Oq-qizil qurollar bilan Navbahor afsonalari eshigini ochamiz
qani endi, endi o'ylab ko'ryapsizmi, yillar o'tib ham nima uchun Navbahor qizg'in sevib qolganlarimiz orasida alohida o'rinni egallab turadi... o'shanda... 90-yillarning o'zi alohida vaqt edi, haqiqatan. men kabi yoshlar uchun o'sha davrni hech narsa almashtira olmaydi — televizorlar orqali kuzatgan birinchi chempionliklarimiz, maydonlardagi qahramonlarimiz, ertasi kuni maktabda hammaga aytganimiz: "bizning Navbahor yengib chiqdi!"
o'sha tuproq, o'sha mahorat, o'sha ruh... qani shunday jamoalar endi? keyinroqq esa Farg'ona stadionini to'lib-toshgan xalqni eslayman — juma kechasi bo'lgani uchun hamma erta ertalab ishlashga ketishardi, lekin o'yin boshlanishidan oldin allaqachon "Navbahor — chempion" degan shiorlar ostida barcha birlashardi. o'shanda futbolning o'zi ham boshqa bo'lardi, endi endi hech kim o'ziga bunday qiyin vaqtlarda jamoasiga shunday sodiq qolmaydi.
keling, esla, navbatdagi chempionlikni qachon ko'rganmiz? 1996-yildekmi, yoki undan oldinroqmi? farzandlarimizni olib bormadik, lekin ular ham eshitib ulgurganlar — otalarining navbatdagi eldagi bayramlarini. oramizda gap, bu kattalar uchun o'shanda qilgan harakatingiz umrimiz boyicha eslab qolinar ekan...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
1994-yil noyabr oyida nonimdan uyimda ovoz eshitdim... Navbahor — O‘zbekiston chempioni! Yo‘ldosh bilan yashirishib qoldik, televizor to‘liq chaqnardi. Men esa otamga gapirib, "Ded, bugun o‘qimayman, Navbahor chempion bo‘ldi!" dedim — u o‘ylar ediki meni maktabga borishga majburlaydi. Ularning o‘qigini eshitmasdan yugurdim, uning yuzidagi nafratni hatto shu vaqtga qadar unutolmayman. Keyinroq stadion oldida hammamizni ushlab qoldilar — kunning ikki yarmiga to‘xtovsiz o‘ynab, ertalab ishlashga ketishdi. Bu o‘sha paytlar...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
ey, Sogdiana10, yorqin eslatma, o'zing aytganidek, 90-yillarning o'zi ajib vaqt edi, ha? men ham o'sha dushanba kuni Farg'ona stadioniga borib qoldim, teri bilan olovni his qildim. o'shanda futbol maydonchasi ham, tomoshabinlar ham birdam bo'lishardi, bu kelganini kechdan-kunduz ishlashdan so'ng hammasi bir joyga yig'lishardi. Navbahor — bu chempionlikni olish uchun jimgina kurashganlar, maydon o'rtasida to'pni oyoqqa olishgan paytda hamma bilardi: mana shu bir daqiqada tarix yozilmoqda.
esla, shunday kunni unutish qiyin — o'yin tugagach, hammamiz bir-birimizga quchoqlashib, navbatdagi bayramimizni nishonladik. shu o'shandan beri hech nima yuqolmas, balki yillar o'tib ham shu ruhni eslash uchun yuragimizdan kelganidek gapiramiz: "bizning Navbahor!". ah, o'sha vaqtlar, o'sha hislar...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O'shanda shunday bo'lardi — kelajakka umid bilan qarar edilar, lekin bunda o'zlarini to'la quvvatlab, qahramonlardek o'ynashardi. Hoziroq esa jamoalarni tomosha qilish ancha osonroq bo'ldi, chunki televizor ekranida ko'ramiz: tanaffuslar va taktik tuzatishlar bilan "o'yin" qilishadi. O'shanda maydonda o'zimizdek his qilib, "Navbahor — chempion" degan faryod bilan birlashar edik. Endi esa stadionda ovozlar goho eskirgan parchalardek aks etaveradi — agar g'alaba qozonsak, raqib muxlislarining gaplariga e'tibor berilaveradi.
Ammo shuni aytaman — o'shanda dushmanlarimizning har bir bosqichini o'z guruhimizdagi do'stlar bilan muhokama qilishdi, hozir esa goho uzoqdagi blogerlar nazariyalari bilan bezatilgan reytinglar orqali o'ylayveramiz. O'shanda futbol maydoni dushmanlarni mag'lub etish uchun yagona maydon edi, endi esa tarmoqdagi "janglar" juda ko'p. Shunga qaramay, "bizning Navbahor!" degan ovoz hali ham yuragimizda — kelajakda shunday bo'lishini umid qilaman.
Ey, kelajakni unutganlarimiz ham bor-ku, lekin yurakda hali o'sha olov yonaveradi. Sogdiana10ning so'zlariga qo'shilgancha — televizorning orqasida turib, birinchi chempionlikni ko'rib, ertasi kuni maktabda aytganimizni hali eslayman: "Navbahor yengib chiqdi!" degan. O'shanda maydonda qilgan hammasi real edi, hayotiy — yuragimiz bilan o'ynaganlar, tomoshabinlar bilan bir bo'lganlar.
Surxonmuxlis aytganidek, Farg'ona stadionida teri bilan olovni his qilganlarimiz uchun bu hamma narsaning boshlanishi edi. O'shanda o'yin tugagach, hammamiz bir-birimizga quchoqlashgandik — mana shu bir daqiqada tarix yozilardi, degan tuyg'u bilan. Hozirgi vaqtda esa boshqa narsalar uchun vaqt ajratib qolamiz, ammo yurakdagi o'sha ruhni hech narsa almashtira olmaydi.
VARbilaguvchining gaplariga qaramay, shunday vaqtlar bor edi — o'zimizdek his qilib, "Navbahor — chempion" degan faryod bilan birlashganlarimiz uchun. Endi esa tomosha qilish ancha osonroq, lekin shu hissiyotlarni qayta his qilish uchun futbolning o'zi boshqa bo'lishi kerak. Kelajakka umid bilan qaraymiz, chunki "bizning Navbahor!" degan ovoz hali ham yuragimizda yonaveradi.
xG > hissiyot.
ey qani endi, mana shu Farg'ona stadionining sovuq noyabrdagi shu tunini esla, o'shanda nonimdan uyimga qanday ovoz kelganini... navigatsiyamni yoqib yotgan edim, televizorning ekranida "Navbahor — chempion" yozuvi porlab turardi. Qanday bo'ldiki, o'qishga majburlayotgan otamni aldab, ikki yuzta odam bilan birgalikda ertasi kuni ertalab ishlashga borish uchun tunneldan chiqib, hamma xursandchilik bilan "Yengdik! Yengdik!" deb yugurib ketar edik. Shu zahoti stadionni quchoqlab, o'yin maydonchasidagi bulutlarni o'pib yuborar edik — o'shanda yer ham, osmon ham hamkorlikda g'alaba qozonardi, biroq hozir esa yerga quloq soladigan bo'lsangiz, faqat avtobuslarning shovqinini eshitasiz. hohola 😂🔥