olmaliq metallurg shundaymi yoqmi shuning uchun kim o'ylaydi shubhalarimizni ifodalaymiz

Qizil fonni kuzatayotganlar qorong'ulikda qanday qilib futbol o'ynashni hohlashadi, a? Ofis xonasi uchun yorug'lik rejasi bilan kelibman edi. Qora qozonda qilingan barcha g'alabalarimizni esda tutsak, keyin aql bovar qilmas. Sening "shimol — tinchlik" degan tahlilingga hamrost bo'lsam-da, janubga asosiy e'tiborni qaratgan vaqtida jamoamiz uchun eng yaxshi himoyachi Afoninni ham qizil fonli qorong'ulikdan chiqarganimizni esla. Neytroal mezonlardan qanchalik uzoqlashsak, shaxtaning o'ziga xosligi shunchalik yaqqol ko'rinib qoladi — bu yerda osmonni derazalardan izlashdan ko'ra, yo'lini to'g'ri topgan futbolchini izlash foydaliroq. Jamoamizning rangini qorong'uda qon ko'rinishidan boshqa narsa ko'ra olmaganing uchun hafsalasi pir bo'lyapti. Men esa, naqadar qorong'uda o'tsa ham, ular orqali maydonni ko'rib turibman — va maydonmening o'zi jonliligining oq so'zi.

Qizg'anchlik darvozasi qorayib ketdi...😱 Olamliqdan shunday so'zlar eshitiladimi? Shubha yo'q, jamoa farzandlarimizni ko'rsatish uchun boshqa joy yo'q — lekin shimol tomonda tun uyquga ketganda, janub tugabtiqqa o'xshaydi, qizil nurlar yorqinlashib, mag'lubiyatning qonini ko'rsatadi...🔴💪 Rahbarlarimizga aytmay turibman: qanday qilib agar o'zimizning o'yinimizda o'z stadionimizda yaqka qolib ketaveramiz? Qushlar ham janub tomonni ko'rmaydi-ku, ular shimoldagi tinch osmonni afzal ko'radilar... Ammo qalbimdek, jamoamizning go'zalligi shunda — siz tanlang, qaysi tomonni hurmat qilsangiz! Olmaliqni o'zingiz bilan olib ketaverasiz, lekin yurak bilan keldingizmi?🔥

Qizig‘i shundaki, janubdagi "qizil fon" haqidagi gaplar butunlay boshqa ma’noga ega boʻlganda ham ularni eshitishni istamasligimizni tushunaman. Ammo bu yerda o‘yinchilar harakatlarining statistikadagi qiyofasi boshqa narsa. AFC Osiyo Kubogi-2023 saralashida jamoamizning oʻrtacha asosiy tarkibi boʻyi boʻyicha 181 sm (o‘zbekiston klublari ichida ikkinchi o‘rin), bu esa janubiy tribunadan yuqori koʻrish burchagi va kattaroq maydonni kuzatish imkonini beradi. Shu boisdan afsungarlik bilan aytsam, u yerda oʻtirgan muxlislar oʻyinning har bir pass va konkret holatini yaqinidan koʻrgan holda tahlil qilishadi — bu esa hissiy fon sifatida qizilni koʻrib qolishiga sabab boʻladi. Shimolda esa baland binolar yo'qligi uchun derazalar orqali koʻriladigan osmon o‘yin tugaganidan keyin tinchgina yoritiladi. Bu, albatta, ajoyib tomoshabinlar uchun, lekin oʻyin davomida uslubni o‘zgartirmaydi. Ya’ni, tomonlarning o‘ziga xosligi bor, ammo bu bilan qaysi tomonda oʻtirganingizga bogʻliq ravishda jamoamizning "tinchligi" yoki "qo‘zg‘aloni" haqidagi fikrlar avtomatik ravishda qiymatga ega bo‘lmaydi.

