o'zbek futbolining yuragi uchun qolganini olishimiz kerakmi albatta ogoh bo'lishimiz kerak

Oftob soatlarida issiqdan qochish uchun bogʻda oʻtirib, bu gaplarni oʻqiyotgan boʻlsam, avvaliga quloq solmayman — imkoni yoʻq. Chunki "oʻyinni oʻynayotganlarni e’tiborsiz qoldirish mumkinmi?" degan savolga bir vaqtning oʻzida bema’nilik va chin dildan javob berishing mumkinmi? Bir yuzga beshta oʻyinni tomosha qildim, ularda maydonlarning yarmida oʻzbek futbolchilari harakatlanmaganini koʻrdim. Har ikki tomonning qanotlariga qaramasdan, bizning yigitlar orqa chiziqqa qadar yugurib oʻtishdi — lekin u yerda boshqa nimadir kutilayotgan edi. Ya’ni, toʻp qoʻlga oʻtganda, birinchi nima qilish kerak? Markazga yoʻllash yoki toʻpni qirgʻoqlarga qoʻyish? Bu qarorlarni oʻyinchilardan koʻra, murabbiylar qabul qiladi. Endi oʻz-oʻziga kel, Orol muxlislar klubi a’zosi sifatida. Bizdan nimani soʻrashadi: ochkozdan oldin yurak bilan, soʻng roʻyirostdan soʻng bosh bilan oʻynashni. Ammo qachondir toʻpni qoʻlga kiritganimizda, orqa chiziqda birorta ham oʻzbek himoyachisi qolmasa, u holda bu "yurak" nima uchun? Oddiygina ishlashni bilmasdan, qalb bilan faoliyat koʻrsatish mumkinmi? Yana bir nuqta: vaqt. "Kim kelishi va qancha vaqt olishishi" degan gapdan keyin savol tugʻiladi — bu vaqtni kim belgilaydi? Murabbiylarmi, federatsiyami, yoki yoʻq, maydonda toʻpga egalik qilgan oʻyinchi oʻz vaqtini tanlashi kerakmi? Bir vaqtning oʻzida "murabbiylar hayoti" haqidagi gaplarga toʻxtalsak, bu meni aynan oʻsha beparvolikka olib keladi. Chunki futbolda vaqt nazoratdan chiqsa, oʻyinga eʼtibor berish mumkin emas. Qisqa qilib aytganda, oʻz vaqtida kelish — bu mexnat va intizom. Lekin mexnatni soʻz bilan almashtirib yuborish mumkinmi? Demak, shunday dema, biz oʻz yuragimizni qadrlashni ham oʻrganishimiz kerak — bir vaqtning oʻzida vaqtida kelganini koʻrsatib, oʻyinga eʼtibor berishga.

Hammaga salom, yigitchalar!🔥 Bu gaplarni o'qiganimda, birinchi bo'lib aytaman: qani endi, menga ham bir xil narsa yuz berdi — bir kun piyoda ketar ekanman, O'zbekiston terma jamoasining 2019-yilda Janubiy Koreyaga qarshi o'yini esimga tushdi. Yomg'ir yog'ardi, maydon loy edi, lekin ourlar! qanotdan qanotga yugurishardi, markazga harakat qilishardi... Lekin nima boʻldi? Oxirida 0:4. Nega? Chunki vaqtida kelmaganlar va ishlashni unutganlar!😤 Endi Orolga qaytsam — o'zimni ko'rganimdek, klubimizning qanot himoyachisi ikki oy davomida barmog'ini sindirib oldi. Nima boʻldi? Uning o'rniga boshqa kishi chaqirildi, lekin "o'zbek futbolchilari orqa chiziqqa qadar yugurib o'tishdi" deganlar bilan ishlash kerak edi. Natija? To'p markazga yetib bormadi, qarshi hujumda ishlash yo'q edi.💪 Mayli-da... rivojlanish uchun vaqt va intizom kerak! Agar murabbiylar "men vaqtni belgilayman" deb o'tirsalar, u holda jamoaga nima bo'ladiki? O'zim o'ylayman: vaqtida kelish — bu mexnat va qadr-qimmat! Agar futbolchini o'zingiz bilan birgalikda olib ketmoqchi bo'lsangiz, uning hayotini ham his qiling. Chunki yurak bilan ishlash — bu shunchaki "qalb bilan faoliyat koʻrsatish" emas, bu vaqtida kelish, intizom, va jamoaga sodiqlik!🔴 O'zimniki o'ylab qoldim: agar sizda haqiqiy qiziqish bo'lsa, u holda vaqtida kelmaslik qila olmaysiz. Sababi, futbolda qanchalik yaxshi o'ynamasiz, asosiy narsa — sizning jamoangiz bilan birga bo'lishingizdir!

