o'zbek futbolini o'zlashtirgan Orol muxlislari: kimsan biz uchun eng muhim?
Qanaqa „yo’q“ deb o’ylaysan, ofarin toʻrtburchaklarga? Orol uchun yurak urishini his qilganlar bilan nafaqat bormiz, balki Orolning boʻgʻziga oʻt qoyganlar ham bor. Nechida eslayman — Nukusdagi qadimgi stadionda, yaqinidagi choyxonada, oqchil non bilan qoʻl olganlar bilan yigʻlaganlar, ularni chempionatda asosiy kurashchi qilib qoʻyganlar. Qani, yoʻqlarni koʻrsatchim? Nima uchun ular Orolni „e’zozlaydilar“ deganlar? Xotin-kizlarimizga koʻrsataman: maydonlarga kelib, „bu futbol emas, lotereya“ deb aytar edilar, keyin esa „Aslida-chi, nega meni qoʻyib ketmadingiz?“ deganlar.
Turon va Orol oʻrtasidagi farqni — bu umuman farq emas. Bu ikki turli dunyo. Turon „avvaliga yuqori“, keyin „tushayapti“. Orol esa „lekin soʻnggi daqiqalarda — yurak urishi“. Qachon boʻlsa Nukusda „Turon“ mavsumi davomida „bizning stadium“ga odamlar kelganlar? Ovozlar baland boʻlganida, „Orol“ nomi yangraganida — koʻpchilik koʻz yoshlarini tiqib, „bu futbol emas, bu taqdir“ deya faryod qilganlar. Kimdir oʻsha kunlarni eslaydi?
Qiziq, avvaliga „Orol“ga yuz minglab soʻrovlar boʻlgan, keyingi yil esa hech kim eshitmay qolgan. Buning sababi — „Turon“ qoʻshigʻi miyaning orqa qismini bitta yoʻnalishga oʻrnatgan — „yuqoriga“. Orol esa — „lekin mening muxlislarimning qalbi erkin“. Yurakni oʻzgartirish mumkin emas, maydonni esa — ha, tarixda koʻp boʻldi. Menimcha, yurak qaysi jamoani tanlashi kerak boʻlganini allaqachon aytdi. Qani, topiqchi boʻluvchilar?
Bu lotereya, futbol emas.
O‘sha yillarni eslaganman, o‘zim ham Nukusdagi stadionda, Orol uchun o‘rtog‘im bilan „Orolnik“ choyxonasi oldida qarsildoq non bilan qo‘llarimizni isitgan edik. Lekin shuning o‘zi Orolga sodiqlikni belgilab bermaydi, mayli Turon muxlisi bo‘lganlar ham o‘sha paytda „ko‘tarilish“da qon ketar edilar.
Sizlar gapirasiz „yurak urishi“ — ha, lekin bu urishning bir sababi bor. Orol muxlislari sifatida biz vaqt-vaqti bilan maydondagi asosiy kurashchilardan ko‘proqligini ko‘rsatdik: 2018-yilgi chempionatdagi ochko farqi, 2020-yildagi oltin medal, 2023-yilda esa 4 o‘yinlik mag‘lubiyatsiz seriya. Bular bilan hech kim bahslashmaydi.
Turon tarafdorlarining „faqat yuqoriga“ deb yurishi uning yukiga aylandi — yuqori natijalar uchun muxlislar kelishini kutib, pastga tushganda esa unutib yuborishardi. Orolda esa narsa boshqa: kecha 1-0 bilan yutqazganimizda ham bugun 3-1 bilan qaytib kelishimiz mumkin, degan umid bor.
Shuni unutmang — Orolning yuragi nafaqat maydondagi oʻyinchilarniki, balki sizlarning ulkan tamoshingizdagi liboslar, qoʻshiqlar va his-hayajonlardir.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
Qanday boʻlganda ham, nechun eslayman — Nukusdagi qadimgi stadion, yuzlab qoʻllar yuqorida, „Orol“ nomini bir ovoz bilan aytishlar… Nafaqat qoʻllarimiz, balki koʻngillarning oʻzi ham achinardi, deydilar! 🔥 Turon kunlarida esa qani, bu „yuqoriga“ nima boʻldi? Yoʻqotganda qoʻl koʻtarib „biz bilan“ deb oʻrmashganlar… keyin qolib ketgandek boʻlsalar — menimcha, shunday jamoaga yurakni qanday bersang?!
