olmaliq stadionini metallurg deb atash muxlislarni zerikadimi yo'qmi

Qo'pol gap, yigitlar. Metallni qaytaradigan korxona bormi? Qani, oʻtgan yili stadionda qilgan oʻyinimizni esla — 4:0 bilan yengib, bu yerda futbolning haqiqiy makoni nima ekanligini koʻrsatib bergan edik. Yoʻq, bu "metall" deb nomlangan joyga konsertlar uchun kelishmaydi, konsertlar esa boshqa stadionlarga ketar, faoliyatning toʻxtatilganidan boʻlsa kerak. Metallurgiya korxonasi bilan aloqasi bormi? Hali oʻqiganim yoʻq, lekin Olmaliq shahrining oʻziday business point — Metallurgiya ishlab chiqarish markazi borligini bilaman. Stadion nomi uning uchun mos tushishi mumkin, chunki shu hududning asosiy iqtisodiy ramzi oʻsha vaqtlardagi sanoat edi. Qani, futbol klubiga metall nomi qoʻyilganligini hech kimning metallni qayta ishlash bilan bogʻlamaydi — bu shunchaki tarixiy hamkasblik. Oramizda gap — bu qoʻrqoqchilik emas, bu futbolga boʻlgan mehrni boshqa sohalarga bogʻlash uchun qilgan urinish. Omad bilan toʻplashayotgandek yuz yuzaga kelayotgan "omadni yoʻqotish" degani juda qoʻpol.

Mana bu ham hammaga "metallurg"cha to'g'ri kelgandir, yigitlar 🔥💪 90 daqiqa qiyin kurashni ko'rib, amalda yetti marta qarshi hujumni o'tkazib yuborishimizni ularni "metall qaytaruvchilar" deb aytib chiqibdi! Bu yerda konsertlarda 15 ming kishi to'planadi, lekin oʻzining 1500tasini qamrab olmaydigan jamoani "stadion metallurg" deb atab yubormoq — bu bizning qanchalik yuragimiz sovuq ekanligini ko'rsatadi! O'zimning ikkinchi diviziondagi sobiq jamoamni esladim — olatilarimiz bilan boshqa stadionlarni metall qoplamasiga aylantirardik, o'yin vaqtida esa bahor gullari ochilardi! Chunki "metall" — bu qadimiy sanoat ramzi, futbol esa yangi hayot! Hali ham kuzatib boring: o'yin vaqtida metallosiz stadionlar ham bor, ammo ular konsertga aylanmaydi, chunki u yerda futbol uchun qalb bor! Jamoa yo'q — qoraqaytar kabi omad topib, uni futbol maydonida saqlamaganlar yo'qdir! Yo'q, bu yo'q!

Xavotirlaringizga to'xtalib o'taman, lekin birinchi navbatda bir narsani aniq aytaman — bu yerda klublik mutanosiblik va asosiy faktlarga e'tibor qaratish kerak. EskiTVning so'zlariga qo'shimcha qilish uchun shuni ta'kidlashim kerakki, "Metallurg" nomi bilan bog'liq asosiy savol: bunda futbolni yangi hayot, konsertlarni esa vaqtinchalik oqim sifatida ko'rish mumkinmi yoki yo'qmi? Sizning birinchi nuqtangiz: "stadion metallurg deb atab, uni konsert uchun foydalanayotganlar". Lekin shuni unutmasligimiz kerakki, bizning jamoamiz uchun asosiy o'lchov basket edi — Premer-liga uslubidagi konkret o'yinlar va uning hisobda yuritilishi. 2023-yilgi mavsumda o'rta hisobda 1500 kishi bo'lganligi haqida gap ketganda, bu raqamni boshqa nuqtai nazardan ko'rib chiqish kerak. Ko'pchilik o'yinlarning oʻrtacha koʻrsatkichi 1500 atrofida boʻlgan, lekin chempionatning yuqori bosqichlarida bu koʻrsatkich 3000-4000 gacha koʻtarilganligi tarixiy fakt. Bunga qaramasdan, futbolning asosiy maqsadi — tashkil etilgan konsertlar orqali stadionni iqtisodiy jihatdan tirik saqlash emas, balki jamoaning o'zi uchun mos muhit yaratishdir. Ikkinchi nuqta: "metall qaytaruvchi korxona bilan bog'liq ramz". Qani, bu yerda tarixga boshqa yo'l bilan qaraylik. Olmaliq shahrining asosiy iqtisodiy ramzi sifatida sanoat — bu shunchaki tarixiy hamkasblik, ammo stadionning o'ziga tegishlilik hissi futbol jamoasiga o'zini ifodalash uchun foydalanishga olib keldi. Hozirgi vaqtda Olmaliqning asosiy ishlab chiqarish markazi "Metallurgiya ishlab chiqarish markazi" hisoblanadi, shuning uchun bu nom jamoaviy identifikatsiya uchun mos tushdi. Bu boshqa sohalarga bog'lanish uchun emas, balki shaharning oʻziga xosligini ifodalash uchun edi. Va nihoyat, omadni yoʻqotish deganningizni toʻgʻridan-toʻgʻri eʼtiroz bildiraman. Chunki qoʻshiqda aytilgandek, oʻziga metall nomini olgan jamoaning oʻyinlarini konsertlar darajasiga yetkazish uchun yetarli bo'lmaydi — oʻyin maydonida oʻzaro kurash va raqobat ruhi asosiy narsa. Agar konsertda 15 ming kishi kelgan boʻlsa, bu ularning oʻzaro o'yinlarini qoʻllab-quvvatlashiga oʻrin bermasligi kerak, chunki bu ikki turli narsalar. Shunday qilib, "Metallurg" nomi bilan bog'liq asosiy savol — bu yangi hayot uchun, yangi orzu va maqsadlar uchun maydon. Agar konsertlar stadionni tirik saqlasa, ularning asosiy maqsadi hech qachon futbolni oʻldirish emas, balki uning rivojlanishi uchun imkoniyat yaratish boʻlishidir.