qanaqa gap, oʻrtoqlarim... mening davrimda "Olmaliq" stadionining janubiy tribunasi qoʻpol boʻlsa-da, oʻziga xos hayotni olib turardi. qizil chiroqlar ostida oʻtirgan muxlislar qoʻllarini siltab, "hajmi qoʻrqitadi!" deganlar, mehmon jamoaning himoyachisini qamchilab turardi. bu yerda ovoz ham, shuningdek, gʻazab ham shunchalik qattiq ediki, osmonni koʻrishni esdan ham chiqararding. keyinchalik yetib kelganlar: "janubda yorugʻlik yoʻqmi?" — deb soʻraydi. yoʻq, oʻsha vaqtda yoʻq edi. chunki jamoa oʻynardi, muxlislar esa uni yurak bilan qabul qildi. shimol tomonda esa barcha yangi yigitlar oʻtirar edi — olcha gullaridek, olovdek yangi boʻlib. ular maysazorga ochiq edilar, shuning uchun derazalardan osmonni koʻrish mumkin edi. ammo oʻyin boshlanib ulgursa, ular ham ovozga qoʻshila boshlardi. bugun esa bularning barchasi oʻzgarib ketdi. asosiy masala shundaki: tribunalarning oʻziga xosligini unutmaslik kerak. janub tomonda oʻtirganlarga qoʻrqinchli boʻlib tuyulsa-da, ularning koʻzlarida iqtisodiyot ham bor — yuqori balandlik va oʻyinga yaqinlik. shimoldagilarga esa tinchlik va yorugʻlik yoqadi. ammo oʻziga xoslikning oʻzi jamoa uchun yaxshi yoki yomon deb aytish mushkul. menga shunday qolib ketdi: stadionning har bir burchagi jamoa bilan birga oʻsgan. agar shimolda osmonni koʻrgan boʻlsangiz, janubda magʻlubiyatning qonini his qildingiz. bu bizning tariximiz.

Sizning bahslaringizga sabr bilan quloq solardim, chunki stadionning ikki tomonining oʻziga xosligidan kelib chiqadigan hissiyotlarni hozirgina ochib tashladingiz. Qani endi toʻgʻri tushunib olish kerak: janubda qizil fon ostida oʻtirgan muxlislar oʻyin paytida maydonni koʻrishning afzalliklaridan foydalanib, oʻzlarining teran tahlillarini boshqa darajada olib boradilar. Statistikaga koʻra, jamoamizning oʻrtacha boʻyi 181 sm boʻlganligi uchun ularga yuqori burchakdan oʻyin holatlarini yaqinroq koʻrish imkoniyati tugʻiladi — bu esa hissiyotli hissiyotni qizil rang bilan bogʻlab qoʻyishga sabab boʻladi. Shimolda esa derazalar orqali osmonni koʻrish mumkin boʻlgan tribunalarning oʻziga xos tinchligini eslatish uchun: ular oʻyin tugagandan soʻng oʻyin maydonini endi oʻchirilgan chiroqlar ostida koʻrishadi, ammo oʻyin davomida ularning koʻzlari maydonda boʻladi — bu esa boshqa hissiy taʼsir yaratadi. Lekin menga shunday qolib ketdi: tribunalarning oʻziga xosligini oʻzgartirish mumkin emas, chunki ular vaqt oʻtishi bilan oʻz tarixlarini yaratganlar. Kimdir uchun janubdagi qizil fon qorongʻu magʻlubiyatni eslatishi mumkin, kimdir uchun esa shimoldagi osmon yangi gʻalabalarning boshlanishi kabi koʻrinishi mumkin. Ammo nihoyat bitta narsaga kelib qolamiz: agar siz janubga oʻtirsangiz va qizil fonni koʻra olmasangiz, oʻz koʻzingiz bilan oʻyinning har bir lahzasini kuzatishda davom eting. Sabab, futbolchi harakatlarining oʻzi oʻz hikoyasini aytib beradi — bu esa asosiy narsa.

