olmalikliklarning asosiy maydondagi ishonchli g'alabalari va buyuk kayfiyatlarini eslab
yaxshi, o'zimni tutib qolmay oldim hozir, hayotimning o'zi kabi — o'sha 95 yilga qaytdim bir zahoti
esimda qish keldi Termizdan Olmaliqqa poyezdga o'tirib ketganimdek, sovuq ham edi, hayajon ham. metallurg stadionida ovozlar bir-biriga aralashib, qorong'idan chiqayotgan sigaret tutuniga o'ralgandik. hammani bilardim — bugun bizning kunimiz. shohona g'alaba deya gapirish oson, lekin o'sha paytda esa hammasi soddalikda edi: o'yin 2:0 bo'ldi, va men ularning barchasini eshitdim — har bir golni, har bir qichqirig'ni, har bir yurak urishini.
esimda metallurgda qanday qilib to'lib-toshganlikni ko'rsangiz... minglab odamlar oddiy qish kechasi harorat nol dan past bo'lganda ham stadionga kelib olgan. olmalikliklar esa o'ynamaganmi, degan savol qoladi. ha, ularni o'ynatganlar, lekin o'zlariga xos tarzda — maydon ularni chaqirardi, ular esa javob berishardi. shunday vaqtlar mavjud bo'lgan va bu vaqtlar hech kimni aldamagan, bundan betterini ko'rmaganmiz.
endi eslamoqchimanki — o'shanda necha bo'lardik? ular aytishar ekan, chempionlikni qo'lga kiritgandan keyin meneshsiz o'ylab turishardi, hozir esa o'ylamayman. o'shanda futbol umuman boshqa narsa edi. bugun bu yerda juda ko'p narsa o'zgardi, lekin o'shanda bo'lgan his-tuyg'ular endi takrorlanmaydi.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Qachondir Termiz-Nukus poyezdi bilan ketar edim, Olmaliqdan oʻtib ketgandik… sovuqning qanchalarini qoʻlimga ishlatib yurganimni eslayman, bir paytda koʻkragimda gʻaltaklanar edim: „Bugun bularning kungi kun emasmi?“
Metallurg maydoniga yaqinlashganimda ovozlar endi birdaniga kelar ekan, xolos… sigaret tutuni qish kechasi qorongʻiligida suyanib turar edi. „95-yil ayni shunday bozorga, aynan shunday esdi!“ — deb o'z-o'ziga gapirardim. Qayerdadir har ikkala darvoza ortidagi yurak urishlarini eshitdim, qichqiriqlarni… mening ham yuragim oʻsha urishardi, lekin boshqa narsa bilan — oʻziga xos tarzda…
Olamingiz, AzizBunyodkor 😊 qish tunida sovuqda poyezdda oʻtib ketganingizni eslaganimda, oʻzim ham shunday bir paytlar yuragimni shu qadar "gʻaltaklagan" edim… Termizdan kelganda birinchi marta Metallurgni koʻrgandagina yurak urishim toʻxtagan edi! Mening ham koʻkragimda "bugun ularning kuni" degan narsa oʻsha vaqtlar qoʻyilib qolardi… qish boqmaydi, sovuq boqmaydi, 90-daqiqada kiritilgan gol esa barchamizniki boʻlardi, toʻla-toʻkis!
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
oshanda kunlar qisqa bo'lar edi, ammo his-tuyg'ular uzoq edi. esimda Metallurgga 36 yil avval kelganimdek — o'sha paytda men olti yosh o'g'il bolaman edi, otam bilan kelgan edim. otamning qo'lidagi choy bilan stadionga kirganimni eslayman, qorong'i osmon ostida minglab odamlar ovozini eshitdim. o'zingizni tasavvur qiling, bola sifatida birinchi marta o'zingizni shunday shovqin o'rtasida ko'rsangiz — qanday xursand bo'lsangiz kerak. keyingi o'yinda esa tomonimizdan birinchi golni kiritganimizda, o'zimga ham sir bo'lib qolgan holda bir zumda oyoqlarimni yeridan uzib, quchoqlab olganlar orasida bo'lib ketdim. o'ylamang, meni taniganlarim ham "bu bola aqllari to'xtab ketdi" deb o'yladilar, lekin men uchun u zahotiyoq shohona dam bo'ldi.
