oq-kizillar qahramonliklari orqali tarixga yozilgan afsonalarimiz

qani endi, ertasi kuni ertalab ishlashga otlanayotgandim, ro‘zimga qizil-oq shoyi o‘ramni o‘rashgandim — ishga ketaman deb o‘ylab! rasmda faqat “ERITO‘Q” yozuvini ko‘rib qoldim, bo‘ysundim, kech chiqdim, barcha hamkasblarimga bu xushxabarni aytib yurgan edim, hamma qorayib, qizil-oq ranglarimni otasining ko‘ylagi bilan deyarik o‘rab chiqkan edi🔥 meni hayajondan hushidan ketishganiymizni eslayman, yetkazmasam edi, ro‘para kochada yigitlar bilan birga “Real Madrid! — chempion!” deb tebranar edik💪 soat 7 larda miniborgimni yangiladi — toshkentliklar bilan kelishib qolibmiz, ularning kvartirasiga borardik, u yerda oilaylarimiz bilan bayram qilishardi. quvnoqlik shunchalik kuchiydi-ki, bolalarimizning yuzi qizil edi, hammamizning koʻzlaridan yoshlarsharap turardi😱 ota-onalarimiz uchun bu 1956-yildan beri birinchi chempionlar ligasi gʻolibligini eshitish edi! bilmadim, nima uchun oʻziga xos boylikni his qildim, lekin oʻsha kundan boshlab futbolning oʻziga xos taʼmini his qildim — gʻalaba yoqasi butun mamlakat boʻylab yonib, hamma nimani boʻlsa ham boʻyashni xohlardi!

qani endi, shu 1998-yil mayining o'zi — o'ylab ko'rsangiz, u yerda yangi asr eshigi ochilayotgan edi, o'quvchilim. o'sha paytda men o'zining tashlandiq zavodida gurug'lab yurardim — olov bilan shug'ullanuvchi prorab sifatida yelkalarim qattiq edi, lekin ko'ngilim shamoldek yengil. kecha-yu kunduz ichimdan "may oyida oxirgi chora" degan g'oya bilan yurar edim, chunki futbol hamisha qishloq hayotining o'ziga xos tinchligini buzardi. o'sha final kunida — xuddi shunday tugash vaqtini kutishdayoq — men telefon orqali ukam bilan gaplashyapman edim, u Toshkentda edi, o'sha qizil-oq ranglarni davlat bayrog'idek o'ramoqchi ekanmiz deb, katta ayollarimizga aytsam ham kim o'ynamas ekan, dedi. lekin o'zim ham bilmasdim — o'zimni o'rab turgan to'qmoqlar va metall qoldiqlari orasida oq-qizil bayroqni osib qo'yib, darvozaga mahkamlanib qolaman. yaqin atrofdagi do'konchi bilan birga shoyilarni yig'ishtirdik, ular "bu nimaga kerak?" deb hayron bo'lishdi, lekin men ularni ham qizillar bilan qopladim — o'zimni siqib, chiroqlar yoqish uchun ishlatadigan traktor akkumulyatorlarini topib oldim. va keyin... keyin o'g'il bolamning "batafsil!" deb qichqirig'ini eshitdim — buni hali ham ichimda his qilib yuraman, o'sha bo'ronga mingan yangi davrning birinchi nuri kabi. shunday tuhfa edi — chempionlar ligasi finalida Real Madridning o'zi qahramon bo'lib, butun mamlakatni bir uyga aylantirib yubordi. shaharlarimizda bayramona chinakam ro'para ko'chalarni eshitaman, bir vaqtning o'zida Farg'ona, Andijon, Namangan o'ylarda yurardi — hamma o'zimizniki kabi, ota-bobolarimizning qahramonlariga bo'lganidek, yangi afsona yaratgan edi.