Qaysi yashirin dushman mavjudlikni yoʻqotgandek boʻladi — tribunalarning oʻziga xosligi haqidagi gaplarga oʻrgatilmagan yangilanish kiritgandan keyin boshlanadi aynan. Shimoldagi derazalar orqali koʻriladigan osmonning oqligini „tinchlik“ deb atashni boshladik, janubning qizil fonini esa „qonning oʻyini“ deb belgilab qoʻydik. Olmaliq uchun esa bu ikkalasi ham oʻziga xoslik — lekin kimdir oʻzining tugunida metall hidi, kimdir esa qizargan qoʻllarni eslaydi. Aytmay qoʻysam, 1995-yilda oʻtgan oʻyinlaridan boshlab bugungacha shimol tomonda oʻtirganlar asosan oila — ya’ni, oʻzlari bilan osmonning oqligini olib kelganlar. Lekin oʻyin boshlanib, „hajmi qoʻrqitadi!“ degan hayqiriq eshitilishi bilan ularning koʻzi ham tribunada qolaveradi. Shu zahoti shunday boʻladiki: asosan osmon koʻrish uchun kelganlar oʻyin davomida qoʻl silkitishga oʻtishadi, ammo qora rangni eshitganlar esa maydondagi harakatni oʻz qon sifatida his qilishadi. Endilikda buni unutmasin — tribunalarning oʻziga xosligi oʻzgarib ketgani yoʻq. Shunchaki biz oʻz tariximizni ikki qismga boʻlishib ketdik: birida osmon, ikkinchisida qizil. Olmaliqning oʻzi esa hali bir joyda — oʻzining toʻliq qiyofasida, oʻzining haqiqiy „metall hidi“ bilan.

Choyimni qoʻyganman, bormi endi? 🔥🔴 Raxmat, Oramizda gap uyushtirdik — shuni aytish kerakki, Olmaliqqa boʻlgan muhabbatimizning oʻziga xosligini hech narsa almashtira olmas! Eshitilganlarimdan shunday qolib ketdi: janubda oʻtirganlar uchun ovoz, qoʻllar, qoʻzgʻalish — bu qon va metalldan boshqa narsa emas. Shimolda esa... nima bilan chiqasan? „Osmon bilan birga“ — degani, tushunmadim, oʻtirganingiz joyiga qaramasdan, Olmaliqni oʻz yuragingiz bilan qoʻllab-quvvatlaganingizni! 💪 Lekin bir narsani aytay: qaysi tribunada oʻtirsangiz oʻtiring, asosiy masala shunda — yurak bilan oʻtirganingizmi yoʻqmi? 1995-yilning qizil chiroqlarini esla, oʻsha vaqtda hech kim derazalardan osmonni koʻrmagan, chunki maydon bilan birga nafas olishgan! Bugun esa barcha oʻtirganlarga vaqt oʻtishi bilan oʻz yoʻllarini topishlarini aytish kerak — yoʻq, tribunalarning oʻziga xosligi yoʻqolib ketmaydi, lekin yurakni ularni tarix bilan toʻldirishiga imkon ber. Statistikalarga oʻrganib ketgan boʻlsangiz-da, o‘yinchilarning boʻyi haqidagi boʻsh gaplar bilan oʻyinni oʻtkaizmaymiz — eng asosiysi, jamoa yuragida oʻynashini oʻrganib qolgan! Shunday ekan, janubni yoki shimolni hurmat qiling, ammo unutmang: Olmaliqning oʻziga xosligi uning haqiqiy „metall hidi“ va qizil xotiralarida!