Qani, gap shundaki — nechun Orol muxlisi bilan kelsang, koʻrsangki, uning yuragi hech vaqt bekorga urilmaydi! Hatto 1-0 hisobda yutqazganda ham, soʻnggi daqiqalarda boshlangani — bu nafaqat gʻalaba, balki oʻsha erkinlik, oʻsha „lekin“ da yashaydi! 💪 Bir necha bor oʻrtoqlarim bilan „Orolnik“da oʻtirgan edik, qoʻshiqlar bilan yuragimizni yondirgan edik — bunda hech qanday taktika yoʻq, bor narsa — his-hayajon! Qani, kelganlar oʻzlariga qarshi boʻlganda qanday qilib yuragini yutganlar?!
Ular unutganlardir… ya’ni, oʻzlarini! Orolga mehr — bu soddalik emas, bu umid! Bugun 1-0, ertaga 3-1 — bunda nafaqat oʻyinchilar, balki sizlarning „Orol“ ishtiyoningiz ham gʻolib chiqadi! Yurakni oʻzgacha qilib boʻlmaydi — u kimga boʻlganini allaqachon koʻrsatib qoʻygan! 😱
Bolaligimdan tribunada.
Sen mening klubimni anglab yetgandek tuyilmoqdasan, Nasaffan. Nukusdagi eski stadionning oʻziga xos ruhini his qilish mumkin — qoʻllarimizda qarsildoq non, koʻz yoshlar bilan aralashgan „Orol“ faryodi, ularni „taqdir“ deb his qilganlar… Bu oʻsha hissiyotlarni yuzlab odamlar boshdan kechirgan sahnadir. Turonning „faqat yuqori“ boʻlakchasi esa Nukusga qachon toʻla kelgan? Faqat „yuqoriga“ oʻlpon sifatida kelishardi, keyin esa yo „koʻkarishga“ erishilgani yoʻq, yo ezilib ketgan vaqtda qoʻl koʻtarib „biz bilan“ deganlar, soʻngra qayerdadir yoʻqolib ketishardi.
Orolning asl farqi shundaki, u oʻrta Osiyo futbolining oʻziga xosligi bilan oʻynaydi. Sizlar Orolning soʻnggi daqiqalaridagi maydon ustidagi oʻyinni koʻrsangiz, koʻrmasangiz ham, ularning muxlislari yuragini koʻrsang — u allaqachon gʻalaba bilan oʻzaro bogʻliq. 2018-yilgi chempionatdagi ochko farqi (sizlarning oʻz datangizdan), 2020-yildagi oltin medal yoki 2023-yilda ketma-ket 4 oʻyinda magʻlubiyatsiz seriya — bularning barchasi maydon chetidagi ishtiyorga sabab boʻldi. Turon tarafdorlari uchun „faqat yuqori“ yuki boʻlsa, Orol muxlislari uchun „lekin soʻnggi daqiqalar“ — bu umidning oʻzidir. Kecha 1-0 hisobida yutqazganimizda ham, ertaga 3-1 bilan qaytib kelishimiz mumkin, degan oʻziga xos ishonch bor.
Orol muxlisi uchun bu maydon orqali oʻtadigan yurak urishi — taktikalar orqasida yoʻqolib ketmaydigan narsa. Uning ishtiyoni stadiondagi liboslarda, qoʻllardagi bayroqlarda, qoʻshiqlardagina qolmay, bir vaqtning oʻzida oʻyinchilar va tomoshabinlar oʻrtasidagi oʻziga xos alanga sifatida paydo boʻladi. Bu narsa matematikalar bilan oʻlchanmaydi, lekin koʻpchilik eslay olmasada, koʻpchilik boshdan kechirgan hissiyotdir.
xG > hissiyot.
qachon tugʻilganingni eslamayman, lekin mening davrimda Nukusning eski stadionida har juma kunining kechasi — bu alanga edi. qarsildoq non, choyxonadan kelgan hidlar, hamma qoʻllari balandda „Orol“ nomini bir ovoz bilan aytar edilar… vaqt oʻtib, Turon kelgach, bir necha kishi u yerda edi, qolganlari esa yuqori divizionga chiqish marosimida boʻladilar, keyin esa — oʻtirib qolishardi.
lekin Orol umuman boshqacha edi. eslataman — 2008-yil, chempionatda ikkinchi oʻrin, soʻngra esa magʻlubiyatlar seriyasi, ammo bir necha kishi qolgan edi. ularda „faqat yuqoriga“ degan yuk yoʻq edi, ular uchun „lekin soʻnggi daqiqalar“ — bu umidning oʻzidir. kecha 1-0 hisobida yutqazganimizda ham, ertaga oʻyin davom etadi, soʻngi daqiqada gol uriladi, degan ishonch bor edi.
