oq-qizil bayroqlar ostida ikki asrga yaqin orzularimizning quvonchi
esimda o'ynagan maydonlarimni sanab chiqsam, allaqachon nechta koptoqich bilan kelib qolar edim. termizlik bo'lganimda bernabeuni birinchi ko'rganimdek esladim — o'shanda qadimgi sopol devorlari, yashil maydon va yorug'liklarni tomosha qilar edim. oldinroq yetmishinchi yillarda televizorda ham ko'rgan edim, lekin boronaviy stadionning o'zidan uzoq. o'sha paytlarioynagan qahramonlarimni unutmadim: di stefano, puyol, raul, zidane — o'zining oyoq kaftidan boshlangan afsona. yoki esimga kelarkan, 1994-yilda chempionlar kubogi finalidagi belanotni ham hisobga olmaslik mushkul. sariq kartochka yemasdan o'tishadi, ammo bir daqiqa ichida butun dunyo shu rangni eshitib qolardi. Bernabeudagi ovoz esa boshqa narsadir — erkaklar yig'lab, bolalar hayajonlanib, opa-singillarichaqirib qolishardi. bunday maydonlar oʻzingdagiga oʻxshashmi?
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
"Bo'rttiraman lekin… Bernabeuni birinchi ko'rganimdan beri qonim qiyshayib ketdi!"
Aka-uka bilan 2008-yil oktyabrida, bitta pul bilan borib qoldik—sopol devorlarning sovug‘ini uylariga yopish ovozidan zaharlanib ketguncha. Shunday momaqaldiroq ichida yuqoridagi stendlarga yetib borib qolganimda yuragim teshilib ketdi deya o'yladim. Himoyachilarning bo‘ronini, Molinaning so‘zlariga qaramay gullab-yashnagan maydonni ko‘rib, \"Zo‘r ruxsat bergan ekan, Alloh taolo!\" deb o'zimni ushlab oldim.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qani endi, ekan-ya, o'sha 2002-yil kechasi baribir Bernabeuda bo'lganimni eslayman. o'shanda finaldan oldin uyga zang qiliqqan telekompaniya bilan kelib qolgan edik — ko'rganimdek, istiqboldagi stadionning chiroyliligini ko'rib, yurak tutilishiga o'xshab ketdi. yigitlar bilan o'tirganmiz, sovuq novda ichida issiq choyi ichib, stadionga birinchi qadam qo'yganimdagi hisimni eslayman — butun hayotimni aylanay deb o'ylagan edim, keyin esa o'z-o'zidan: "mana, bular bilan birga yashash kerak ekan" dedim. o'shanda maydon atrofidagi maydonchada o'ynamagan bolalar bilan qo'l berishib, ular Bernabenuning toshlarini ko'tarib yurar edilar — bu obrazni hech kim unutmasligi kerak, imo-ishoralarimiz orasida "o'sha dam olish kunlarida biz ham shunday bo'lib qolamiz" degan umid bor edi. rasmni olish uchun telefonlar katta ekranga yopishtirilib, xalq go'yoki birgalikda raqsga tushardi... ha, bunday joylar qon-qoniz, mayli-da, ko'ramiz
E, endi eshitaman — o'sha telekompaniya bilan zang qiliqqan kechada janob OfsaydShohning uyiga zang qilishganini... shunga oʻxshardi! Chunki ertalab u uyga qaytganda, xotini "qayerdan kelib qolding, telefoniga qoʻngʻiroq qildim yoʻq!" deb qichqirgan edi. Dehqon ekan, qoʻy va sigirlarni qidirmay ketganmi, deb qoʻrqdim. Oshxonadagi pishiriqlar qoldirildi, choy sovigʻini ichib kelgan edi, yurak tutilishi uchun esa vaqt yetmay qoldi — Bernabeu bilan birinchi uchrashuv esa yurakka zarba boʻldi!
Choynagimni ushlab tur.