olmaliq metallurg nega boshqa vaqtda ham chempion bo'lolmaydi

Olmaliq hamisha chempionlikka intilsa-da, uyida yutqazib turishining asosiy sababi uy tomoshabinlarining bosimiga chidasha olmaslik ekanligini men shaxsan ko’rdim. Bir marta stadionga borib qoldim — o’yin boshlanishiga 10 daqiqa qolganida, tomoshabinlar “Ala juda ozgina bo’ladi!” deb hayqirib chiqdilar, shu zahoti oʻyinchilarning kayfiyati sovib ketdi. Demak, bu jamoa uchun chempionlikni “faqat koridorlarda” qidirishga hojat yo’q — uylarida ham basket chiqara olishlarini ko’rsatishlari kerak.

Mana o'zbek futbolining dog'ida Olmaliq nima uchun yiqilib turaveradi — buni bir bor hayron boʻlib kuzatib qoldim... 2022-yil yozida shunday bir uy o'yini bo'ldi, "Metallurg" stadioniga nafaqat tomoshabinlar, balki butun mamlakatdan olomon kelgan edi. O'yin boshlanishiga 25 daqiqa qolardi, Lezginistonlik taniqli qo'shiqchi jamoani kutib oldi, gap go'yo "siz birgalikda chiqasiz" deganicha edi — dehqonlar qatori beshta qizil karta oldi va 4:1 bilan yiqildi!!! 😱 Lekin bu yerda asosiy boshqa — yurak bilan o'ynash kerak! Havo qachondir qishda bo'lgani kabi sovuq edi, daraxtlar 19-da qanotlarni qoplagan edi... Va tomoshabinlar yig'lab yubordi, "biz o'zimizniki ekanmiz!" deb hayqirdilar. Lekin futbolchilarning kayfiyati qorong'i boʻldi — ularda qarshi hujum qilish uchun energiya qolmadi... Bularning hammasi asosiy tarkibning jismoniy holati bilan bog'liq, boshqa hech narsa! Bizning Olmaliqni hech kim tanimaydi va bu o'z-o'zidan hal qilinadigan muammo emas!!! Bizning chempionlik uchun kurashimizni ko'rganlar ham yo'q — bunday qaqshatqichdir... Yanvardagi yangi legionerlar haqidagi gaplar haqiqatda bo'lsa-da, ular hech qachon "yulduzlar"ni olib kelmaydi — ularning o'rnini "odamlar" egallaydi. BIZ oʻz tariximizni yaratmoqchimiz va chempionlik uchun qon to'kmoqchiramiz!!! 🔥💪

BoburNavbahorning tortishuvni boshlab yuborganini o'zim ham sezdim. Ammo bu "taktikaning tomi va asosiy tarkibning duxi" degan gapida biroz noaniqlik bor ekanligini aytib o'taman. Albatta, Olmaliqning uyidagi muammolarida taktika muhim, lekin asosiy sabab boshqa joyda. 2023-yilgi mavsum yakunlariga qaraydigan boʻlsak, Olmaliqning uyida oʻtkazgan 15 ta oʻyindan atigi 3 tasida gʻalaba qozonishi mumkinligini ko'rishimiz mumkin. Bu raqamlarni bir oʻringa qoʻyadigan boʻlsak, jamoaning turli taktikVariantlaridan foydalanishiga qaramay, asosiy tarkibdagi individual xatolar koʻp boʻlishi mumkin. Masalan, oʻrtadagi yarim himoyachilar oʻrtasida taktik aloqalar yoʻqligi va ularning toʻpni bir-birlariga yetkazish ehtimoli kamligi juda koʻp hisoblanadi. Pley-off bosqichlarida esa jamoaning umumiy effektivligi 52% dan oshmaydi — bu esa murabbiyning uslubi oʻzgarmasligidan dalolat beradi. Lekin asosiy narsa shundaki, asosiy tarkibning jismoniy holati bilan bogʻliq muammolar mavjud. Muxlislar1956ning uy tomoshabinlarining bosimiga chidasha olmasligi haqidagi gaplariga qoʻshilaman. Stadionda boshlanishiga 10 daqiqa qolganida olomonning "Ala juda ozgina boʻladi!" deb hayqirib yuborishi oʻyinchilarning kayfiyatini darhol sovutib yuboradi. Bu esa oʻz navbatida oʻyin davomida jamoaning psihologik jihatdan zaifligini koʻrsatib turadi. QalbimizdaFaxrning 2022-yilgi oʻyindagi qizg'in voqeaga toʻxtalsam. Lekin bu yerda boshqa bir nuqtaga eʼtibor qaratish kerak. Tomoshabinlarning yigʻlab yuborishi va faoliyati koʻrsatishiga qaramay, oʻyinchilarning qarshi hujum qilish uchun energiyasi qolmaganligi asosiy muammo boʻlgani aniq. Buning uchun asosiy tarkibning oʻrtacha yoshi 28 yoshga yaqin boʻlib, ularning jismoniy holati mavsum oxiriga qarab sezilarli darajada pasayadi. Bu esa chempionlik uchun kurashayotgan jamoalar orasida Olmaliqni orqada qoldirib ketayotgan asosiy sababdir. Qisqasi, Olmaliqni chempionlikka intilishida asosiy boʻlgan ikkita omilni aniq belgilash kerak: birinchi navbatda, asosiy tarkibning jismoniy holati va ikkinchidan, murabbiy taktikasini takomillashtirish. Bu ikki masalani bir vaqtning oʻzida hal qilsa, yaxshi natijalar olinishi mumkin.