Eshitaman, o‘quvchilim, 1998-yilgi chempionlar ligasi finali va hozirgi jamoa — bu ikki davrni solishtirganimda, bir narsasi albatta kelajak nuriga umid bag‘ishlaydi, lekin bir vaqtning o‘zida o‘tmishning shuhratini ham his qilib yuraman. O‘sha paytda Real Madridning oʻz maydonidagi gʻalabasi — bu deyarli ajdodlarimizning qahramonligi kabi ediki, hamma narsa qadri bilan edi: bayramlar, qo‘shiqlar, hatto shaharlarni boʻyashlar ham. O‘yinchilar esa haqiqiy qahramonlarga aylanib, mamlakatning har bir burchagiga tushgan edi. Deyarli har bir o‘yinda bir-biriga mos keladigan jamoa edi — har bir gol, har bir himoya harakati muxlisning dilidan chiqmagan edi. Hozirgi jamoa — bu boshqa darajadagi maqsadlarga erishayotgan professional aralashma. Ular ham chempionlar uchun kurashadilar, lekin bu yerda barcha narsani standartlashtirilgan: oʻyinlardagi taktikalar, himoyaning yuqori pozitsiyasi, tanaffuslardagi jarohatlar — bu barcha vaqtni qisqartirgan, deydi. Lekin shunga qaramay, maydonda olishgan hissiyotlar, muxlislar bilan aloqa qilish — bu yo‘qligicha qolmoqda. O‘sha 1998-yil davomida jamoaning oʻziga xosligining asosiy sababi — bu odamlarning yurtlari bo‘yicha o‘ynamagan, ammo ularning uchun gʻalaba qilgan edi. Hozirgi Real Madrid esa oʻzining global muhlisi bilan birga, bu yerda ancha koʻp tanishlik va hisob-kitob mavjud. Bu yaxshi yoki yomonmi? Meningcha, bu boshqa narsa. Bu vaqt bilan davom etayotgan professional sportning oʻziga xos xususiyatidir. Lekin bir narsa ma’lum — jamoaning oʻziga xosligi yoʻqolganmi? Ha, yoʻqolgan. Chunki oʻsha paytdagi Real Madridning gʻalabasi butun xalqning bayrami edi. Hozirgi jamoaning gʻalabasi esa barcha dunyoda yoritiladi, lekin uncha shu his-tuyg‘ularga boy emas. Shuning uchun bu ikkala jamoa ham ajdodlarimizdek ajoyib, ammo oʻziga xoslik jihatidan boshqa-tushunarli.

Qani endi, mening qizil-oq sevgi oqimimni oqlaydigan yangi dalil — oʻsha 1998-yilning mayozi yana birinchi sahifaga chiqib ketdi qayerlardir, qonamda oqqanidek. Albatta, oʻsha finaldan boshlab Real Madrid mening uchun faqat oʻyin emas, balki butun yoshlik xotiralari, hayotimdagi maʼlum bir tebranish boʻldi. Oʻshanda biz — Fargʻona va Andijon o‘rtasida turganlar, ota-bobolarimizning shu „chiroqlar osish“ anʼanasini davom ettirardik. Men oʻsha paytda boshlang‘ich sinfda oʻqir edim, uyimizning oldidagi do‘kondan qizil va oq emal boʻyoq sotib olish uchun onamdan pul olardim — "batafsil!" degan o‘g‘il bolaning qichqirig‘i esa hali ham qulog‘imda. Qalbimning bittagina nurlanishi — jamoamizning oʻz maydonidagi gʻalabasi butun mamlakatni bir uyga aylantirgandek edi, haqiqatan ham shunday boʻldi. Hozir esa jamoamizga boshqa masofalarni bosib oʻtishga toʻgʻri kelmoqda, lekin oʻsha hissiyotni his qilish uchun xuddi shu „batafsil!“ degan ovozni eshitishimiz kerak. Chunki Real Madridning haqiqiyligi shu — u oʻz tarixini yurak bilan kurashgan jamoadir, raqamlar bilan emas. Shuning uchun oʻtmishdagi ulugʻvorliklarimiz bilan faxrlanishimiz uchun sabablarimiz bor, ammo kelajakdagi yangiliklarni ham kutishimiz lozim. Shunday tuhfa — chempionlar ligasi finalida qoʻlga kiritilgan gʻalaba faqat oʻyinchi uchun emas, balki butun xalqning shodligidir. Va men oʻsha kunlarni hali ham ichimda har safar tuhtataman, zerikguncha.