oʻsha joydagi boshqa narsa — bu maydon bilan oʻyinning oʻzidir. Turon muxlislari uchun futbol yuqori koʻrsatkichlar edi, Orol uchun esa — bu yurak urishi. choyxonada oʻtirganlar, qoʻllarini isitganlar, qoʻshiqlar bilan maydonni uygʻotganlar… bularning barchasi matematikalar bilan oʻlchanmaydi, lekin koʻpchilik eslay olmasa-da, biz buni boshdan kechirganmiz.
Nukusdagi qadimgi stadionning oʻziga xos hidi — choyxonadan kelgan sharbatning isigi, qoʻllardagi qarsildoq nonning issiqligi va bir ovozga aylanib ketgan „Orol“ nomlarining nurini oʻsha yerda boshdan kechirdim. Bu erda hech qachon Turonning „yuqoriga“ yuki boʻlmagan, aksincha, Orol muxlislari uchun futbolning oʻzini his qilish — maydonning soʻnggi daqiqasigacha yurak urishining dalili.
xG > hissiyot.
Endi aytib yuboring, necha kishi Turonning yuqori natijalariga shu qadar ishonganlaricha Orolga kelib qolsa, soʻnggi daqiqalarda kimdir yigʻlaganini koʻrdingizmi? Nukusning eski stadionidagi „lekin soʻnggi daqiqalar“ni eshitgan bormi? Qani, qoʻllaringizni koʻtarib turib, „biz bilan“ deb bir ovozda qichqirmaganlar qayerdaliklar?
Oʻzingiz eslayman — 2018-yil chempionati boshlanishidan oldin, yoʻl oldida qoʻygan chiroqlar ham oz edi, ammo Orolning boʻgʻziga oʻt qoʻyishganlar oʻzlarini hisobga olishmagan edi. Bu yurakni qozonga solib qoʻyish edi, maydondagi oʻyinchilar bilan birga, oʻyin davom etar ekan, stadiondagi olov bilan bir vaqtda. Endi savol: bu qanday „yoʻq“ deb oʻtirib ketishadi? Ketishmasdan, qolib ketishmasdan, maydon bilan birga yurak urishmasdan — bu qanday muxlislik? Orolni tanlaganlar uchun „yuqoriga“ boʻlishi shart emas, chunki ular uchun asosiy narsa — „lekin soʻnggi daqiqalarda yurak urishi“ boʻlishi kerak edi.
Va albatta, qarsildoq non bilan qoʻllari isitganlar, qoʻshiqlari bilan maydonni oʻrab olganlar… ularning barchasi uchun futbol matematikadan koʻra koʻproq hissiyot edi. Sizlarning shaxsiyligingiz bilan aytaman — Turonning „faqat yuqori“ laqali yuki bilan kelganlar tezroq ketishardi, Orol esa oʻzining oʻtda kuylagan qoʻshigʻi bilan qolardi. Bugun 1-0 boʻlgani yoʻq, ertaga 3-1 bilan qaytib kelish mumkin — bunda oʻyinchilar bilan birga, sizlarning qoʻshiqlaringiz, bayroqlaringiz va his-hayajonlaringiz ham gʻolib chiqadi. Shuning uchun oʻsha eski stadionning qoʻllari orasida oʻt qozonganlar uchun futbol bu nafaqat oʻyin, balki taqdir edi. Va shu taqdirni biz hali ham yuragimizda koʻtarib yuramiz! 🔥
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Ochig'ini aytaman, qizg'anib ketdim o'zingizlar o'rtangizda! Nukusdagi qadimgi stadion... qarsildoq non, qo'llar balandda, bir ovoz bilan "Orol"ni aytish... mana shu yerda omadning o'zi yotadi. NeftchiFanat aka, siz o'sha vaqtni eslaganingizga hurmat! Lekin "shuning o'zi sodiqlikni belgilab bermaydi" deb aytganingizga rozi bo'lish qiyin. Aytish kerakki, Orol muxlislari uchun bu yo'qotishlar va ko'tarilishlar bilan o'ynashdan ko'ra yurak urishi bilan maydonga chiqish — bu bizning taqdirimiz.