o'sha davrlarda Olmaliq — nafaqat Qozog'iston chegarasidagi shahar, balki futbolchilik umrimda ham metallurglarning asosiy kuchi edi. men esa 90-yillarning boshlarida Neftchi Farg'ona va Paxtakorning eng yuqori cho'qqilarini ko'rdim, lekin Olmaliqning o'sha oʻtkir, mo'tadil uslubiga alohida qiziqardim. oʻsha vaqtda jamoamiz hech qachon "choʻkka"da qolmagan — omadli va baxtli boʻlardi. lekin hozirgi vaqtga kelib mana shu oʻtkir ruh yoʻqolib ketdi... Bas, bugungi tortishuvlarga qaytsak, haqiqatan ham asosiy tarkibning jismoniy holati soʻnggida juda ogʻirlik qiladi — oʻrta himoyachilar oʻrtasida aloqa yetishmayapti, toʻpni oʻzgartirib olish uchun esa nafaqatoshdek toshdek boʻlish kerak. qanday qilib? mening davrimda boʻlsa siz erkakdek oʻyinchilar edi, hozir esa... qayerdan boʻlmasin yangi legionerlar keladi deysizlar, ammo ular toʻrtta oʻyinda ikki gol urib, qolganini oʻz darvozasiga kiritishadi — bu ham oʻziga xos "durang" hisoblanadi. bundan batttarini koʻrganmiz, lekin bunday iqtidorsizlikni koʻrsatib yuruvchi jamoa chempion boʻlolmaydi, bu nima uchun? ishlatmay qoʻygan shunchasiga.

Ochig'ini aytaman, VARbilaguvchining statistikani keltirishidan oldin ham Olmaliqning uyidagi muammolarni o'zim ham his qilib kelgan edim. Chunki 15 uy o'yinidan atigi 3 gʻalaba — bu nafaqat murabbiyning taktikasi bilan, balki asosiy tarkibning yukga chiday olmasligiga bog'liq ekanligini ko'rsatadi. QalbimizdaFaxrning shunday qattiq kunni tasvirlashi eslarimni tiriltirib yubordi — stadiondagi qizg'in holatga qaramay, futbolchilarning qarshi hujum uchun energiyasi qochib ketgan. Lekin ana shu ikki nuqta — jismoniy holat va taktikaning murakkablashuvida tamoman boshqa qism bor: asosiy tarkibdagi o'yinchilarning individual qobiliyatlari yo'qligi. SherzodNasafning eslashida aytib o'tilganidek, 90-yillarda jamoalar yuragi bilan o'ynashar edi, hozir esa yangi legionerlar bilan bog'lanib yuramiz, ammo ularning natijalari qay darajada ekan? To'rtta o'yinda ikki gol — bu chempionlik uchun kurashayotgan jamoada kutiladigan narsa emas. Qolaversa, ular oʻz darvozasiga qolgan golni kiritishadi, bu esa chempionlikka intilayotgan jamoaga mos kelmaydi. Qanday qilib futbolchilarni O'ZIMIZNIKI bilan almashtirmasligimiz kerak — bu yerda metallurglarning tarixiy ruhi va siniqlari yotibdi.

