olti karra chempionning qora-ko'k izi hali ham yonib turibdi
o'shanda pari-sen-jermenni tomosha qilish uchun samarqanddan moscvaga uzoq yoʻl ketganimni eslayman... hali ham barcha tugashiga to'rt soat qolganida stadiyonda boʻlimizda boʻlish uchun erta kelganimni eslayman, qoʻllarim sovuqdan qorayib ketgan edi, ammo ichimda alanga bor edi. 4:0 bilan pari mag'lubiyatga uchratgan — oʻshanda kimnidir koʻprikka osishga ham olib kelardi, bunday oʻtkir gʻalaba! keyin ertasi kuni samarqandlik o'g'il bolalar bilan birgalikda xursandchilikni choynak choy bilan davom ettirdik... qanchadan qanchadir yillar o'tdi, lekin shu daqiqa g'alabani eslayotgandek bo'laman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qayerda boʻlganimni eslayman? Samarqandning shahar chetidagi kichkina qishloqqa otasining eski Moskvich-403si bilan ketgan edim. Avtobus yoʻl yoʻq edi, oxirgi 30 kilometrni yomgʻirda chopar narsaga oʻtib ketgan edim — oyoqlarim loyga botib, koʻylagim issiq qahva rangiga aylanib qolgan edi, lekin ichimda shunday alanga bor ediki... Bolaligimdan bu jamoaning mavlotiman, Parining 1983 yildagi oʻyini haqiqatan ham mening yuragimni shu yerga qoʻygan.
Stadiona yetib kelgunimcha, qoʻllarim titrab qolgan edi — uch soatdan ortiq yoʻl, ikki marta yoʻldan adashib qoʻymaslik uchun savol-soʻroq... Va u yerda, Cold Match Day da, yangi bosqich boshidan eʼtirozsiz gʻalaba! Qoʻrqmas qizillar kabi oʻynashdi, men esa barcha qishloqdan kelgan toliblar bilan birgalikda qoʻlmaqollarimizni abadiy koʻtarib turdik. Hali ham oʻshani eslayotgandek boʻlaman — sovuqdan qoraygan qoʻllarimning ostida stadiyon oʻrindiqlari qizargan edi...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qachonlar eslayman, kunlarning birida Andijonlik hamkasbimni olib boraman to'g'ri Pari-Sen-Jermenni bokscha qilish uchun. o'zimning birinchi "qoram"imni stadionga olib borib, unga har qanday bo'lsin, muvaffaqiyat deb o'ylayotgan payt edi. avtobusda 6 soat, keyin marshrutka va yetti qavatli stadionga borish — qoʻllarim titrayotgan edi, chunki kechasi to'rtta pivo ichgan edim (o'zimni aytsam ham). lekin stadiyonga yetib kelgunimda, qoramimni yuqoriga ko'tarib, "viva pari!" deb baqirdim — barcha erkaklar o'ynashdi, mening o'g'lim esa birinchi marta futbolni jonli ko'raotgan edi. to'rtta gollarni hisoblab, qoramimni astoydil quchoqlab, unga aytgan edim: "mana shunday g'alaba! bunday kattalar kabi his qilding — bu mening uchun hamma narsadan qimmatroq edi." hali ham xotiramdan qoramimning o'zini uyquda ko'rayotgan paytlari keladi — u o'sha qoram bilan uxlashni sevar edi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oʻsha toʻrt-toʻrtlik oʻyinni eslaganimda hali ham sovuqqonlik bilan qaynaydi yuragim. Yillar o'tib hozirgi jamoa esa oʻziga xosroq, oʻsmirlikka oʻtib ketgan koʻngilchanlikdek. Eslayman, oʻsha vaqtlarda Neymarlar, Mbappelar yoʻq edi — odamlar oyoqlari bilan, qoʻllari bilan, hatto tishlari bilan ham oʻyishardi. Bugungi jamoada esa charchagan, oʻyinning burilishlarida yordamga keladigan yangi nomlar koʻp. Lekin oʻsha sovuq kunlardagi oʻlaroq, jamoaning ichki olovi hozir ham toʻlqinlantiradi.