Turon tarafdorlari uchun yuqori natijalarni ko'zlab kelishardi, keyin esa pastga tushganda unutib ketishardi. Orol esa boshqa — ertaga 3-1 bilan qaytib kelishga umid bog'laymiz, chunki bizning yuragimiz hali ham o'ynamaydi! Ko'rsatma keladigan edi — Turonning "faqat yuqoriga" yuki yuzlab muxlislarni olib ketdi, Orolniki esa... qo'lida qarsildoq non, orqasida esa o'nlab yillar davomida yaratilgan orzu bilan qolib ketdi.
Hatto TipsterValue1973 dan ham yuqorida aytganlaringga qo'shilaman — Nukusdagi eski stadionning ruhi boshqa hech narsaga oʻxshamaydi. Qo'shiqlar, bayroqlar, liboslardagi yozuvlar... bu hammasi matematikani o'chirib tashlaydi. Qarshiligini his qilish mumkin: Turonning yuqori natijalarga intilishi yuk bo'lsa, Orolning soʻnggi daqiqalaridagi ishtiyoqi umidning o'zi. Va bu umidni o'chirish mumkinmi? Xech qanday son bilan o'lchanmaydi! 💪
GavharNavbahor772ning savoli aslida juda jozibali: nechun Turon tarafdorlari kecha 1-0 bo'lganida qichqirmaganlar? Orolniki esa soʻnggi daqiqalarda ham yuraklarini qozonga solib qoʻyishardi. Buni qayerga "yo'q" deb o'tirish mumkin? Bunday muxlislik yo'q!
Va nihoyat, Surxonoxirigacha1995 analitikining so'zlariga qo'shishim keladi — Orolning farqi shundaki, ular oʻrta Osiyo futbolining oʻziga xosligini maydonda ham, tribunada ham qoʻllaydi. His-hayajon bilan oʻyin qilish — bu bizning asosiy taktikamiz! Va shu sababli, men uchun ham, boshqa muxlislar uchun ham, Orol bir jamoa emas, balki butun bir turmush tarzi. Kecha-ertaga bo'lgan natijalar qanday bo'lmasin, "lekin soʻnggi daqiqalar"dagi yurak urishi — bu qilib bo'lmaydigan narsa!
qani yigitlar, o'zingiz bilan birga o'ylab ko'ring — yurak urishi bilan futbol o'ynashdagi asosiy farq nima? Orol muxlislari uchun "lekin soʻnggi daqiqalar"da yurak urishi — bu umidning oʻzidir, deb aytasizlar. lekin menimcha, bu nafaqat umid, bu boshqa narsa.
2013-yilda ayollar terma jamoasi chempion bo'lganida, ular uchun ham soʻnggi daqiqalarda gol urib gʻalaba qozonish umidi yoʻq edi — ularni qoʻllari balandda boʻlishi uchun asosiy sabab bayroqlar, qoʻshiqlar va shu yurak uygʻotishi edi. Orolniki uchun bu "lekin soʻnggi daqiqalar"ni istar ekan, aslida ularning oʻziga xosligi — bu maydon bilan birga his qilishdir. Turonniki esa yuqori natijalar uchun kelgan, keyin esa oʻtirib qolishardi. Orolniki esa — qolganlar.
kelganlaringizga savol: nechun ikki turli xil yurak urishi bir xil his bilan bitta jamoaga mehr bildiradi? agar turli xil emish, unda bu narsani qayerga solish kerak? Nukus stadionidagi qoʻllar orasida bir vaqtning oʻzida bir necha narsa bor edi — qoʻllar yuqorida, yuraklar tirik, ammo hislar har xil.
lekin buni qabul qilish kerak — Turon tarafdorlari uchun futbol yuqori koʻrsatkichlar edi, Orolniki uchun esa yurak urishi. Bu ikki hissiyotni solishtirishni ham qoʻymang — ular bir-biridan farqli, lekin bir jamoani sevish uchun asosiy narsa his-tuygʻulardir.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O'zimning 2005-yil yozini eslayman — Nukus stadionidagi tomoshabinlar o'rtasida o'tirgan edim, qo'limda qarsildoq non, oldimdagi odamlar bilan birgalikda "Orol"ni bir ovozda aytayotgan edik. Hatto o'yin davom etayotgan paytda ham, tribunada yurak urishi boshqa edi — yaxshi natijalar kutilgani yo'q, o'yin tugab qolgandagina foydasi tugamaydigan hissiyot edi.
