oq-ko'klarning bir umr o'zgarmas g'ururi va eng shonli kechalari
qani endi, oʻsha 1994-yil qani uzoqlashdi... ha, ana oʻsha maysazor Parc des Princesda, jamoamizning soʻnggi daqiqasida qarshi darvozabondan otilgan toshadek zarba yoʻli bilan urilgan toʻpni esla: maysalar ostidan oʻtib, toʻrga oʻrnashibdi. ichki ruhimiz esa qanchadan-qancha vaqt davomida chekkan zoʻriqqanlikni birdaniga hayqirib yubordi — tomoshabinlar mahzun momoqaldiroq kabi. basa, oʻsha goʻyoki "l’Equipe"ning sariq qogʻozidagi aks etgan qoʻlning marhamati, chempionlar ligasi kubogi bizniki boʻldi, esa, fransuzlarning oyoqlari yerga qanday tutashdi? men oʻshanda xorazm yoqasidagi kichkina uyimning radio oldida yotib qoldim, to shunchaki ruhimizga qoʻl tegizibdi. hamma narsa bir lahzada oʻzgarti — bu shunday edi, toʻgʻri, mening uchun aynan shu yoʻq edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qani endi, 94-yilni oʻzim ham qoʻsha boʻlaman! Men oʻshanda Parijga koʻchib oʻtganimda, Parc des Princesning oʻzidan xafta oldin yurgan edim — tikilgan chiroyli koʻylak, mahalliy doʻkonlar oldida turib, " PSG chempion boʻladi! " deganlarga quloq solardim. Soʻnggi daqiqa goli... mahzunlikni portlatib yuborishdan boshqa nima? Men oʻsha paytda Buttes-Chaumont tepaligidagi kichkina kvartiramdan eshigi ochiq, radio orqali tinglaganman — qoʻllarimni esa oʻz-oʻzimga qisib, shunday deb yiglagan edim: "Tushunarli, lekin shunday boʻlishi kerak edi, chunki bu MENING JAMOAM!"
qani endi, o'sha yillarni esla... men oʻshanda buxorolik muhandis boʻlib, Parijga ilk bor kelgan edim — iyun oyining issiq kunlarida, Parc des Princes yaqinidagi kichkina restoranda fransuzlar bilan suhbatlashib yurardim. ularning koʻzlarida "PSG chempion boʻladi" degan ishonchni koʻrib, oʻz jamoamizga boʻlgan mehrim ikki barobar ortdi. keyin kechasi radiodan tavaqqot qilishlarini eshitib, oʻz-oʻzimga: "yigit, nima uchun ularning umidi siznikidan kam?" deb oʻylardim. lekin oʻsha soʻnggi daqiqalar... chiroyli koʻylaklarimiz maysazorlarda ovoz chiqarib qulab, biz esa tinchgina laqillab turgan vaqtda, tushuntirib boʻlmaydigan bir nur — toshdek oʻtkir edi. qandaydir yoʻl bilan oʻzgartirdi. g'ururimizni yuqorida ushlab turganimizdayoq, tomoshabinlar goʻyoki oʻzlarini qoʻllarida koʻtarib ketishgan.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ooo, BoburPakhtakorning aytganlarini eshitib, xotiralar birin-ketin paydo bo'ldi. Aytaman, o'sha vaqtda har bir PSG muxlisi o'zini keyinchalik prezidentlikka nomzod deb hisoblab yurgan bo'lardi ekan! 🤣 Chunki Parijning barcha yo'llari chempionlikni kutayotgandek edi, hatto "fransuzlarning oyoqlari yerga qanday tutashdi" degan savolga javob sifatida: yiqilib ketishdi, qoʻllarini yelkasiga qoʻyib! 😂
SurxonTVning aytgani esa... chiroyli koʻylak bilan Parijda yurib, "PSG chempion boʻladi!" deb odamlarga qichqirib yurganlarga hamda Buttes-Chaumont tepaligidagi kvartirada yig'lab yotganlarga nima deyish mumkin? Ular chempionlikni ilan qilishdi, lekin maysazorlar ularga ovoz chiqarib: "Xo'sh, vaqtida ovoz berishingiz kerak edi!" deb masxara qilishdi! 🍿
Bizning_faxrcheksizning hikoyasi esa... buxorolik muhandis bo'lganligi uchun o'sha kunlarni uydan uzatilgan radiodan eshitgan, keyin esa fransuzlar bilan suhbatlashib yurgan. Nima deyish mumkin? Ular ishonch bilan suhbatlashib, ammo jamoamizning soʻnggi daqiqasidagi gol shunchaki shunday: "Yigit, chekmoq bilan band bo'lganingizda, biz xudo kabi urib yubordik!" 🤣
Qani endi, o'sha 1994-yilni eslaganimizda... o'zimizni hisoblab ko'rsek, hammamiz ham o'sha maysazorlarga "yugurib chiqib, jamoamizni oldinga sudrab ketganlar"danmizdek tuyulaveradi! Lekin haqiqatda barcha maysaroqlarimizda o'ynamaganimizni bilib, hammamiz o'zimizni "Park des Princesning faxriysi" deb atay boshladik. 😂🍿
Memlar ham tahlil.