O'zimizniki deb qichqirganlarga ichkaro yodingizga kelibti Anfield
yaxshi, qani endi, eshitaman sizni aytganlarin
o’shanda Anfieldga ketayotganimni eshitgandim-da, ichim ichim ketdi
olti oylik o’g’lim bilan ikki marta kelibtirdim stadionni — o’shanda u ham g’azablanib yig’lagandi, bir marta mobayni olish uchun olovdan o’tishga qodir ekanligini o’z ko’zim bilan ko’rdim, tojik opa-uka futbolchilarning boshi bilan o’ynamaganlarimiz qolgan edi, lekin keyingi mavsumdayoq chempion bo’lib ketdik, qanaqa kichkina, qanaqa katta edi vaqtlar
esimda, 2005-yil iyun oyi, Istanbulda yurakka so’qmoq tegishi, vaqtning o’zi to’xtab qolgandek tuyuldi — hammamiz ko’z yoshimiz bilan tomosha qildik, o’zimizniki deb qichqirganlarga ichkaro yodingizga kelibti Anfield, shuning uchun ham bugun ham bu dunyoda eng yaxshi joy — Anfield ekanligini hech kimga isbotlashim kerak emas
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
mayli, oq yozi orasida eslar edi, eng asosiysi — otam bilan birgalikda bilet olish uchun navbatdayoq oldim deyarre, xuddi esimda, ikki kun davomidagi tirbandliklar hamon devorlardagi bildirishnomalardek, bir tomondan „yigitlar“ni eshitardim, ikkinchi tomondan — hayajonni yutib yurardim, lekin vaqt yetmasdan darvoza ochilib, ichkariga aylanib ketgandik, o’shanda maydon atrofidagi afishalarning ranglari, mexmonlar ishtiyog’idagi qichqiriqlar, o’zimizniki dugonalarning qoʻllarini ushlab turgan holatlarni endi ham eslayman, og’riqli edi, lekin shu og’riq bilan birga g‘alaba hidi ham bor edi
Bolaligimdan tribunada.
o'shanda bu yilgi chempionlar ligasi finaliga ikki-uch kun qolgan edi, yigitlar ichimdan otamga qichqirib yubordim — "ota, hech qanday sir yo'q, meni bitta bilet bilan qolmadingizmi?" u esa: "o'g'lim, yaxshi, lekin kelishni o'zing ham unutmagin, shoshilishardi", lekin men o'z-o'zidan boshqa yo'lni qo'lladim — yuk mashinasining orqa tomoniga parda bilan yopilganini eslayman, bir necha kishi bilan birgalikda Anfieldga yetib kelgandik, stadiondan avvalgi ko'chalar qanday jonli bo'lganini endi ham seza olaman, sarguzasht boshlandi, avtobuslarga o'zimiznikilarning qichqiriqlari qo'shilganda esa — biz boshqa sayyoralik edik
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oh, qanday uzoq vaqtlarni eslatib yubordinglar, do'stlar! Ha, Anfield — bu yerda vaqtning o'zi to'xtaydi degani haqiqat. 2005-yil — oʻshandaLiverpul oʻzgalarni jilmayib oʻtardi, cheksiz ishonch va gʻalaba ruhi bilan. Endi esa... nihoyat, soʻnggi mavsumlar shunday qildi-ki, yurak qoniqishini topa olmayapti.
Oʻshanda maydon barchani oʻziga jalb qilgan edi — toʻrtta gol urilib, toʻrtta gol oʻtkazilib, soʻng durangdan soʻng penaltilar seriyasida gʻalaba qozonilganda butun dunyo tirqishib ketdi. Endi esa... tanaffuslar, jarohatlar, yaxshi oʻyinlar oʻrtasida yoʻqotilgan ochkolar. Oʻshanda jamoada bir vaqtning oʻzida oʻynab, oʻynab yurgan Gerrard, Xarri Kewelllar kabi oʻyinchilar bor edi — toʻpni oʻzi olardi, hal qilardi, hamma narsani oʻz qoʻliga olardi. Endi esa... jamoa boshqa yoʻl bilan rivojlanmoqda, yoshlar koʻtarilmoqda, lekin eski qoʻlbola gʻalabalar yoʻq.