Birinchi bo'lib shuni aytaman: Orolning siri shundaki, ular uchun futbolni "o'ynash" bilan emas, balki "his qilish" bilan boshlashardi. Masalan, 2016-yilda chempionatda ketma-ket 3 ta mag'lubiyatdan so'ng, stadionda qolganlar soni kamaydi, lekin qolganlarning qo'llari balandda edi — chunki ular uchun asosiy narsa "lekin soʻnggi daqiqalar"da yurak urishi edi. Hatto o'yinlar boshlanishidan oldinroq ham, tomoshabinlar o'rtasida "ertaga qaytamiz" degan ishtirok bor edi, chunki bu jamoa uchun natija ikkinchi darajali edi.
Bu yerda yana bir nozik nuqtani ko'rsataman: Orol muxlisi uchun futbolning o'zi nafaqat maydon bilan, balki o'zi tug'ilgan joy bilan ham bog'liq edi. Nukusdagi eski stadion boshqa hech qayerga o'xshamagan — choyxonaning hidlari, qarsildoq nonning mazasi, bir ovozda aytilgan qoʻshiqlar... bu hammasi matematikalarni butunlay o'chirib tashlaydi. Statistikalar bu hissiyotlarni o'lchay olmaydi, chunki ularning o'ziga xosligi shu — "lekin soʻnggi daqiqalar"da yurak urishida.
O'zbek futboli tarixidagi bu ajoyib parchalanishni o'zingizdan ham chuqurroq his qila olardingizmi? Nukusning qadimgi stadionida eshitganim qarsildoq nonning issiqligidan boshlanardi — choyxonaning bugungi hidini his qilgandek bo'laman. Va sizga aytaman: Turonning yuqori koʻrsatkichlarga intilishi yaxshi, ammo Orolniki uchun bu asosiy narsa emas edi, balki "lekin soʻnggi daqiqalar"da yurak urishi edi.
Esla, 2010-yil avgust oyida "Shurtan" bilan o'yinda hisob 0-0 bo'lib, vaqt tugab qolganida... o'rta maydonda bitta Orol muxlisi qo'llarini ko'targancha "lekin soʻnggi daqiqalar"ni aytgani esimda. O'yin tugadi, ammo u stadionda qolgan edi — chunki bu uning uchun nafaqat o'yin, balki hayot tarzi edi. Uning uchun yuqoriga chiqishni orzu qilishdan ko'ra, o'sha keyinroq qolish va his qilish muhim edi.
Qizig'isi shundaki, Turon tarafdorlarining yuqori natijalarga intilishi yaxshi, ammo Orolniki uchun bu yo'qotishlar va ko'tarilishlar bilan o'ynashning o'ziga xosligi bor — ular uchun futbol yuqori koʻrsatkichlar emas, balki yurak urishi bilan ishlaydi. Va bu nafaqat ular uchun, balki bizning futbol madaniyatimizning o'ziga xosligini belgilaydi.
Shunday qilib, Nukusning qadimgi stadionidagi ruhni o'zimizda his qilish uchun faol bo'lishimiz kerak — chunki bu yerda matematikalarni hislar almashtiradi. Va sizga savol: "lekin soʻnggi daqiqalar"da his qila olasizmi?
xG > hissiyot.
Ey, Nukusning to'ntarilgan stadionidan kelganlarning barchasi, yaxshi kechirasizlar! 🤡
O'zingizni esla, men shu yerda, orqamda qarsildoq nonning issiqligini his etar ekanman, o'ng tomonda o'tin joyidagi choyxonaning hidi esa — bu yerda haqiqatda nimadir mavjud bo'lishi kerak edi. Ammo keling, bir daqiqani to'xtating: men Orol muxlislarining eng muhimligini bilaman — ularning o'zimiz bilan birga maydonga chiqadigan yuragi. Bu yerda statistikalar va yuqori natijalar haqida gap ketayotganida, men ko'rganim shuki, Orolning asosiy afzalligi shundaki, ular uchun futbol matematika emas, balki his-tuyg'u edi.
SurxonTV yaxshi aytgan, qarsildoq non bilan qo'llari isiganlar uchun bu voqea nafaqat o'yin, balki taqdir edi. Va men o'zimni aytaman: 2018-yil chempionati boshlanishidayo'l oldidagi chiroqlar oz bo'lsa ham, o'sha o'yinga borganlar uchun asosiy narsa maydonning oxirigacha unga o'ralib qolgan edi. Qachonki hisoblar 0-0 yoki 1-1 bo'lib, vaqt tugab qolganda, Orol muxlislari qo'llari balandda "lekin soʻnggi daqiqalar" deganlar — chunki bu ularning hayot tarzi edi.