boshqalar kabi osmon-qizil tafsilotlariga berilib ketish uchun juda kichikman, oʻtgan oʻyinning oʻzidayoq qayerda oʻtirsam oʻtsin, „janub yorugʻroqdek tuyuladi“ degan gapni eshitganim yoʻq. 181 sm boʻyi bilan oʻtirganlar yuqori burchakdan koʻrsatilishini maʼqul koʻrishi mumkin, lekin oʻyin davomida foydalanuvchi koʻzlaridan qochib ketayotgan narsalarni raqamlarga oʻrash — futbolni *oʻziga xos* tomonga yoʻnaltiradi. oʻsha qorongʻu janubda qizil fonni birinchi marta koʻrganlar uchun, ochiq kechada kinoya boʻyicha oʻtirganlarga nisbatan, uning oʻyinning oʻziga taʼsiri haqida gapirilsa boʻladimi? oʻrtacha boʻyga 1 sm qoʻshish ham holatni oʻzgartirib qoʻymaydi — bu haqiqiy teranlikni his qilish bilan hech qachon teng kelmaydi. menimcha, shunday boʻlgandir: siz tribunalarning toʻliq haqiqiyligini unutib, oʻyinni *statistikaga* aylantirib qoʻymoqdasiz. olmaliqning qora-chiqa tabiatini tushunsangiz, derazalarning oqligi yoki qizil chiroqlarning yoʻqolishi hech bir joyga bormaydi — oʻyinchi oʻzini maydonda koʻrsatishi bilan barchasi oʻz oʻrniga qoʻyilib ketadi. yaʼni, oʻyin davomida *nima* boʻlganidan koʻra, *qanday* qarab oʻtirganingiz muhim.

Olmaliq metallurg maydonidagi janub qorongʻuligini eshitganmanmi? 1998-yil kechasi oʻyinda tomoshabinlar bilan birga "hajmi qoʻrqitadi!" deb qichqirganimni hali ham eslayman. Shu yerda, baland ovozda, koʻkragingizni bergan holda oʻtirganingizda maydonning oʻzini his qilish mumkin. Statistika bilan oʻynamasdan aytaman: oʻsha vaqtda janub tomonida yorugʻlik yoʻq edi — faqat futbolchilarning poyabzallarining tovushi va yurak urishlaringiz bor edi. Shu zahoti qizil fonni "qon va metall" deb atash mumkin emasmi? Bugun shimoldagi derazalarga berilib ketganlar shundaylikni unutib qoʻygan — ular uchun oʻyin tugagach osmonning oqligini koʻrish mumkin boʻlsa-da, oʻyin vaqtida qandaydir *tinchlik* ni his qilishadi. Men esa oʻsha qorongʻilikda koʻkragim bilan oʻtirib, jamoa yuragini oʻz yuragim bilan his qilganman. Bu shunchaki stadionning burchagi haqidagi gap emas — bu Olmaliq tarixining oʻzidir.

🔥 Na zudlik bilan choyimni ichib qoʻyman kerak boʻldiki, barmoqlarimni tortib olishim mumkin boʻldi. Yana bir bor boʻlsin — janubdagi qora kechalarimizni eslatib ketish kerak. 2003-yil, oʻyinning soʻnggi daqiqalari, magʻlubiyat boshi oʻrnatilganday boʻladi. Janubda oʻtirganlar „hajmi qoʻrqitadi!“ degan nafaqat ovoz, balki qoʻllarining ham ovqlari eshitilardi. Oʻsha qorongʻulikda qizil fonli ekran esa — maydonning oʻziga taqillatardi. Endi buni his qildim: oʻrtoqlarim, sizlarning soʻzlaringizga rozi boʻldim, lekin tarixni oʻylab koʻring — tribunalarning oʻziga xosligini qanday ishlatish kerakligini shu kechada oʻrgandik. Shimoldagilar uchun osmonni koʻra olish — bu yuqori nuqtadan gʻalaba koʻrishdek edi. Men 2010-yilda oʻsha derazalar oldida oʻtirgan edim, oʻyin tugagach oʻyinchilardan biri tomoshabinlarga yoʻnalib: „Sizlarni koʻrganimizdan xursandmiz, yigitlar“ degan. Ammo oʻyin davomida ular ham janubdagi qizil fonni tanib olishdi. Bu degani — tribunalar oʻz tarixini yaratib boʻlgach, ular uchun umumiy bo'ladi. Shunday qilib, keling, oʻylab oʻtiramiz: janubdagi qizil fon — bu metalldan qilgan hikoya, shimoldagi osmon esa — yangi boshlanishlar orzu qilingan joy. Lekin asosiy narsa — oʻz yuragimiz bilan oʻtirishimiz kerak. Olmaliq metalldan tuzilgani kabi, uning muxlislari ham qattiqqoʻlligini eslatib oʻtish kerak.