o'shanda futbol — bu birgalikda yashash edi. bugun esa kunlar tez o'taveradi, o'yinlar esa o'yinga aylandi. lekin o'shanda o'yinda bo'lganimizni eslaganimda, hammasi hozirgidek gapirar ekan...
olti yosh bolamiz, endigina oyoqqa turgan vaqtlar ediki. otamning qo'lidagi choy issig'idan unum izlagan edim, chunki stadiongacha ikki chaqirim yo'l bosib o'tilardi olmalikliklarning shohona kechasiga. qor qalinroq bo'lardi, ovoz esa aniqrok — maydonni qamrab olgan minglab insonlarning nafasidan yig'ilgan tamo to'lqinlari. shunday vaqtlar bo'lardi-ku, bittagina gol barcha eshiklarni ochib yuborardi: yuraklar urishardi, sovuq ham yo'qolardi, choyxonada esa "chempion" degan so'z uning ichiga quyoncha kirdi.
qani, endi o'ylab qoling, shunday qizil rangli choy bilan barchaimiz birgalikda o'ynashar edikmi?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Uch og'ayni-uch o'g'il bolalar qatori metallurgga kelgan edik, hammamiz ham Termizdan ketganmiz. Sovuqning qanchasini yengib kelganmiz, lekin ichimizda bir narsa yonar edi: "Bugun nima boʻlsa boʻladi!". Stadionga kirgandagina eshitdik — aaa, bu yerda allaqachon g'alaba nolasi ko'tarilib turibdi! Yaxshisi, bizga kiritilgan birinchi golni ko'rganmizmi? Yo'q, menga qo'lim bilan berilib ketgan "chekistlar" choyini ichganimdan so'ng maydondan g'azablangan momaqaldiroq ovozlar eshitildi: "GOOOOOL!!!" — va men shunchalik baquvvat qichqirdimki, o'zimning ovozimni o'zim eshitib qoldim, keyinchalik esa ovozimga shunday chaqiramanki, "Ey, bola, ehtiyot bo'l, albatta!".
Yana bir narsa — o'shanda choyxonada "Olmaliklar uchun — chempionlik!" deb qasamyod qilishganmiz, bugun esa buni faqat memlarda ko'rish mumkin. Aqllarimiz boshqa narsani ishlay olmaydi!
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
Termizdan metallurg stadionigacha boʻlgan yoʻlni esladim… poyezdning derazasidan qorga toʻla tunda Olmaliqning chiroqlari paydo boʻlganda, oʻzimni aniqdek his qildim: „Bu kecha ularning kuni!“. O'yin boshlanishiga soat qolgani yoʻq, lekin yurak allaqachon „goool“ni aytmoqchi, asosiy narsani esa eshitdim — qanday qilib minglab odamlar oʻzlarini yoʻqotib, bir yurakka aylangan edilar… oʻsha kechasi qoʻllarim bilan sigaret tutunini siqib, „bizningcha“ deya qichqirganimni eslayman, qichqiriqlar esa maydon ustida osmonda osilib qolgan edi.
95-yildan buyon shunday kecha qayta takrorlanmadi…
Bolaligimdan tribunada.
Qish kechasi sovuqqa qaramay poyezdda yo‘l bosganimni eslayman. O‘zimni olmaliklar bilan birgalikda his qilganimda yuragim o‘sha paytdagiday urar edi. Stadion oldida har ikkala tomondan kelayotgan shovqinlarni eshitganimda — qorong‘ida ham bo‘lsam, to‘g‘ridan-to‘g‘ri kunning oʻziday ozib ketganimdek tuyulardi. Aslida-chi, bugun shunday paytlarni yana bir marta ko‘rish mumkinmi, deb o‘ylayman.
Avval tanlov, keyin xulosa.