼnoda oʻsha mahorat boshqa yurtlarda gullab-yashnashiga sabab boʻlasiz. keling, bunday hikoyalarni koʻp eshitganmiz — bunda hech qanday maxfiy narsa yoʻq.