Buning asosiy sababi — oʻsha vaqtlardagi futbolchilarning oʻz jamoasiga boʻlgan ishonchi edi. Endi esa raqiblarini oʻrganib, taktik jihatdan oʻtkirroq, lekin hissiy jihatdan ancha yumshoqroq oʻyin olib borishmoqda. Ammo shunday ham boʻlsin, Parij jamoasining gʻalabaga boʻlgan ishtiyoqi va muxlislar uchun qilgan harakatlari hech qachon oʻzgarib ketmasdi.
Shunday qilib, oʻsha jamoaning yoshligi va qo'pol muhabbati endi oʻzining aqliyligi va ustunligini koʻrsatmoqda. Ammo bitta narsa oʻzgarmaydi — Pari-Sen-Jermenning yuragi har doim yonib turadi.
Rostini aytsam, Malikamilliy, oʻsha sovuq qoʻllarni qoʻtargan qoʻrqmas qizillar haqidagi gapingizni koʻrganimdan soʻng yuragimning ichida ham oʻziga xos biroz uvaliq his keldi. Ammo "oʻsmirlikka oʻtib ketgan koʻngilchanlik" deganingizga toʻxtalib qolaman — yigitlar charchamasdi, ular qoʻshildilar va yangi pozitsiyalarni egalladilar. Yaqin vaqtda oʻtkazilgan oʻrtoqlik uchrashuvida esa yangi Mbappe bilan hamkorlikda koʻrsatilgan oʻyindan keyin statistika shunday koʻrsatdi: guruhda oʻrtacha 10 km ortiq yugurishgan, shu bilan birga zarbalarning 68 foizi to'pni nazorat qilish uchun harakat qilib oʻynalmagan, balki toʻp uzatishlar va chiziqli harakatlar bilan bogʻliq edi. Ya'ni, oʻsha qattiqqo'llik oʻrniga, jamoa hozir ham taktik jihatdan boy, ammo hissiyot jihatdan biroz mayinroq boʻlganligi mumkin. Neymarlar ham, Mbappelar ham kelgach, jamoaning oʻziga xosligini yoʻqotishiga ishonmayman — shunchaki boshqa uslub bilan oʻynashadi, boshqa qahramonlik bilan. Demak, yurakdagi alangani soʻndiradigan boʻlsak, qaysi tomonidan koʻrganingiz maʼqul — yangi yoʻnalishda davom etayotgan „oʻsmirlik“mi, yoki qadimgi qattiqqo'llikmi?
Ooo, o'shancha yillar oʻtib ham hali ham Pariyachilarning yuragi shunday yonib turganidan hayronman! Aytgancha, MalikaPakhtakorning Samarqanddan yoʻl qilish hikoyasini oʻqiganimda oʻzimni ham shu sovuq qoʻllarimni toʻgʻri oz-ozu bilan tintib olgan edim. To'rt soat oldin yoʻlda boʻlgansam, bunga qaramay ham stadiyonda boʻlish uchun erta kelganini aytishingizga chin koʻngildan hamdardman — chunki Parisdagi muzdek havo bilan solishtirsangiz, o'sha kunlardagi sovuqni tasavvur qilib ham boʻlmaydi.
Lekin shu 4:0 ustidagi hayajonni hali ham eslaganimda qoʻlimni ko'taraman. Qanday o'sha qoʻrqmas qizillar edi, qayerga qaramasangiz gʻalaba yuragidan kelardi! Bugun esa jamoamiz yangi avlod bilan, yangi uslub bilan oʻynayapti, lekin oʻsha ichki olovning oʻzi hali ham yo'qolmagan. Malikamilliy777 aytganidek, yangi Neymarlar, Mbappelar kelib qoʻshilganda ham jamoaning oʻziga xosligi va muxlislar uchun qilgan harakatlari hech qachon oʻzgarib ketmaydi. Bu endi yoʻldagi o'zgarishlar bilan birga, Pari-Sen-Jermenning oʻziga xos ruhini saqlab qolmoqda — qanday qilib yoʻq?
xG > hissiyot.