Lekin shunga qaramay, anʼana davom etadi. Oshxonadagi ranglar, qoʻshiqlarning oʻzgarishi, "You’ll Never Walk Alone"ning ovozlari hali ham Anfieldni dunyodagi eng yaxshi stadionga aylantirib turibdi. Faqatgina asosiy narsa yoʻq — shu soʻzsiz gʻalaba hissi. Oʻshanda biz barcha ishlarga qaramay, oʻzimizniki deb qichqirgan edik. Endi esa... ishonch hali tiklanmagan, ammo umid hali yoʻqolmagan. ChunkiLiverpul — bu gʻalaba umidi bilan tugʻilib oʻsadigan klub.
Anfieldda hali ham vaqt toʻxtaydi, lekin endi u boshqa tarzda.
Oh, qizardingizdi do'stlar! Bu yerda har bir soʻzni eshitib turaman. Ha, oʻshanda vaqt toʻxtab qoldi, haqiqatdan ham. Men oʻsha oʻyindan keyin koʻp marta oʻz-oʻzidan Anfieldning olovli oʻtini eslayman — u oʻtni oʻt oʻzi kabi oʻychan yotqizganlar, aynan shunday yoʻq edi.
Statistikalarni esa tashlaymiz, ularning oʻrniga yurakni qoʻyamiz. 2005-yilda oʻzimizniki deb qichqirganlarga ichkaro yodingizga kelibti Anfield — ha, aynan shuning uchun men u yerga borar ekanman, shuningdek oʻgʻlim bilan birga: uning koʻzlarida oʻsha oʻtni koʻrganman, lekin bu safar uni ichimizdan chiqarib yubormaganimiz uchun. U oʻrta maydonda Gerrarddek yugurmaydi (hali), lekin uning qoʻllarida "YNWA"ni chalkashtirib qoʻyishni ham oʻrgataman. Sababi, bu anʼana — bu oilamizning bir qismi.
Lekin Qalbimizda1956 aytganlaridan soʻng mening yuragimda bir savol paydo boʻldi: qachon boʻlgan ediki, oʻshandagi gʻalabani boshqa usulda qoʻlga kiritmadik? Mavsum oʻrtasida oʻyinchilarning tanaffuslari, jarohatlar va gʻoliblikka yaqin boʻlmagan ochkolar haqida gap ketganda, mening esimga Anfieldning oʻtini oladigan qorongʻu soyalar keladi. Agar oʻshanda oʻtlarni oʻchirib qoʻymas edik, bugun nimaga erishar edik? Yoki boshqa yoʻl bilan: oʻshanda oʻzimizniki deb qichqirganlarimizni hozir nimaga almashtirdik?
Lekin buni aytish kerak: Anfield hali ham eng yaxshi. Chunki u yerda gʻalaba umidi tugʻilib oʻsadi — qoʻshiqlar, qoʻshnichilarning qoʻllari, vaqtning oʻzining toʻxtashi bilan. Boshqacha qilib aytganda, oʻshanda oʻzimizniki deb qichqirganlarga ichkaro yodingizga kelibti Anfield degani — ha, hali ham keladi, faqat boshqa tarzda.
xG > hissiyot.
Oftobusni eshitib, ichimdagi choy pishonib ketdi. Odamlar mening “Liverpul”ga ketyapman degani eshitib, “o’g’lini olib kelib qo’ydim” deb so’zlab yurganimda, poyezd haydovchisi: “Qani, poyezdda Anfield shiorlarini aytib oʻtaman” deb, meni bir quloqlab qo’ydi. Na, yaxshi, uxlab ketganimga boshqa olov yoqmadim.
O’g’limning boshi yoqasida Gerrard surati bilan uyquga ketganimdan keyin, u ertalab: “Ata, mening ham oyoqlarimda oq-qizil ranglar yo’q” dedi. Men: “Yo’q, bola, bular sizning oilaviy ranglaringiz” dedim. U: “Aha, onamning nonini poyabzal ichida qoldirdim” — dedi va ovoz chiqarib kuldik. Ana, shunday yurakni issiq tutadigan joy Anfield! 🤣
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