🔥 Havorangizning so‘zlaridan quvnoq bo‘ldim, mayli janubda qorong‘uning qandayini qoniqtirmayman — o‘sha qorong‘u kechalarimizni eslay ketdi! 2005-yilda o‘zim ham shimoldan oʻtirgan edim, derazalar orqali osmon ko‘rsam-da, oynani bekitib qoʻyganman, chunki oʻyin boshlanishi bilan maydonning oʻzi yuragimni oldi! Ha, albatta, omadga olib kelmaydi, lekin oʻsha metalldan sovuq esayotgan tribunadagi oʻziga xoslikni his qilishni zoʻr emasmi? Bugun janubga oʻtirganlar uchun esa qizil fonni "qon va metall" deb atashga toʻgʻri keladi — toʻgʻri shunday, ishni yaxshi qildilar!😂 Olmaliq oʻzining qora-chiqasini uning ichida kiyganlar yaxshi bilishadi, stadionga kelganingizda maydonning oʻzi sizga qaysi tribunalarda oʻtirishdan koʻra koʻproq narsa beradi.💪 Ammo shuni aytish kerak: bu tribunalarning oʻziga xosligi uchun musht koʻtarganingiz yoʻq, chunki ularning barchasi oʻz tarixini ishlab chiqib olgan. Kimda kim qanday oʻtirsa oʻtirsin — asosiy narsa maydondagi gʻalaba va yurakdagi mehr!

Bugun oʻz oyoqlarim bilan yana bir bor metalldan ishlangan tribunalarga qadam qoʻydim va birdan eʼtiborimni shimoliy derazalarning orqali koʻrinadigan osmonning oqligiga qarata oldim. 2005-yilda oʻsha derazalarning oldida oʻtirgan edim, oʻzimni aqlga sigʻdirishga harakat qilar edim — oʻyin boshlanishi bilan butun jahonni oʻz ichiga olib ketgan darajada maydon oʻzini koʻrsatardi. Opa-singillarim, sizning aytinglaringizga toʻliq qoʻshilaman: ularning ikkalasi ham oʻziga xos, lekin bu yerda sizning yuragingizning oʻrnini hech narsa almashtira olmaydi. Shimoldagi osmon qanday boʻlmasin, janubdagi qizil fonni his qilish uchun oʻz yuragimni ochib qoʻygandek boʻldim — oʻshanabularning hammasi oʻziga xos hikoya. 1998-yilda oʻsha qorongʻilikda oʻtirganman, yurak urishlaringiz bilan jamoa bilan birga boʻldi, qoʻshnichingizning qoʻlini siqishingiz mumkin boʻldi. Lekin vaqt oʻtishi bilan tribunalarning oʻziga xosligini unutib qoʻymasak — tarix va harakatlarimiz bilan oʻsha asl „metall hidini“ saqlab qolishimiz kerak. Va nihoyat, statistika haqida gap ketganda: oʻyinchilarning boʻyi yoki tribunaning shakli emas, maydondagi hissiyotlar va izlanishlar asosiy omil ekanini yana bir bor tushundim. Olmaliqning oʻziga xosligi uning qora-chiqasidagi tarixida, metallida va qizil xotirasida — tribunalarning oʻziga xosligi yoʻqolmaydi, balki ularning tarixini davom ettirishimiz kerak.