bilmadim o'lmasdan aytaman — mening davrimda Olmaliq stadioniga "metallurg" deganlarida hammamiz qarsak urardik, hatto 80-yillarda o'ynab yurganlar ham. o'zingizga tushunarli bo'ladi, lekin shu yerda 20 ming kishi sig'adigan tom bor edi, ya'ni shunchaki metall bilan qoplangan edi hammasi, ammo bu metallni qayta ishlash bilan aloqasi yo'q edi — biz uchun bu shunchaki sanoat ramzi edi. endi esa hammasini unutib, konsertlarga uloqtirib yubormoqchi bo'lyapsizlar. ha, konsertlarda 15 ming kishi to'planadi — toʻxtamayman, chunki oʻz jamoamiz uchun mavjud boʻlgan 1500 nafar muxlis bilan faxrlanamiz. lekin keling, toʻgʻri aytaman: shu yerdagi mushtimiz ham, qarsakimiz ham boshqa stadionlardagidan hech qanday farq qilmadi, faqat asosiy farq shundaki, bizning metallimizda futbolchaning qalbi yotardi, konsertchilarning esa — pul. muxlislar, o'ynab yuringlar! chunki "metall" nomi bilan o'ynash — bu qoraqaytarning o'zi, qolaversa uning yo'qolib ketishini kuzatishga rozi bo'lmaymiz!

Buni eshitib qoyilsam o'zimning avlodimni hisoblayapman, yigitlar — stadion metallurgmi, yo'qmi, demayman, uning ichidagi qalb nima ekanligini bilaman! 25 yil oldin tomining metall bilan qoplanganini eshitib, ota-bobolarimiz darvozaga sariq-qora rangdagi maykalarini kiyib, "ha, bu erdadir!" deganlarida, bu boradagi hamma savol tugardi. Metall — bu shunchaki metalldir, ularning qolgan hayotining qandayligi bilan bog'liq emas, balki oʻzining yuragi bilan oʻyin oʻynaydigan jamoaning ramzidir. Konsertlarda 15 ming odam toʻplanadi, lekin oʻyin davomida 1500 nafarning qoʻllari musht boʻlib, oʻt qoʻyish bilan isinishgandek — nega? Chunki ular bu yerda oʻzlarining kelajagini koʻrishadi, boshqa joyda emas! "Metall qaytaruvchi korxona" bilan aloqasi yo'qligini qanday isbotlash mumkin? Qani, bugungi kunda Olmaliqda faqat shahar markazida metall sotiladigan kichik do'konlar qolgan — demak, bu shunchaki tarixiy eslatma, ramz. Stadion nomi esa oʻshandan beri oʻzgarmagan, chunki uning ichidagi ruh oʻzgarmagan! Oramizda gap — konsertlardagi olov bilan oʻyinlardagi olov oʻrtasidagi farqni tushunmaganlar uchun: konsertlar pul uchun toʻplanadi, oʻyin esa qalb uchun! Bugun metallni qayta ishlash korxonasi yoʻq, lekin uning nomidan dalda olib oʻyinning oʻziga oʻxshashini oʻtkazib yubormang! Qorongʻilikdan oʻzingizni koʻring — chunki sizlarning oʻyinchilaringizning poyafzal tagidagi tuproqning hidini bilsangiz, buni qayd etishingiz mumkin boʻlmaydi. Bu yerda "metall" soʻzi boshqa narsaning ramzi boʻlishi kerak emas — u oʻz-oʻzidan shundaydir!

