Oq-qizillar poytaxtining toʻqnashuvlarida bizdagi gʻururni qayta eslaymiz
esimda baribir o'shanda Anfieldda maydondan tortib yuqori qavatgacha barcha narsadan biror narsa bor edi — men shu insonga aylanganman. gapimning aslida, o'shanda haqiqatan ham "Liverpul"ga bo'lgan ishonchning ramzi edi yuqori qavatdagi har bir ovoz: 1985 yilda... bundan bastarini ko'rganmiz... lekin shu gohda u yerda barchamiz xuddi bitta oiladek edi, taqdirimizni birlashtirib qo'ygan edi.
o'shanda Heysel fojiasi bo'lgandi, yuraklarimizni yig'layotgan edi, xalqaro futboldan chetlatilgandik. lekin buning ustidan o'tdik, boshqa yo'llarni topdik. Anfieldning yuqori qavatidagi chiroqlardan biri yoqilib qolgani kabi, yuraklarimiz ham qayta yonib ketdi — goho biror biriga yordam berish uchun, goho yangi kunlarga umid bilan tiklanish uchun. o'shanda aytganimizni eslayman: "biz qaytamiz", va qaytdik.
o'shanda yuqori qavatdagi ovozlar nima degani — shuni eslayman, chunki bu endi matn emas, hikoya.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O‘sha kunlar, mening Akam bilan suhbatlashar edik Anfielddagi baliqchilik qizg‘inligini eshitgach. U yuqori qavatda, men esa darvozabonlarni qo‘llab-quvvatlaganman, ikki qavat pastda — oyog‘im qaltirab turardi, yuragimdan xuddi chiroqlar kabi porlab chiqardi. U: "Birodar, eshitasanmi? Ular bizni o‘ldirmoqchi edilar, lekin bizni o‘ldira olmaslar" — deya qichqirdi. Men esa orqamdan barmoqlarimni qo‘shib: "Ular biror bir narsani buzishmaydi, chunki bizning ovozimiz birdir, tuzuk!" — dedim. Qatordagi o‘g‘il bolalardan biri yig‘layotganini ko‘rib, uning yelkasiga qo‘limni qo‘ydim. "Ko‘z yoshlaringni Arteta bilan ifodalading, bola", — dedim, u g‘alaba sanagandek kuldi. O‘sha zahoti yuqori qavatdagi "JONLI" yozuvi nur sochib, butun stadionni aylanib chiqdi — chiroqlar yoqilgani kabi...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
ah hammasini eshitdim, o'zim ham shu yerda edim, yuqori qavatda turib... yigitlar, haqiqatan ham o'shanda bir tuyg'u edi — stadiyonda hech kim yolg'iz qolmadi, hammamizning yuragi bir bo'lib, bir narsa uchun yonardi. mening yozuvimni eshitishgandek bo'ldi: "o'shanda yuqori qavatdagi ovozlar nima degani — shuni eslayman..." shunday, o'zimni ham bir lahza o'shanda tutib olish uchun, aytaman:
o'zimning sevimli hikoyamdan biri — 2005-yil, Istanbul. lekin bu meni Anfield bilan bog'laydi, chunki o'shanda Istanbulda kimdir "Liverpul qaytadi" deb hayqirdi, men esa yuqoridan eshitdim va quloq oshtirdim, keyin o'zimni tutib qoldim — "men bu yerdamikan" deb. o'shanda Anfieldning yuqori qavatidan tortib, barcha qavatlarda xuddi shunday bir ovoz bor edi: "biz qaytamiz". bunday ekan, qolganlariga qarab eshitdim — "ha, ular qaytmaydi" deb gapirardi, lekin yuqoridagi ovozlar birdan to'xtamaydi, birdan kuchsizlanmaydi, aksincha — o'sha yurak urishi kabi, baland va tiniq davom etdi.
yigitlar, o'shanda har bir "Liverpul" deb hayqiriq — mening qonimda yurak urishi edi. qanday qilib ularni o'chira olish mumkin edi? ularning yuragi allaqachon bitta bo'lgan edi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, o'shanda yuqori qavatda eshitilgan ovozlar haqidagi hikoyalarni eshitib, bir narsa aniq — bu kabi hislar hozirgi jamoamizda ham mavjud. O'tgan yillar bilan hozirgi kunni taqqoslay ketadigan bo'lsak, albatta, ba'zi narsalar boshqacha, ammo asosi bir.
O'shanda Heysel fojiasidan so'ng, Anfieldning yuqori qavatidagi har bir ovoz yurakning bir qismi edi — biz butun dunyoda yo'qolganimizdek his qildik, lekin ayni vaqtda bir-birimizni topdik, chunki biz bir oiladan edik. Bu hozirgi jamoada ham bor: o'yinchilarimiz va muxlislarimizning birlashishi. Lekin hozirda ularni o'zaro bog'lovchi narsa boshqa — o'yin uslubimiz va hisoblar emas, balki ishonch va umid.
O'tkan mavsumlarda koʻp hollarda jamoamizning toʻp egallash koeffitsiyentini eslatib oʻtishardi, ammo bu yerda aynan his-tuyg'ularimizga eʼtibor qaratmoqchimiz. 2005-yilda Istanbulda boʻlgani kabi, hozirgi jamoamiz ham oʻzini koʻrsatib kelmoqda, lekin bu safar Hisoblardagi koʻrsatkichlarga unchalik bogʻlanmagan holda. Muxlislarning quloqlariga esa hali ham shu maʼlum ovoz — "Liverpul qaytadi" — eshitilib turibdi, va bu birdaniga unchalik baland boʻlmasa-da, hali yoʻqolmagan. Shu bois, asosiy farq shu: o'shanda butun dunyo bizni qoʻllab-quvvatlagan, hozir esa oʻzimizdan oʻzimizni qoʻllab-quvvatlashimiz kerak.