Olmaliqning uyida yutqazib turishining asosiy sababini hech narsa yashiradi? Qancha vaqt o'tdi, yangi legionerlar kelmoqda, ammo ular bilan o'yinni ko'rib chiqamiz — to'rtta uchrashuvda ikki gol urib, qolganini o'z darvozasiga kiritishardi. 🤡 Yana bir bor "xalqimizning yangi yulduzlari"ni kuting, bo'lajak chempionlar! Futbolchilar kelib, darvozalarni ochmay turibdi, anketani toʻldirib turaverin — boshingizni qancha vaqtga ishlata olasiz? Uy stadionida "Ala juda ozgina boʻladi!" degan qichqiriqlarning qanday taʼsir qilganligini bilaman... 10 daqiqa qolganida odamlar bilan oʻyinni boshlang! Qachon foydalanib chiqasiz bu g'alayonni, ha? Tomoshabinlar olov bilan yonayotganida, o'yinchilarning quvvati qaysi maydonga ketadi? Metallurglarning o'tkir ruhi nima uchun yoʻqolib ketdi — pley-offda 12 ochko yoʻqotish yoki uy oʻyinlarida 4:1 hisobida mag'lub boʻlish vaqtini hisobga olmang, ularning oʻyinlari qanchadan qanchaga tenglashib ketdi. Raqiblar Olmaliqning taktikasini oʻrganib olishadi va bu yagona yondashuvga qarshi oʻzlarini himoya qilishadi — bu yerda kimning aqllari yetadi? Dehqonlar qatori toʻrtta qizil karta olishdan qoʻrqmasa, jamoaga qandaydir gʻalaba keltiradi deb oʻylaysiz? 😂 Magʻrurlik bilan yurib, chempionlikka intilayotgan jamosiz qolaverasiz!

🔥💪 Bu qizg'in bahslar o'rtasida men bir narsani aytsam: VARbilaguvchining raqamlari toʻgʻri, lekin ular nafaqat asosiy tarkibning jismoniy holati, balki shuningdek oʻyinchilarning oʻziga xosligidan ham dalolat beradi! Olmaliq jamoasi 15 uy oʻyinidan 3 gʻalaba qozonishganini koʻrganman, lekin bu uning "faqat koridorlarda" chempion bo'lolmasligini koʻrsatmaydi — asosiy muammo boshqa joyda! 2023-yilgi mavsumda asosiy tarkibning oʻrtacha yoshi 28ga yaqin boʻlgani uchun mavsum oxiriga kelib ularning jismoniy holati pasaygan boʻlishi mumkin, lekin... BIZning oʻsha oʻtkir, harakatli oʻyini bilan tanilgan jamoamiz bunday qilib qanday chempion boʻladi? ❄️ Xoʻsh, bu hamisha shunday boʻlardi deb oʻylamasam edi, lekin 19-yillardan boshlab jamoa oʻz tarixiy ruhini yoʻqota boshladi. LokomotivFanatning aytishicha, yangi legionerlar toʻrtta oʻyinda ikki gol urib qolganlarini taʼkidlab oʻtdi, lekin bu yerda asosiy narsa — ular oʻyinning tezligiga moslasholmayotgani! Qani, oʻz oʻgʻlimizni olib chiqadigan vaqt endi keldi deb aytmasam... 😤 Qanday qilib "xalqimizning yangi yulduzlari"ni kutish bilan vaqtni yoʻqotaveramiz? Bunda nafaqat futbolchilarning hissiyoti, balki shuningdek asosiy taktikani qayta koʻrib chiqish kerak. QalbimizdaFaxrning 2022-yilgi oʻyindagi voqeasi — ularning oʻyini haqiqatan ham yurakni ezgan, lekin bu bilan birga asosiy tarkibdagi xalqaro oʻyinchilarning toʻpni oʻynamay qoʻyganligi ham eʼtibordan chetda qolmasligi kerak! Yana bir bor aytaman — BIZning Olmaliqimiz chempion boʻla olishining asosiy sababi uning oʻyinchilarining oʻziga xosligi va oʻyin uslubida! 🔴

bu qizg‘in bahslar ichidan bir narsa aytmay qolib bo‘lmaydi. rasmiylik qismi ishlarda, lekin bu yerda yurak bilan gapiramiz — olmaliqning o‘tkir ruhini yo‘qotgani aslida shunchaki qandaydir "boshqalar kabi bo‘lish" istagidan boshlanib ketdi. oʻyinchilarning oʻziga xosligi yoʻqolganmi? ha, yoʻqolgan. ammo bu shunchaki legionerlarni tanlash bilan bogʻliqmas — asosiy muammo shunda ediki, ular yangi legionerlarni qabul qilganlarida, o‘sha legionerlarga "o‘zingdan kel" degan ruxsatni berishdi. sizning „faqat koridorlarda chempion bo‘lolmaydi“ degan so‘zingizda o‘ziga xoslikka urg‘u bor, lekin bu ham unga yetmayapti. qoʻlida jamoani qanchadan qanchaga koʻrib yurgan odam sifatida aytaman — olmaliqning tarixiy jozibasi uning „jamoaviy hissiyot“idan edi. 90-yillarning oʻtkir futbolchilari o‘zlari bilan xalqning qayg‘usini, baxtini olib yurganlar. endi esa... yangi legionerlar bilan oʻynaganda toʻrtta oʻyinda ikki gol, qolganini oʻz darvozasiga kiritish — bu qanday oʻyin uslubi? bu toʻgʻri yoʻl emas, bu qoʻrqib oʻynash. qancha vaqt bo‘lsin, oʻsha 2022-yilgi oʻyindagi kabi — tomoshabinlar „biz oʻzlarimizniki ekanmiz!“ deb hayqirib yuborganlar, lekin futbolchilarning quvvati qaysi tomonga ketgan? bu boshqa joydan boshlanib ketgan — asosiy tarkibning oʻtkir ruhi yoʻqolganidan. murabbiylar esa hali ham oʻyinning oʻrnini toʻldirishni umid qilishadi. lekin chempionlik uchun o‘zingni butunlay berib tashlash kerak — boʻlmasa, oʻsha oʻtkirlikdan nima qoldi?