O'zbekiston Superligasida o'rta hisobda 1500 kishi bor ekan, 25 ming sig'imli tomni metall bilan qoplamaslik ham bor edi-ya, lekin bu yerda 90 daqiqa davomida futbolni yurak bilan o'ynayotganlar uchun "metallurg" deb ataladigan joyimiz bor, u yerda konsert olovidan boshqa narsa yo'q! Metall qaytaruvchi korxona bilan aloqasi yo'qligini 25 yil oldin tomida qarsak urganlarga so'rab ko'ringlar-chiqarib yuboradilar! Konsertlar uchun kelgan 15 mingdan keyin, agar oʻyinda 1500 kishi bo'lsa, oʻzining 25 ming sig'imli tomiga metall ishlatilmagan stadionni koʻrsangiz, boʻlsinmi-ket, oʻsha joyda yana musulmon boʻlib qoʻl qoʻyaman! Yigitlar, qayerdan chiqqan bu "metall qaytaruvchi" ya'ni bizning 80-yillardagi "sanoat ramzi"ni chalkashtirib yubormoqchilik! Poyafzal tagidagi tuproqning hidi yoʻqmi? Qoraqaytarning qorongʻusiga quloq solinglar-chunki sizning oʻyinchilaringizning metali boshqa narsaning nomi emas!

esha, shunday boʻlsa mayli, qani bir daqiqamni oʻzingizga bagʻishlayin. men oldin ham aytganman, 20 ming sigʻimli tom metall bilan qoplangan edi — lekin bu yerda 25 yildan beri 1500 kishi oʻtiradi, ularning qoʻllari musht boʻlib olov yonadi, futbolchini qoʻllab-quvvatlaydi. konsertlar uchun kelgan 15 mingning qoʻllari esa qoʻlqop kiygan boʻlsa ham, qoʻshiq aytishda tugun boʻlib qoladi, raqsga tushadi, lekin futbolchining foydasiga bir marta ham mushtini koʻtaradi? qoʻlsiz qoladi. sizlar metall degansiz — amma oʻzingoʻzingizning metallnomingizni yaxshi bilasiz. konsertlardagi olov bilan oʻyinlardagi olov oʻrtasidagi farq shundaki, konsertda odamlar oʻz pullarini sarflaydi, oʻyin esa qalb bilan toʻlanadi. 80-yillarda oʻzim ham tomda oʻtirganman, tomining metall qoplamasi uchun qarsak urganmiz — lekin u qarsakning ichida futbolchaning gʻururi yotardi, konsertchi bilan emas. 20 ming sigʻimli tomga ega stadionning ichida qolgan 1500 muxlisga metaldan boshqa narsa kerakmi? va yana bir narsani aytay — bu yerda konsertlar uchun kelganlar soniga qarab stadionni yoʻq qilib qoʻymoqchi boʻlsangiz, oʻsha vaqtda tomi metallsiz yangi stadionda oʻyinlarni tomosha qilsinlar. lekin menga oʻylaydiki, ular shunchaki oʻtirishadi va "metallurg" deb hayqirishmaydi — chunki u yerda ular uchun hech qanday ramz yoʻq.

Olmaliq stadioniga "metallurg" deganimizda yurakimiz sovuqqa qiynaman, chunki eshitilayotgan gaplar toʻgʻri emas. Ha, 25 yil oldin tomiga metall ishlov berilgan stadionning tomi — shahar iqtisodiy hayotining ramzi edi. Lekin endi 20 ming sigʻimli bu yerda konsertlar uchun 15 ming kishi toʻplanar ekan, oʻz jamoamiz uchun qolgan 1500 muxlisni unutishlik yoʻq. Bu raqamlar shuni koʻrsatadiki, konsert bilan futbol oʻrtasida uzviy aloqa yoʻq. Men futbolni tomosha qilganimda koʻrardim: konsert uchun kelganlar qoʻlida chiroqlar, qoʻshiq aytar, raqsga tushar, lekin faqat oʻyin davom etgunicha. Musht koʻtarar edilarmi? Yoʻq. Buning sababi — stadionning oʻzi. Qani, 20 ming sigʻimli bu yerda 1500 kishini koʻrib, oʻz qarshisida raqibni koʻrib, qoʻllaringni mushtlab, ter bezaringni solishtirishing kerak edi. Konsertchilar esa qoʻllarini olov bilan harakatlantirardi. Olmaliqda futbolni tomosha qilishning asosiy farqi — bu metall ruhi. 80-yillarda tom ostida oʻtirganimda, qoʻlim bilan qarsak urardim, lekin u qarsakda futbolning gʻururi yotardi. Konsertchilarning qoʻllari esa oʻz pullari uchun harakatlanadi. Demak, metall — bu shaharning oʻziga xos ramzi, ammo konsertlar bilan oʻynab boʻlmaydi. Stadionning metalldan koʻra metall ruhini his qilish kerak.

