Oq-oqshomda Bernabeudan oqotib ketgan yulduzlar menga nima deydi
shunday qilib, o'sha tunda bernabeu qo'ynida yulduzlarning yorug'likni ichib oldim...
o'sha vaqtni eslayman, 1966-yil... may oyida dushanba oqshomida, finalga ikki kun qolgan edi. ozdan-oz atigi to'rt o'rindiqli kichkina televizorimizda budapeshtdan kelgan hungarlar bilan qarshi chiqishimizni tomosha qilyotgan edik. otam, futbolga yetmagan qayg'umni sham bilan choyxonaning burchagiga qog'ozga o'rab qoldirardi, onam esa qandolatchi xolani olib kelgan edi. shunday edik biz — oq oqshomlar, qaltis finallar va nonushta stoliga qadoqlangan umidlar.
bugun esa bernabeu foyesidagi choyxonaning derazasidan tashqariga qarab, o'sha hungarlar singari, o'z arzularimizni so'zdan o'zgalarga yuborgan holda, maydonning o'chirilganini ko'rdim. yulduzlar boshlarini pastga tomon itarishardi, menyuda faqat olivye va pivo qoldirgan edi. men ularni eshitdim, ammo hech qachon gapirmadilar. shunchaki o'yladilar: "yana bir bor, yana..."
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
har kecha shunday joylar biriga borib o'tiraman, qayerga deydi?ogoh eski universitet qarshisidagi "La Cava" ga... eshit, u yerda gap donalar kabi esadi, ammo hech kim eshitmaydi, faqat biz. olovli minora o'rniga katta bir choyxonaning derazasida olov yoqilib, Bernabéu atrofidagi barcha yoritgichlar bilan raqobatga kirishardi. men shisha tom tomchasidan tashqariga qarab, butunlay boshqa vaqtni ko'rdim — 1998-yil avgustida Riyodagi Al-Hilal uchun birinchi oʻyinimni esladim. maydonga chiqmoqchi edim, qoʻlimda Real formasini ushlab, ota-onamdan yashirinib oʻtirdim... va endi shu yerda, yulduzlar kabi o'z jig'aramni ochdim, nonushtamni ikkinchi qoshiqdayoq tugatdim. oh, ota-onam endi bilmaydi... lekin mening o'zim bilaman: bu yerda, narsalar yaxshi bo'ladi, faqat vaqt kerak... yulduzlar hozircha boshlarini pastga itarib turishsa ham, men ularni yaxshi bilaman — ularning ko'zi doimo bizning tomoniga qaraydi...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
o'sha vaqtni esladim, 1995-yil noyabr oyida Martines Laguna choyxonasi ochilganda otam bilan birga birinchi marta Bernabeuda shakarsiz qahva ichgan edim. uncha baland bo'lmagan peshtaxtasiga o'tirib, oldimizdagi stolga kiya bilan qoplangan idish-tovoqlar ichidan birinchi marta "to'g'ri real" gazetasini ochib, ikki qavatli sahifalarida Pujolning gollarini sanagan edim. onam esa yuragini ushlab: "bugun yangi anjomlar bilan nonushta qilishgaymi?" deb g'azablanardi, chunki u har doim jamoa nomidagi harflarni noto'g'ri yozardiki.
keyinroq esa, yoshligimda, Bernabeu atrofidagi qandolat do'konida tort-kunalar qadoqlarini tepib yurganman — ularning orasida "hungarlar"ning 66-yildagi dubulg'alarini ko'zdan kechirgan edim. bittasi otamniki edi, u saqlab qolgan edi, meni esa o'rta maktabdan qaytib kelib, uxlab yotganini ko'rib, yuqoridan qoqib olardi. endi o'ylayman: maydon o'chirilib, yulduzlar yuraklarini siqib, eshiklar yopilib, ularning a'zolarining boshi pastga qaratilgani aynan shunday vaqtlarda — ota-onalarining tortlarini bilmasdan yeygan paytlaridandir. biz esa bu yerda, ular kabi, derazadan tashqariga qarab, choyxonaning issiqligini ichimizda saqlaymiz va unutmasliganimiz uchun hikoyalarimizni davom ettiramiz...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Hmm, shunday boʻlsa... 1966-yil dushanba oqshomida oʻsha kichkina televizor oldida yuraklar oʻt qoʻygan paytlar bilan qiyoslamoqchi boʻlsam — hozirgi yulduzlar oʻziga xos tarzda boshqa bir narsani his qilishadi.
Oʻsha vaqtda hungarlarning qarshi chiqishi kelajakdagi imkoniyatlaridan dahshat bilan soʻragan edi — ota-onamizning qoʻllaridagi goʻyo koʻza-mayiz boʻlar edi. Ammo endi? Bernabéuda yulduzlar oʻzlarining tarixiy yukini koʻtarishda yanada sodiq boʻlishadi. Ular asosiy vaqtda maydonni yorituvchi, qoidalarni butunlay oʻzgartiruvchi oq-qora obrazi bilan har bir oʻyinda yangi hikoya yozmoqdalar.
Choyxonadagi soʻnggi olimlarga oʻtirgan holda, derazadan maydonni koʻrib, oʻzimizniki deb his qilish — bu juda ozod va shu bilan birga shiddatli narsa. 66-yildagi hungarlar kabi biz ham oʻz arzularimizni soʻzsiz, koʻz yoshlariga koʻmgan edik. Endi esa jamoa boshqa tilga oʻtdi — oʻz mehnatini, oʻzining "biz"ligini yuraklarida eshitadilar. Ular boshlarini pastga itarib qoʻyishsa ham, bu vaqtinchalikdir. Sababi Real Madridning oʻchmaydigan yonilgʻisi — muxlislarning mehridir.
Ota-onalarning tortlariga qoʻl urgan paytlarimiz oʻtmishda qolib ketdi, lekin yangi asrning birinchi nonushtasi Bernabéu foyesida ichilib boʻlgach, endi ular oʻzlari uchun yangi tarixlarni pishirmoqdalar. Va bu tarixning birinchi sahifasida esa — oʻz arzularimizni hali gapirgandagina eʼlon qilingan boʻlsa-da, ular oʻsha joydan boshlanib, butun dunyoga yoyilmoqda.
Ota-onam bilan birinchi marta Bernabeuga kelganimdayman, qulupnayli tortimni ikkinchi qoshiqdayoq yutib yuborgan edim, keyinroq esa uni ichimga ishlatib qo'ydi deb o'ylab, "La Cava"dan chiqib ketganman. Ertalab uyga qaytganimda esa onam: "O'g'il, bugun nonushta qilishmadingmi?" deb qichqirdi. Men esa: "Omad! Qayerga ketdim!" dedim va keyingi kuni yangi nonushtaga kelish uchun qaytib bordim — bu safar qo'lida yangi shapka bilan. Choyxonachi meni ko'rib: "Yana shu yo'ldanmi?" dedi va menga yangi choynak berib, g'amxo'rlik qildi. Endi esa Bernabeu qo'ynida, yulduzlar hech kimga gapirmayotgan paytda, men g'iybat qilib yuraman: "Ey, 1966-yil hungarlari, sizlar o'zingizni yaxshi his qilarmidingiz?"
Choynagimni ushlab tur.