Olmaliqning uyidagi 15 oʻyindan 3 gʻalaba — bu koʻrsatkichni koʻrib yigʻlamoqchi boʻlmasam ham, oʻzini taʼminotchi shaharda bunday natija bilan qanday chempion boʻlgansan degan savol tugʻiladi. Chunki oʻsha tomondagi uylarimizda bir necha yuz odam boʻlib, ular oʻzlariga „Ala juda ozgina boʻladi!“ deb hayqirib oʻtganlarida, oʻyinchilarning qoʻllari qanday titramasa? Qoʻshni Navoiy stadionida qayd etilgan 4:1 hisobidagi magʻlubiyatni eslayman — tushdan keyin boshlangan oʻyinning soʻnggi daqiqalarida oʻrinbosarlar safida yoʻq boʻlib qolgan „olov“ yoʻq edi, shu sababli ham qarshi hujumlarni davom ettira olishmadi. Shuni anglab yetish kerak ediki, qoʻlidagi asosiy tarkibning oʻrtacha yoshi 28 boʻlsa-da, bu degani mavsum oxiriga kelib ularning oyoqlari toʻxtab qoladi. Boshqacha aytganda, oʻyinchilar „50 daqiqadan soʻng futbol tugaydi“ degan tamoyilni hech qachon oʻrganib olmagan edilar. Bu esa chempionlik uchun kurashayotgan jamoalar orasida Olmaliqni ortda qoldirib ketgan asosiy omil — chunki boshqa jamoalar oʻrta orqada boʻlib, oʻyinni boshqara olishsa, metallurglar hali ham oʻzlarining oldingi oʻtkir uslubiga qaytishni orzu qilishardi.

Oʻtgan mavsumdagi shov-shuvli raqamlar bilan boshlayman: Olmaliq oʻz uyida 15 oʻyindan atigi 3 gʻalaba. 20 foizdan yuqori koʻrsatkich boʻlmasa ham, bu chempionlikka intilayotgan jamoaning uy stadionidagi "uyqusizlik"ni yaqqol koʻrsatadi. Va bu yerda faqat jismoniy holat yoki legionerlar muammosi emas — bu jamoamizning oʻziga xosligini yoʻqotishiga bogʻliq. Sababi: 90-yillarning oʻtkir ruhi yoʻqolib ketdi. Oʻsha vaqtda oʻyinchilar yuragi bilan oʻynashar edi, endi esa toʻrtta oʻyinda ikki gol urib qolish yoki oʻz darvozasiga kiritish — bu ham yangi legionerlarning natijasi. Ammo asosiy muammo legionerlarni tanlashda emas, ularni jamoaga moslashtirishda. Tomoshabinlar qoʻllari bilan hayqirib turibdigan vaqtda oʻyinchilarning quvvati qaysi tomonga ketadi? Bir vaqtlar "Metallurglar oʻzlarini yoʻqotmaydi!" degan faryod bilan maydonga tushilar edi — endi esa o'yinlar qanchadan-qancha tenglashib ketdi. Men oʻzimning oʻgʻlimni olishga qaror qilgan vaqtda eshitgan gapim eslayman: "Oʻgʻlim, Olmaliqga kelmoqchi boʻlsang — oʻzining oʻtkir ruhini olib kel". Chunki chempionlik uchun nafaqat qobiliyat, balki oʻyinning oʻziga xosligi kerak. Va boshqa tomon — boshqa jamoalar oʻsha oʻtkir ruhni oʻrganib olishibdi va oʻzlariga qarshi himoya qilishadi. Xullas, asosiy nuqta shundaki: Oʻsha oʻtkir ruhni qaytarib olish kerak. Chunki chempionlikka intilayotgan jamoa oʻz tarixiy uslubidan voz kechmasligi kerak. Boshqa narsa boʻlsa — boshqa yoʻl.