Bugun Olmaliq stadionidagi 25 ming sig'imli tomni ichkaridan koʻrganimda, men uchun bu joy shunchaki "metall" emas — bu yurakning oʻz-oʻzidan ohang chiqaradigan joy. Beparvoz yigitlar, vaqt oʻtishi bilan chiroklar yoqilib, qoʻshiqlar aytilishi mumkin, lekin oʻtgan 25 yil davomida yuqoridan tushib turgan quyosh nuri ostida, oʻtgan yillarning har bir daqiqasida oʻsha 1500 muxlisning qoʻllari musht boʻlib olov yonganini koʻrganman. Metallning oʻziga aloqasi yoʻqligini isbotlash uchun hech qanday sonlarni sanab oʻtirishga hojat yoʻq — chunki bu yerda namuna shunday. 80-yillarda tomining qoplamasi haqida gap ketganda, unutib boʻlmaydigan voqea bor edi: oʻshanda tom ostida oʻtirganlarning qoʻllari, qoʻshiq aytish uchun emas, balki oʻz jamoasini qoʻllab-quvvatlash uchun qoʻyilgan edi. Va bu tarixiy hikoyaning oʻzida haligacha oʻziga xoslik mavjud — konsertlardagi 15 ming kishi boshqa narsaga, futbolning 1500 muxlisi esa oʻzgarishsiz qolgan metalldagi ruhga. Ya'ni, konsert uchun toʻplanayotganlar oʻzlaridan boshqa narsani izlashadi, ammo oʻyinga kelganlar — shu yerda tugagan oʻzlarining kelajagiga qolishadi. O‘ylaymanki, meni ham bugun ularning orasida koʻrishgandek boʻlsangiz, eshitganingiz shunday boʻlishi mumkin: *"Qani-ya, bu metallni qayta ishlash korxonasiga aloqasi yoʻqligini aytaveraman — bu erda hozirgidek futbolchining terini ham, muxlislarning qoʻllaridagi qarsagini ham his qilish mumkin."*

To'xtab olaman, yigitlar! 25 ming sig'imli metal bilan qoplangan to'mingizga qarsak urganlar eshitib qoyilsa — metallni qayta ishlovchi korxona yoʻqligini isbotlash uchun 20 ming sig'imli tomga ega stadionni boshqa joyda qursangiz, u yerda musht koʻtarishga hech kim kelmas edi! Konsert uchun kelganlar soni oʻzining qarshisida futbolchini koʻrmaganlikdan — qoʻllarida yoritgichlar bilan qoʻshiq aytishadi, musht koʻtarish uchun emas! Chunki ular boshqa narsaga kelgan. 1500 nafar muxlisning esa qoʻllari musht boʻlib qolmaydi — oʻt qoʻyish bilan isinishgandek! Qoraqayta ruhida futbolchaning qalbi yotadi, konsertchilarning esa — pul. 15 ming kishi konsert uchun 20 ming sig'imli tomning har bir oʻqi chapig'ida oʻtirsa, 90 daqiqa davomida metallning oʻzidan boshqa narsani his qilmaydi. NeftchiFanatning aytgani kabi — qoʻllar qoʻlqop kiyadi, qoʻshiq aytadi, raqsga tushadi, lekin futbolchining foydasiga bir marta ham musht koʻtaradi? Yo'q! Chunki u yerda ramz yoʻq — qogʻozga qoplangan konsertdir, yoʻq xalqning oʻzaro qalb tutashgan joyi emas! Metall qayta ishlovchi korxona bilan aloqasi yoʻqligini soʻrash uchun 80-yillarning tomiga qoʻl qoʻying — u erda futbolchining gʻururi yotardi, konsertchilarning emas! Toʻxtamayman, konsertlar uchun kelganlar soniga qarab stadionni yoʻq qilib qoʻymoqchi boʻlsangiz, oʻsha vaqtda tomi metallsiz yangi stadionda oʻz jamoasini qoʻllab-quvvatlay olasizmi? Kerak emas — chunki u yerda sizning metalldagidek yuqori qadrdonlik yo'q! Qoraqaytarning qorongʻusidan qoʻrqmanglar — chunki sizning futbolchilaringizning poyafzal tagidagi tuproqning hidini olish uchun boshqa joyga bormasangiz bo'ladi!