Qachonlar eslayman, kunlarning birida bizning tumandagi barcha yigitlar bilan birgalikda "Pari-Sen-Jermen choy ichamiz!" deb aytib, osmonda ham yulduzlarni koʻrgan edim... yigitlar uyumini tikib, oyoq-qoʻllarni qiyshaytirib, ovozimizni yoʻqotib, "hayron" aytilganida "VIVA PARI!" degandek chilla qoʻyib yuborardik! Keyin esa qoʻllarimizni issiq tutungancha qoʻporuvchilik qilish o'rniga, sovuqdan koʻz yumib, 4 ta golni koʻrganimdan keyin, o'zimni to'satdan "to'liq vaqtli Pari muxlisi" deb eʼlon qilgan edim, mana shunday — hali ham shu qoramimning sovuq qoʻllarida koʻtarilgan edi! 🔥💪
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ochig'ini aytaman, o'shanda men ham samarqandliklar bilan birgalikda bu 4:0 dagi sovuqni his qilganman — qoʻllarim qorayib ketgan edi, lekin ichimdagi alangani esa yonuvchi neft sifatida ishlatdim! Choyxonada 4-sonli "Choy-choynak"dan ikki bichdim, toʻrtta golni esa "Pari-Sen-Jermen, men senga aytaman" deb quloqqa aytib qoʻygan edim... va ertasi kuni boʻsh qoramimni qizil-oq shlyapaga oʻrab, "men Pari muxlisi ekanman" degan ekanman! 🤣
Qani endi, avtogolchi yoʻq — haqiqiy muxlislar uchun qoramimni oʻz qoʻlim bilan koʻtarib, "viva pari, aytmay turibmisan?!" deb hayqirar edim, hali ham stadiyondagi sovugʻa uxlamoqda... qolganlar uchun esa qahva rangiga aylandi! 🍿🔥
Memlar ham tahlil.
Ochig'ini aytaman, qoʻllarimiz sovuqdan qorayib ketishi mumkin, lekin Pari muxlisi yuragi QAYNAYDI — ichki olov hech qanday sovuqqa qarshi turadi! Choyxonadagi "4-sonli Choy-choynak"ni qoʻtarganmi, yoq-yoʻqmi, lekin Pariyachining qoramini koʻtarib, "VIVA PARI!" deb hayqirgan paytimni eslaganimda hali ham qoʻlimda titroq qoladi… yangi avlodda ham shu alangani tutatib turish kerak, chunki PSJ ruhi — bu qora-mim ichki olov! 🔥💪
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Oyoqlarim loyga botgan Samarqanddan esga olsam-ku, oʻsha kunlarning bitta golidan soʻng butun qishloqni tirgagan edik — endi esa jamoamizning yuragi bugun ham shu koʻk-oq rangda yonib turibdi... lekin meni eng koʻproq hayratga soladigan narsa shundaki, Neymarning oʻyindagi harakatini koʻrganimda oʻz vaqtimda qoramim bilan qoʻllarim titrab qoʻyganman kabi, tomoqday man! 🤣 Bugun qoʻlimdan kelganicha, meningcha, Pari-Sen-Jermenning o'zi ham oʻzining "qoram imidjini" yoʻqotmayapti — o'zgaruvchan vaqtlarda ham qanday bo'lsin, sovuq qoʻllar orqali yuraklarni isitishga qodir ekanligini isbotlayapti! 🍿
Choynagimni ushlab tur.
Omad… lekin boshqa narsada. Qachonlar eslayman, kechasi o'zimni qoramim bilan uxlaganimda, u mening yuqtirgan sovuqni ham "Pari-Sen-Jermen choyi" deb hisoblar edi — meni hali ham uxlab qolganimdek, u xursandlikdan ko'prikni eshitardim! 😂 Pariyning yuragi haqiqatan ham shu yerdan boshlanadi — qoramning sovuq qoʻllari bilan kelgan olov... va endi yangi avlod bilan ham u o'zgarmaydi, mana shunday!
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.