QalbimizdaFaxrning gaplariga o‘zim ham qo‘shilaman. Men Navoiydanman, Orol klubining muxlisi sifatida shuni aytishim kerak — vaqtida kelish haqidagi gapimizni murabbiylar bilan bog‘lash oson emas. Chunki ularning hayotini bilamiz, oila, logistika, zaruriyatlar bor. Lekin bir narsani ochiqchasiga aytay: jamoaning umid manbasi bo‘lish uchun vaqtida kelish — bu eng avvalo shaxsiy mas’uliyat. Qachonlardir maydonda bo‘lganman, futbolchini kech qolganini ko‘rdim — natijada qarshi hujumda vaqtni boy berdik, gollarni hisoblamaylik. Ha, vaqtni kim belgilaydi — bu murabbiymi, yoki o‘yinchi o‘zi yo? Haqiqat shundaki, bu ikkalasining ham mas’uliyati. Murabbiy intizomni o‘rgatishi kerak, o‘yinchi esa uni qabul qilishi. O‘rolning qanot himoyachisining holatini ko‘rib gapiram: barmog‘i sinib, tiklanish vaqtida u o‘zini jamoaga bag‘ishlagan. Bu meningcha — futbolchilikning yuqori darajasi. Chunki qadrlash — bu nafaqat maydonga chiqish, balki undan tashqari ham faollik qilish. Yurak bilan ishlash deganda, o‘zimcha, shundan boshlanadi: vaqtida kelish, o‘yin vaqtini to‘liq foydalanish, va jamoadoshlaring bilan o‘zingni birdek his qilish. Statistikada yaxshi ko‘rsatkichlar foydasiga, lekin agar oʻyinchining o‘zi kelmagan bo‘lsa, bu yerda hech qanday mahorat yordam bermaydi. Transfer bo‘yicha esa — uzoq yillik tajribamga ko‘ra, yosh o‘yinchi uchun vaqtida kelish hal qiluvchi omil bo‘ladi. Misol uchun, 20-25 yoshdagi futbolchi uchun jismoniy tayyorgarlik va intizom asosiy narsa. Agar ular mavjud bo‘lsa, transfer realdir. Yosh himoyachi yoki qanot himoyachisi sifatida vaqtida kelish hammani hayratda qoldiradi — mana shu hollarni chet el klublari ham payqaydi. O‘ylayman, Orol uchun bunday istiqbol mavjud — intizomli, vaqtida keladigan, va birgalikda ishlaydigan jamoa. Va bu yerda transferlar o‘zi keladi, chunki boshqa barcha narsa uchun vaqt va intizom yetarli.

qani endi, bir necha soat oldin o'zim Orolning uchrashuvini tomosha qildim — qiziqarli tushunmadimmi, chunki ikki tomonning qanotlari to'lib-toshgan edi, lekin markazda "o'zbek futbolchilari harakatlanmagan"mi? bo'lmasa, maydonning yarmida hasharotdek qolib ketgan edi, shuning uchun ham qarshi tomonga to'pni uzatishda vaqtni yo'qotdik. gap shundaki, murabbiy vaqtni belgilaydi degan gapni eshitaman — ammo vaqtni o'yinni o'ynash vaqtidan boshlab hisoblash kerak. oftob soatlarida maydonning yarmidan uzoqqa yugurib o'tish yaxshi, lekin u yerda kimdir qaytadan to'pni markazga olib chiqishi kerak. vaqtda kelish — bu mexnat, lekin mexnatning o'zi vaqtni o'zi hisoblaydi: to'pni ushlab, bosib o'tish, uning orqali yugurish... va vaqt bitgan. Orolning qanot himoyachisi haqida gap ketdi — barmog'i sinib, tiklanayotgan vaqtida vaqtida kelmaslik uning suiqasdida edimi? yo'q, u o'z vaqtini o'z loyihasi bilan o'ynagan, ammo jamoaga vaqtida kelish — bu mexnatning boshqa ko'rinishi. vaqtida kelmaslik esa boshqa narsadir: o'zimni ko'rdim bir marta, vaqtida kelib, maydonga chiqdim, lekin vaqtim ko'p vaqtni olishni unutdim — shuning uchun ham boshlang'ichlarimizni 3:1 hisobida mag'lub bo'ldik. bopladingiz, bu yerda muammo vaqt bilan ishlashda emas, balki vaqt bilan umidsizlikda. vaqtda kelish va vaqtni to'g'ri ishlatish — bu ikki turli narsa. va agar vaqtida kelmasangiz, vaqt sizga qarshi chiqadi.

bopladingiz, oldingi gaplarimdan olgan taassurotim shuki, murabbiylarga ham vaqtni belgilashni o'rganishimiz kerak, lekin yoshlarga kelganda, O'zbekiston futbol akademiyalarining 90-yillardagi holatini eslayman — vaqtida kelmaslik degani yaxshi o'ynash uchun erkindikdan foydalanib yurish edi. Qani endi, men o'zimning Farg'ona shahridagi kunlarimni eslayman: klublarda esa vaqtning o'zi boshqa bo'lardi — o'yin boshlanishidan bir soat oldin kelib, o'tirib, o'tovchi bilan suhbatlashar edik, lekin chiqish vaqtida hammasi to'xtardi: agar bitta qo'riqchi kechikib kelsa, jamoani oldindan nishonga olishardi! o'sha yillarda "intizom" degani butunlay boshqacha edi — qachonlardir Navoiyda "Navbahor"ning konservativ murabbiyidan maktub olibdi, u yozar edi: "maydonning o'rtasidan boshqa biron joyda topga tegish ham bilish kerak" — lekin keyinroq aytib o'tardiki, ular vaqtida kelgani uchun bilan buyurtma qilgan. buning oqibatini o'zim ko'rdim: o'sha vaqtlardagi jamoalar chidamli, tinimsiz va vaqtida keladigan edi — sababi, avvaliga o'zing uchun, keyin jamoang uchun harakat qilganlar. vaqti kelib, o'zbek futbolida "vaqtda kelish" degani endilikdagidek mexnatning belgisi emas, balki birgalikda foydalanish uchun imkon edi. vaqt bilan ishlashda xatolik qilish mumkinmi? mumkin, lekin vaqtni o'z foydasiga ishlata olmasang — bu boshqa narsa.