Oq ranglar bilan kurashgan davlat: Neftchini yillar boyicha o'ylanish

qani de, bu gapni eshitib o'zim ham qattiq hayajonga tushdim yigitlar 😭🔥 1992-yil... men esa 8-9 yoshimda "Paxtakor" stadioniga yugurib borar edim, neftchilarning mashg'ulotini tomosha qilish uchun. otam bilan ketar edim, u o'zi yaxshi futbolni sevar edi, lekin bir marta gapirdi: "o'g'lim, neftchi bu oila, ota-onasi shu jamoani himoya qiladi, xotirasini saqlaydi", deb. o'sha paytda menimcha bu degani guruhini kuylashdek narsa edi, lekin keyinchalik tushundim... to'g'risi, menga futbol maydonidagi g'alaba emas, oila miqyosidagi faxr qoldi! xalqimizning "neftchi" degan so'zni qanday og'izlaridan chiqarishini eshitaman — bu nomga bo'lgan ishtiyoqni his qildim. endi o'ylayman: 1996-yilgi finalni qanday qilib unutmaymiz? mexnat qaqshatdi degani oʻsha voqeani eslatadi — 90 daqiqa davomida ter bilan suv oqib, oxirgi daqiqada gol urilib, chempionlik kubogi ko'tarilgan... yuraklarimizda qoldi shu, haqiqatan! va hozir shuni o'ylayman: bu jamoa sifatidagi ishonchni ota-bobolardan meros qilib oldik, yoshlarga oʻtqazmoqchimiz...💙

o'shanda nima bo'lganini bilasizlarmi, o'zimni esladim — oktyabr oyida yer qor bilan qoplanib, stadion atrofida qor parchalari uchib yurgan edi. neftchi yoshlari bilan birga o'tirilgan mashg'ulotdan keyin, otam bilan sovuqda o'tirar edik, chang'i po'latini oʻz qo'llarim bilan qirqib olgani eslar ekan, barmoqlari qorayib ketgan. u shunday qilib deydi: "birodar, shu soqovlar ortidan yugur, ular faqat yelkasidan ushlab qolishadi, lekin agar otasiz oilani himoya qilishga majbur boʻlsang — har qachon toʻliq yuguring". mening o'yin vaqtida ham bularni esladim — maydon markazida ishlov berishim kerak bo'lsa, yo'qimchi yog'iy, oʻz-o'zidan qarshi tomonning oldiga yugurib boraverar edim. mayli-da, haqiqiy otaning koʻzi yoshingda oʻynagan boʻlardi. lekin bu narsa chempionlikka yoʻl edi — ota-onamning unvonli qiziqishi oʻsha paytdagi o'yinlarga vaqti kelib, mening 14 yoshimda — mashhur "O'zbekiston" gazetasining sport sahifasida "Neftchi qozon uchun kurashadi" degan sarlavha bilan chiqdi. qani, o'quvchilar orasida kimlar ham shunday bir daqiqani saqlab qolgan? bu gazeta qog'ozda qoldi, lekin yuraklarimizda jahannam.

O‘sha jamoa bilan hozirgi Neftchini taqqoslab o‘ylardim, yigitlar. Va nimani ko‘rdim — o‘sha paytdagi Neftchi uchun "neftchi" so‘zi familiyadek bo‘lib qolgan edi. Ota-onangizdan to o‘g‘lingizgacha, barcha avlod o‘zining qoni, teri, marosimlarini shu rangga bag‘ishlagan. Hozir esa, qandaydir kuzatuvchi, muxlis, tomoshabinlar - hammasi ajratib qo‘yilgan. O‘sha vaqtda jamoani jamoalash uchun bitta so‘z etarli edi: "Neftchi". Endi esa, uzoq vaqtlar davomida ishlab chiqilgan brend, marketing, imidj... Ammo markazida nima bor? Muxlislarimizning yuragidagi shu "neftchi"lik hissi hamon o‘sha sovet chempionati sovrini kabi yorqinmi? Chunki o‘sha jamoada har bir o‘yinchilarning ortida oila, tarix, umid bor edi. Hozirgi Neftchida esa, chet ellik yulduzlar, maoshlar, transferlar... Ammo maydondagi yurak, uning jo‘shqinligi o‘sha yillar kabi emberliyo bormi? Men shubha qilyapman. O‘shanda Neftchi chempion bo‘lganda, butun shahar ertaga uchrashardi. Hozir esa, birorta g‘alaba uchun stadionga yig‘ilishib, o‘z-o‘zidan bayram qilishadi-ku. Bu yerda, neftchilik ruhi qolmagan, degan gapimni eshitib yuboring. Lekin umidi yo‘q emas. Chunki yoshlarimiz hali ham ota-bobolarining ekanligini eslayapti. Final o‘yinining 90-daqiqasida gol urilgan vaqtdagi o‘sha quvonchni yoshlarda ham ko‘rishimiz mumkin. Sababi, neftchilik nafaqat unvon, balki meros. Va bu meros hali tugamagan.

O'sha sovuq oktabr oyida ota-men stadiondan chiqib, chang'i po'latini tuzatib olishni bitirganimda, barmoqlarim qorayib ketgan edi. U shunday deydi: "Naxtaning yelkasidan ushlab olishadi, lekin agar oilani himoya qilishga majbur boʻlsang — har qachon toʻliq yuguring". Men qattiq yugurdim, lekin o'sha yillarda to'p bilan ishlashda ham ota-onamning maslahati ishlardi — maydonda hamma narsa otaning ko'zida o'ynar edi. Endi o'ylayman: maydonda kelajakka o'ynayotgan yoshlarimizni otalarining qishloqdagi sovuqda tuzatib olishini biladimi? 😂 "Ota-onangiz neftchi edi" — bu gapni tinglaganlarimiz ovozini boshqa futbolchilar bilan aralashib qo'yishardi, albatta! Chunki o'sha paytda Neftchi uchun "oila" so'zi futbolchi pasportining birinchi sahifasi edi, unga "neftchilik" deb yozilgan edi! 🔥

Ochig‘ini aytaman, aka, neftchi so‘zi xalqimiz uchun shunchaki jamoa nomidan ko‘ra, murakkabroq narsa edi. 90-yillardagi o‘sha chempionlar jamoasi uchun "neftchi" — bu otadan o‘g‘ilga meros bo‘lib o‘tganlik edi. O‘ylansa, 1996-yil finali 90-daqiqasida gol urilganda stadiondagi har bir insonning yuragida o‘sha sovet chempionati sovrinidan ko‘ra katta bo‘lgan narsa — oilaviy ishonch edi. Men o‘zim ham o‘shanda yoshligimni eslaganman — otam bilan jamoaning mashg‘ulotlarini kuzatib, so‘ng stadion atrofidagi qarag‘aylarga to‘planib, o‘yinni o‘ylab turganman. Endi esa chet ellik yulduzlar bilan to‘ldirilgan guruhda neftchilik ruhi nimada? Kelgan vaqtda boshqa jamoa, boshqa iqtisodiyot, boshqa hikoya... Lekin o‘sha paytdagi qattiqlikni hozirgi yoshlarga qanday o‘tkazamiz? Bopladingiz, ba’zida futbolni ham bankrollni hisoblab o‘ynamasligimiz kerak. O‘sha yillardagi g‘alaba — bu nafaqat kubok, balki otaning ko‘zlaridagi umid edi. Yana bir bor aytaman: neftchi uchun "neftchi" so‘zi faqatgina jamoa nomi emas edi, baliq.