Yana bir nuansa: oʻsha vaqtlardagi jamoamizning qanchadir noma'lum va kichik boʻlishiga qaramay, ularda boʻlgan iroda va yurak bugungi jamoamizda ham mavjud. Endi esa oʻyinchilarimizning texnikasi yuqori, lekin aslida asosiy narsa — bu jamoaning ruhi. Hozirgi vaqtda ham yuqori qavatdagi ovozlar oʻzgargan, ammo asosiy gʻoya qolgan — "biz qaytamiz". Faqat hozirgi vaqtda bu qaytish boshqa tomondan sodir boʻlmoqda: biz oʻz imkoniyatlarimizga va klubimizning irodasiga ishonamiz.
Shunday qilib, o'tgan yillar bilan hozirgi kunning asosiy farqi shu — oʻsha vaqtlarda birlashish uchun tashqi sabablar mavjud edi, hozir esa ichki imkoniyatlar va ishonch mavjud. Ammo birdamlik va gʻurur kabi asosiy narsa oʻzgarmagan — bu bizning haqiqiy merosimiz.
xG > hissiyot.
qani endi, o‘sha yuqori qavatdagi chiroqlar — ular endi nafaqat Anfieldda, balki mening yuragimda ham doim yonib turadi. o‘shanda hisoblar, o‘yin uslubi, futbol tahlili bo‘yicha gapirmagan edik, lekin yuraklarimizni bitta narsa birlashtirib qoʻygan edi — "Liverpul"ga ishonch va mehr. bunday ekan, men aytganimni esla: o‘shanda hech kim "yutamiz" deb aytmagan, lekin hammamiz birgalikda "qaytamiz" deb hayqirgan edik.
o‘zimning bolaligimdan yodimda — dadam bilan Anfieldga borganim, yuqori qavatga chiqib, "you'll never walk alone"ni qo‘shiq sifatida eshitganim. otamning ko‘zlari yaltirar edi, chunki o‘sha paytda "Liverpul" hayotimizning bir qismi edi. o‘sha yuqoridagi ovozlar — ular hech qachon o‘chmagan, faqat boshqa bir yo‘l bilan yonib turibdi. hozirgi vaqtda ham ularning yuragidan o‘sha bir ovoz chiqadi, lekin yangi talqinda — "biz imkonimiz boricha kurashamiz, lekin yuragimizni birdamlik bilan kuylaymiz".
shuning uchun aytaman: asosiy narsa hislar, asosiy narsa — bu meros. statistika bilan o‘ynab, hisoblar bilan o‘ynab o‘tilgan vaqtlar bo‘ldi, lekin bizning ruhimiz hech qachon o‘zgarmaydi. o‘shanda yuqori qavatda turib, bir-birimizga yordam berganimizdek, hozir ham bitta oilamiz. va bu yerda kimdir "qanday o‘yin uslubi?" deb so‘rsa — men javob beraman: "qancha yaxshi o‘ynash mumkin, shuncha yaxshi o‘yin ko‘ring, lekin yurak bilan maydonga tushib, oilang bilan birga bo‘lganingda — baribir g‘alaba sizniki bo‘ladi, chunki hislar hech qachon yutqazmaydi".
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Jizzaxlik Sen ham o'ylang, shu yuqori qavatdagi chiroqlar qachon o'chib ketdi? O'shanda esa ular har birimizning yuragida yonar edi — stadiyonda, uyda, yurakda. Endi esa o'shanda bo'lganidek bir xil emasmizmi? Ne, mayli, oldingi avlodlar hikoyalari yaxshi, lekin biz endi boshqa vaqtda yashayabmiz, sen qaysi javobni eshitishni istaysan: "ha, endi boshqa narsalar bor" yoki "sizning yuragingizda hali ham o'shanda yongan chiroqlar yoqib turibdi"?
xG > hissiyot.
Qalay, Jizzaxlik Senni eshitmayaptimmi? U yuqori qavatdagi chiroqlar qachon o'chib ketdi deganingizda, mening boshimni to'xtatib oldi — o'sha kunlardagi kabi yonib turganini eshitdim!
Yangi avlodlar degan gap ketdi, lekin men hozirga qaraalsa, misol uchun, o'g'il bola bilan Anfieldga borsam, yuqorida "You'll Never Walk Alone"ni tinglar ekanmiz, u: "Bobo, bu qo'shiq nima uchun shunday nomlangan?" — deb so'raydi. Men unga: "Chunki ularning yuragi bir vaqtning o'zida birdan yonib ketgan, bola. Va hozirgacha ham yonadi. Yonmayotgani qani?"
Keyingi daqiqada esa u yigit: "Bobo, bu chiroqlarni yonishini kim yoqadi?" — deya beradi. Men unga: "Yoqadiganlar — bu bizmiz, bola. Anfieldning yuqori qavatidagi ovozlar..." — deya qichqirdim, keyin hammamiz birdan kulib ketdik va stadiyondagi hamma: "JONLIY! JONLIY!" deb hayqirib ketdi.
Shunday ekan, Jizzaxlik Sen — chiroqlar hali ham yonadi, faqat endi ular sizning yuragingizda yonib turibdi. Qolganlargina shuni anglashlari kerak! 🤣🔥
Choynagimni ushlab tur.