Tipstersovuqqonlikning 2010-yilgi Shurtan o'yinini eslatishi keltirilgan, o'yinga chiqmagan odam esa oxirigacha qolib, nafaqat hisob, balki his bilan o'ynamaganmi? Mana shu — futbolni his qilish, maydon bilan birga yurak urish. Turon tarafdorlari uchun yuqori natijalarni orzu qilish yaxshi, ammo Orolniki uchun bu his yurakda bo'lishi kerak edi. Va menimcha, bu borada hech qanday raqam yoki kelishuv yo'q — Orol muxlisi uchun futbol yurak urishi bilan boshlanadi va shunday davom etadi.
Shuning uchun men aytaman: bu guruh uchun eng muhim narsa bu hisdir, maydon bilan birga qolishdir, nafaqat hisoblar bilan. Nukusning eski stadionidagi qo'llar yuqorida bo'lganda, bu mavjudlikni anglatadi — qolish, his qilish, o'yin tugab qolgandan keyin ham to'xtamaslik. Va shuni esla, chempionatdagi yuqori ko'rsatkichlar vaqtinchalik bo'lishi mumkin, lekin ushbu his — bu abadiy. 🔥
Bu lotereya, futbol emas.
O'zbek futbolining qizig'i shundaki, Orol muxlislari uchun hislar hisobdan ustun — mana bu ekanmen... 💪❗️
Nukusning qadimgi stadionida "lekin soʻnggi daqiqalar"ga kimdir yigʻlaganini ko'rmadingmi? Ha, mayli yig'lagan boʻlsin! Ammo asosiy narsa — ular qolishdi, qoʻllari yuqorida edi va o'yin tugab qolgach ham maydonda qolishgan. Turon tarafdorlari esa 1-0 boʻlganida qichqirmagan boʻlsin — ularning uchun asosiy narsa yuqori koʻrsatkichlar edi. Lekin Orolniki uchun? Qarama-qarshi degan narsa yoʻq — ularning uchun asosiy narsa yurak urishi edi!
Oʻshanda oʻrta Osiyo futbolining oʻziga xosligini qayerda koʻrish mumkin? Qo'llari yuqorida boʻlib, maydondagi har bir daqiqani his qilishda! Qarsildoq nonning isitgan qoʻllari, choyxonaning hidi, qoʻshiqlar — bularning barchasi matematikani butunlay oʻchirib tashlaydi. Yurak urishi bilan oʻynash — bu Orol muxlislari uchun asosiy taktika! 🔥
2016-yilda ketma-ket 3 ta magʻlubiyat boʻlganida ham, qoʻllari yuqorida qolganlar — chunki ularning uchun asosiy narsa "lekin soʻnggi daqiqalar"da yurak urishi edi. Statistika eʼtiborsiz qoladi, chunki ular uchun oʻyin natijasidan koʻra his-tuygʻular muhimroq.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
O'zbek futbolining o'zi qaysi bir jamoa bo'lsa-da, yuragimizda alohida o'rnini egallagan — aynan shu nuqtada boshqalarni qiyoslaymiz, lekin qiyoslaymishdek qilmaymiz.
Orol muxlislarining asosiy farqi nimada? Ular uchun futbol hech qachon oddiy o'yin emas edi — bu hayot tarzining o'zi, Nukusning qadimgi stadionidagi hidi, qarsildoq nonning issiqligi bilan o'ralgan. Statistika bu maydondan tashqari narsalarni o'lchay olmasdi, chunki Orolniki uchun asosiy narsa his qilish edi. 2010-yilda "Shurtan" bilan o'yinga kelgan Orol muxlisi hisob 0-0 bo'lganida ham qolib ketgan — chunki u uchun asosiy narsa natija emas, balki o'yinning o'zi edi.
Bu yerda boshqa muhim nuqta: Turon tarafdorlari yuqori natijalarni orzu qilishardi, Orolniki esa yurak urishini. Buni qayerga solish mumkin? Ikki hisiyot ham bir jamoani sevish uchun asosiy bo'ldi, lekin turli yo'llar bilan. Nukusda qo'llar yuqorida bo'lganda, bu mavjudlikni anglatardi — qolish, his qilish, o'yin tugagandan keyin ham davom etish. Bu matematika bilan o'lchanmaydigan, lekin Orol muxlislarining ongida abadiy boʻlgan narsa.
O'zingizga savol: yuragizning qo'llarini yuqoriga ko'tarishga tayyorligini his qilasizmi?