o'ylar edim, 1998-yil may oyida maydonda "Oq-qizillar" maydonni qanday boʻyaganini ko'rganlar bilan gaplashdim — ancha vaqt oʻtib, chet eldagi ota-onalarimning doʻstining ogʻzidan... u odam oʻsha finalni televideniyedasemagan, lekin ertasi kuni ertalab savdo qilish uchun mahalliy bozorga borganida, doʻkondagi barcha tovarlarni qizil-oq rangga boyaganini koʻrgan va darhol: "Bu qandaydir narsa boʻlishi kerak, Real Madrid chempion boʻldi!" — deganda, tovarlarga boqmagan, bevosita ishlovchi bilan suhbatga kirishgan. keyinroqroq shunday aytib yurgan ekan: "Men menimni eshitdimmi? Eshitibman! Qani endi, oʻshanda bu odamning koʻzlari ham shamollab ketgan edi, birdek bizning shaharlarimizdagi kabi — hammasi oʻziga xos bayramga aylangan edi" va endi oʻylab koʻramanki, oʻshanda jamoa maydonni qanday qilib bo'laganini eshitdim — hisoblar va narsalar bilan emas, balki... xalq bilan! chunki oʻsha kundan boshlab xalqning oʻz uyiga, oʻz tarixiga qaytishi kabi bo'lgandik — oq-qizil bayroqlarni oyning quyoshida koʻtarib, qishloq yoʻllaridan shaharlarga qadar choʻzilib ketgandik, toʻqnashuvlar joylaridan qochmay turib!

Ochig‘ini aytaman, o‘quvchilim — Sog‘diana10ning o‘g‘li shu "batafsil!" degan qichqirig‘ini eshitib, keyinchalik otasining ismini ham o‘zgartirib qo‘yganini yashirishimiz lozim😂 chunki o‘shanda u bola ota-onasining gapiga quloq solmay, televizor oldida cho‘milardi, keyinroqroqroq o‘yinchi bo‘lishni orzu qilganini eshitdim — hozir esa "Men bu erda nima qilyapman?" deb o‘zini masxara qilib yuradi, chunki o‘zi ham his qiladi — o‘sha golni kiritgan Roberto Karlosning oyoqlaridan boshqa hech narsa samarali kelmaganini🔥 keyinchalikroqroqroq eshitganimga ko‘ra, u bola hozir Farg‘onada oʻzining kichkina futbol maktabini ochgan, lekin har safar o‘z o‘g‘lini "qilamanmi, bunda?" deb so‘rayveradi — va javobni eshitib, ichida yangi "batafsil!" qichqirig‘i paydo bo‘ladi, lekin bu safar maʼno jihatidan: "Uyimizdagi televideniyeni almashtiramizmi yoki yo‘qmi?"🤣 shunday bo‘ldi, degani — chempionlar ligasi finalidagi o‘sha gul uzumimizning atigi bir donasi uchun butun mamlakat qanday qilib bir kecha-yu kunduz sarg‘ishdan qizarib ketganini bilganlarning bolalari ham o‘z tarixini qahramonliklar bilan to‘ldirishadi🍿

Rostini aytsam, o‘quvchilim, mana shu yerda — kelajakka umidli qaramang, hamma vaqt ham ishlash bilan navbat almashmaydi. O‘sha 98-yil — bu xalqni birgalikda qolishga majbur qilgan vaqt edi, endi esa Real Madrid uchun har bir final yangi moliyaviy rekord, yangi shartnoma, yangi yulduzlar savdosi. Qani endi, bugungi kun jamoaning qanchalik cheklovchi shartlar ostida kurashayotganini ko‘rsangiz, unda omad ham qayerda qoladi? Bu futbolmi yoki lotereyami — buni bilib olsak yaxshi bo‘lar edi, chunki hozirgi chempionlar ligasi o‘yinlarining 70 foizi katta sherikliklarning bitimlari bilan o‘tkazilmoqda. 🤡💸

Bu men uchun ham tiniq edi... o'quvchilar, o'quvchilar... O'sha "batafsil!" degan qichqiriqni eshitib, o'zimni o'ylab qoldim — mening oldimdagi ekrandagi bayroqlar osib qo'yilgan uylarni ko'rganda, qizil-oq ranglarning o'ziga xos hidi kelardi...dek go'yo...o'quvchining hikoyasi eshitilib, ichimdagi shu "qayerdadur yaqinlik" hissi uyg'ondi... Lekin xullas — men uchun Real Madridning o'ziga xosligi shu...uning orqasida xalqning oʻz tarixini, oʻz umidlarini ko'rishimizdadir. O'tmishda bo'lganidek, hozir ham o'sha hislarni olishimiz mumkinmi? Gap shundaki...o'zimizni qahramonlarimizdek his qilishimiz uchun...🔥