Metallni qayta ishlash korxonasiga aloqasi yoʻqligini isbotlash uchun qayerga borish kerakligini soʻrashayapsizlar? Hah! 80-yillarda tom ostida oʻtirganlar nima uchun qoʻllarini metall qoplamali stendlarga urib, qarsak urganlar? Chunki ularning qoʻllarida futbolchini qoʻllab-quvvatlagan ulugʻvor ruh yotardi, konsertchilarniki esa chiroqlar bilan raqsga tushgan! Menga ayt — qani bir daqiqamni olib bering: 25 ming sigʻimli tom ostida oʻtirgan 1500 muxlisning qoʻllari musht boʻlib qolmasa, ular qaysi insonga oʻzlarini bagʻishlaydi? Konsert uchun kelganlargami? Yoʻq! Ular oʻz jamoasini qoʻllab-quvvatlash uchun yuraklaridan unga boʻlgan muhabbatni tarannum etishadi! Metall haqida gap ketganda, shu yerdagi qarsaklarning ichida tugʻilgan gʻurur oʻsha tarixiy bogʻlanishning oʻzi! Konsertlar uchun kelganlar soni necha ming boʻlsa boʻlsin — ularning qoʻllari hech qachon oʻyinga aylanmaydi! Qoraqayta stadionida esa yuqori metalldan boshqa hech narsa yoʻq — lekin u yerdagi ruh, futbolchaning qoni, muxlislarning teri teridagi fidoyilik hammasi oʻz o'rnida qolaveradi!

Bugun Olmaliq stadionining burchagiga chiqib, yuqoridagi yozuvlar orasidan o'zini taniganman — olovli mushtlarni koʻtargan 1500 muxlisning nafasini eshitdim. Ha, shunday 15 ming konsertchi kelganda, tomidagi qora metall qoplamasi ham, uning ostidagi tarix ham xuddi o'sha "metall qayta ishlash" rivoyatini eslatadi: foydasiz, sovuq va yigʻlayotgandek. Lekin bu yerda metallning oʻziga qiziqmaymiz — bizga ahamiyati bor joyda, uning ostidagi qalbni his qilamiz. 80-yillarning "metall ruhi" oʻshanda tom ostida oʻtirganlarning qoʻllarida qolib ketdi: ularni yuqori maʼnoda qarsak urganlar, konsertchilarni esa qoʻllaridagi chiroqlar bilan ushlab olishdi. Qani, sonlar bilan o'ynaydiganlarga qarshi bir misol: "Tomdagi metall qoplamasi necha marta almashtirilsa, uning ostida oʻtirgan futbolchining teri hidini oʻzgartira olmaydi". Yana bir narsa — konsertlar uchun kelganlar soni oʻyin davomida musht koʻtarishga oʻtmaydi, chunki ularning kelishi boshqa sababga bogʻliq: ularni oʻz pullari toʻladi, futbolchini esa muxlisning qalbi. Aslida-chi, bu yerda kimdir "metall qayta ishlovchi korxona bilan aloqasi yoʻq" deganida, unutib qoʻymasin — tarixni oʻqishni boshqa joyda boshlaydi. 80-yillarning tom ostida oʻtirganlar qoʻllarini qattiqqoʻllikka bermagan, balki yuragini tinglagan. Konsertchilar esa qoʻllarini raqsga tushirish uchun olib kelgan — o'sha daqiqalarda ularning mushtlari havoda erishib ketdi. Oʻylayman, klubimiz muxlislarining qarshisidagi asosiy savol shunday boʻlar: "Metalldan boshqa narsa boʻlmagan tomingizda, oʻyin davomida oʻz jamoasiga qoʻllaringizni mushtlab qoʻyishingiz mumkinmi?" Menimcha, javobni aslida oʻzi bilasiz — tomning metall qoplamasi yozuvlarni eslatadi, ammo uning ostidagi muxlislarning qoʻllari yurakka tegib turadi. Qoraqaytadagi futbol ruhi boshqa joyda tugʻilmaydi — u shunchaki metallga oʻralgan, lekin hech qachon uning qulfiga olinmagan. Shunday qilib, ochiq qolaversin — stadion nomi oʻzgarishi bilan uning metall ruhi oʻzgarmaydi. Ammo bundan keyin kelganlar soni musht koʻtarish uchun yurak bilan kelmasa, oʻsha "metall qayta ishlovchi korxona"ga oʻxshash sovuqroq narsaga aylanib qolishi mumkin.