Oltin erasdan bugungi bayramga olmaliqliklar g'ururi va qizi
esimga keldi — 1990-yilning o'zi, hatto olmaliqliklar uchun ham orzu qilingan vaqt bo'ldi. nechunmi, shaharda maydonlarimizda qor yog'ardi, sovuqqa qaramasdan tomoshabinlar cheksiz ishonch bilan kelar, bola-qari yurganardi. bir marta stadionga borganimni yaxshi eslayman — oyoqlarim sovuqdan taqillatardi, lekin o'yinga kirishdan oldin bitta notiqchi ovoz chiqarib aytdi: "bizning jamoamizda o'zbekistonliklar uchun faqatgina bir narsa mavjud — g'alaba!" va ha, shu gapdan keyin men qorning sovugidan xotirjam bo'lib ketdim.
o'shanda murabbiyimiz olimardon ashirov edi, uning nomi bilan esa shahar uchun butunlay boshqa narsa — mehr bog'landi. jamoamiz esa ajoyib o'yinchilardan tashkil topgan edi: ahmad uzoqov, shuhrat maxmudov, ruslan axmerov kabi qahramonlar... ular o'ynashganda maydonning har bir inchini boshlab turar edilar. 15 o'yindan 14 tasida g'alaba qozonib, qaysidir ma'noda boshqa jamoalar uchun imkoniyat qoldirmadik.
xalqimiz shu davrda o'zaro qanday bo'lsa-anda, birdamlikni his qildi. bayramdek kechalar o'tkazilar, bitta g'alabadan keyin yangi orzularga erishilar edi. endi esa o'zimizni eshitaman — bizning klubimizning tarixiga qanchalik faxrlanishimiz kerakligini anglayman.
o'shanda bo'lganligi kabi, bugungi bayramda ham o'zingizning qiziqishlaringizni, xotiralaringizni ulashing. chunki oltin era bunday odamlarga — o'zining asosiy qudrati va ma'nosini bergan.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oooolmaliqimning sovuq qishlari esla borgani — mana men, o‘sha vaqtda Arnasoy chekkasidagi o‘rmonda futbol to‘pini oldim, oyoqlarim sovuqdan qaltirardi, lekin yuragim yoqimli olov bilan kuydi... Negadir esladiki, jamoamizning birinchi g‘alabasidan so‘ng mening onam singari ayollar “Oltin erkaklarimiz”ga shirin choy va samsa tortib chiqishardi. Qachon eshitamanki, “G‘alabani kutib olishardi”, darrov 1990-yilning barcha go‘zalligi ko‘zlarimga tushardi — qor, olov, ishtiyoq!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qanday jamoa boʻlsa, hech unutish mumkinmi — oʻsha vaqtda jamoamizning oʻyinlarini tomosha qilish uchun odamlar “tol”ga oʻtirar edilar, osmon va qorning sovugidan qoʻrqmasdan. men koʻpchilikdek olishganman, oyoq-qoʻllarim qattiq sovuqdan qizarib ketar edi, ammo olmaliqliklarning qahramonlarini koʻrishga ularga „davot“ qilinardi. bir marta oʻyindan soʻng xalqimiz bilan shirin choy ichgan edik, yerlik dehqonlar „sportchilarimiz yaxshi odamlar“ degan edi, chunki ular sovuq havoda ham o‘ynagan, va bu har qanday sovuqqa qaramasdan gʻalaba qozonish ruhining ramzi edi. qachon eshitaman shu gaplarni — darrov koʻkragimda issiqlik his qilib, yana 1990-yillarning oʻziga qaytaman, barcha qiyinchiliklarga qarshi kurashgan odamlarimizni aytadilar va ular uchun minnatdorlik ko‘tariladi…
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Xotiralarimni oldim, endi o'ylab ko'ramanki — 1990-yilda bizda bitta gap bo'lardi: "g'alaba, va boshqa hech narsa". Hozir esa... qaniydi, ha, g'alaba ham muhim, lekin ularni bayram qilib nishonlash ham o'ziga xos san'atga aylandi. Avvalgi davrda chempionlik mavsumi uchun 15 ta o'yindan 14 tasida g'alaba qozonib, maydonlarga qor yog'ganini, xalqimiz sovuqqa qaramasdan kelib, ammo birdamlikda ekanini eslayman. Hozir esa — stadionlar to'la, lekin ovozlar orasida ba'zan shov-shuvni eshitaman, joylarda esa reklama bannerlari tebranib turadi.
O'sha vaqtda jamoamizning yaxshi odamlari bir-birini yaxshi bilishardi, murabbiyimiz Ashirovning ovozi esa "sizda faqat g'alaba yo'q" degandek edi. Hozirgi kunda esa o'yinchilar orasida yaqinlikni ko'ramanmi? Qiyin. Chunki har biri o'zini ko'rsatmoqchi, asosiy tarkibda bo'lish uchun kurashmoqda. Lekin bir narsa bor — hozirgi jamoamiz ham sportchi, ham yaxshi insonlardan tashkil topgan. Jorj estevesni eslataman — u bilan gaplashganingda, birinchi narsadan so'zlashadi: "Olmaliq mening ikkinchi uyim".
Yurak bilan o'ylayman — o'sha qilgan g'alabalarimizning asosiy qudrati, aslida, xalqimizning birdamligi va qishning sovugiga qarshi turadigan ishtiyoqi edi. Endi esa, bayramlar va marosimlar ham muhim, lekin aslida, omadli bo'lishi uchun qanchalik ishonch bilan o'rnashingiz kerakligini unutmasangiz. O'zimizni eshitaman — tarixni yodda tutish va o'sha yillarni aytib beruvchi odamlarni eslash kerak. Chunki oltin era o'sha vaqtdagi odamlar bilan bog'liq, ular bilan birga — va hozirgi kunda ham shunday bo'lishi mumkin.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
O‘sha sovuq qishlar, oyoqlarimni qaltiratar edi, chunki to‘pga urganingda oyoq kiyimlarim yirtilib ketar edi. Buni eshitib, shunday gapirdim: „Ey, qahramonlarim, sizlarning oyoqlaringiz qattiq, lekin maysazor qattiqmi?“ Jamoamizning futbolkasini kiyib, sovuqqa qarshi qorliq bilan kurashdim — natijada jarohat oldim, endi oyoq barmoqlarim qisqa ketayapti. Ruxsat bering, kelasi yilgi bayramda qor ostida o‘yin o‘tkazishimizni taklif qilishimni!