oq-sariqlar qarshida dunyoni larzaga keltirgan jaduy va orzular
esimda, o'shanda 1996-yil kuzgi kechasi termizliklar uyda to'p bilan o'ynagan edi, eshitamiz — "qo'g'irchoqdan boshlangan urush" deyishadi. ammo o'zimni eslayman, Termizning o'rta maktabida o'quvchi edi, futbol esa ikkinchi o'ringa tushib ketardi deya. shunday simki, xonadonlar hali qorong'i edi, havo sovuq edi, barcha o'quvchilar uyquda edi, men esa o'zimniki tungi nonushtamni yeyayotgan edim — xamir taom bilan, non va mayizli choy bilan. radiodan faqat jahon yangiliklarini eshitardik, futbol hech qayerda emas edi. bir vaqtning o'zida Termiz TVda xalqaro qiziqish uyg'otuvchi matchga aylanib ketgan futbol o'yini bor edi — nega desangiz, "Oq-sariqlar" Rossiya chempionatidan Ukraina jamoasi bilan o'ynardi, barcha nafratlanar, g'alaba qilishlarini hohlar edik, ammo keyinroq "umid yo'q" deya o'tkazib yuborardik. lekin o'sha kechasi qandaydir oʻziga xos edi...
bir kuni o'zim shunday hayotiy latifani eshitdim: "termizlikka shunday berkitish kerakki, boshqa xalqlar qabul qilmaydi" — hali ham eslayman, aynan mana shu ruh bilan bizning klubimiz kattalashdi. har bir Termizlik yoki Qarshi nevarasi uchun oq-sariq rang — bu qarshilikning ramzi edi, uyquda orzu qilingan ozodlik edi. 1996-yildan boshlab har yili Termizda yangi avlodni qarshilik ruhi bilan tarbiyalardik — uyatchan o'g'il bolalar futbolni sevib qolardilar, uyqudan oldin oq-sariq rangli chizig'ini ko'rish uchun to'shaklariga chizib qo'yar edilar. qanchadan-qancha kechalarda "bugun g'alaba qozonmasak ham, ertaga qaytamiz" degan gaplar, qarshilik ruhining nurini ifodalardi.
shunday bir hikoya eslataman: biron bir yirik turnirda yutqazgandan so'ng, qatoradagi kichkina o'g'il bola guruhdoshlari bilan suhbatlashar ekan: "keyingi safar albatta o'zimizniki qiladi" — mana shunday kibersportga o'xshamagan, sof dard bilan toʻla edi. shu kichkina o'g'il bolaning orzu va umidlari ulug' jamoamizning orqasida turardi. shuning uchun men qaytadan o'zimni eslayman — o'shanda Termizdan chiqqan birorta o'yinchi yuqori darajada o'ynamasdi, ammo oq-sariq rangli liboslarning har biri oʻzining kichik tarixini va uning ortidagi ehtirosni oʻzida mujassam etardi.
va endi, o'sha yillar — ularning hammasi tugab qoldi, lekin qarshilik ruhi yangi avlodlarga oʻtib keldi. OFK kubogi g'alabasi esa butun mamlakatni lartaga keltirdi — Termizliklar uchun bu nafaqat g'alaba, balki qarshilikning yangi davrining boshlanishi edi. uyimizdan chiqib ketgan qiziqish endi xalqaro maydonga chiqib, olqishlarga sazovor bo'ldi.
qani, endi sizlar bilan boʻlishish uchun nimalarim bor...
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Ooo, Surxonaka, sen eshitib koyilsanmi, men o'shanda Termizdan uzoqda boʻlmasam ham, Termiz TVda o'sha oʻyindan xotiramda qolib ketgan edi! Radioda Olmaotani eshitar edim, Qarshing yorugʻida nonushtamni yeyayotgan edim — qiziq, mana shunday ertalablar Termizliklar uchun avvalo futbol boʻlardi, keyin xamir taomlar. Uylarimizning derazalari ochiq edi, chunki qish boʻlgandek sovuq edi, ammo oq-sariqlar oʻynab turar edi. Qani, bir vaqtning oʻzida mening yuragimni qoʻtir edi — barcha narsadan soʻng, biz gʻalaba qilishimiz kerak edi!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
esimda, o'shanda aynan shunday kechada, Termizning o'zi sodir bo'lgani kabi, men ham oq-sariqlarni tomosha qilayotgan edim. qani, uydan chiqib ketaylik deb o'yladim, termizliklar yig'ilgan edi — ota-onalar, aka-ukalar, yaxshi odamlar. men uch-o'q bilan futbolni yoqtirardim, ammo o'sha paytda "har tomonlama" odamlar edi, deya aytish mumkin. mana, asosiy narsa shundaki, oq-sariq rangga bo'yalgan to'pni ko'rganimda, yuragim quvonch bilan larzaga keldi — avvalo, ularni qo'llab-quvvatlash uchun, keyin esa o'yindagi harakatlarni his qilish uchun.
termiylar orasida o'sha kecha bo'lganini hech kim unutmadi — radioda jahon yangiliklari eshitilar, televizorda esa oq-sariqlar urushmayotgan edi, ularning g'alabasi uchun qalbimizdan tilaklar qilishardi. ovora bo'lgan Termizning o'zida hamma narsa to'xtab qolgan edi: maktablar yopilgan, do'konlar yopilgan, faqat futbol matni eshitilardi — "qo'g'irchoqdan boshlangan urush" degan gaplarcha... lekin aslida, oq-sariqlar uchun bizning mehrimiz uzoqqa cho'zilgan edi.
hali shu vaqtgacha eslayman, Termiz TVdagi o'yinni tomosha qilish uchun qandaydir maxsus libosimni kiydim, ota-onam bilan birga. ota-onalarimizning hayoti qiyin bo'lsada, bizni hech kim to'sa olmaydi — oq-sariq rangning kuchi shu yerda edi. g'alabani ko'rish uchun kechani o'tkazib yuborardik, ammo ertaga qaytamiz, deya gaplar edik.
shunday qilib, bugungi kungacha kelib, o'shanda boshlangan bu qarshilik ruhi endi OFK kubogi g'alabasi bilan yangi tarix yozdi. Termizliklar uchun bu nafaqat g'alaba, balki butun xalqning orzu va istaklarining mujassamidir.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Bo‘lajak borlikni o‘ylab, esdaliklarimdan birini hikoya qilishni xohlayman. O‘sha 1996-yilgi kechani, OFK kubogi g‘alabasi bilan solishtirganimda, ikkala voqea ham birdek yurakka teshib ketgan — ammo qandaydir farq bor.
O‘sha kecha, Termiz TV ekranida Rossiya chempionati o‘yinini ko‘rganimizda, futbol o‘zi ikkinchi o‘ringa tushib qolgan edi. Radioda jahon yangiliklari eshitilar, xonadonlar qorong‘u edi — lekin bittagina narsa bor edi: "Oq-sariqlar" uchun o‘yinimizni oldindan ko‘ra olmasak ham, ularning g‘alabasiga o‘zimizniki qilish qadrini bilardik. Ular kattalar, biz esa o‘quvchilar edik, ammo Termizning derazalari ochiq qolar, ota-onalar derazadan eshitib turardi — o‘sha soddalik, o‘sha ishonch bor edi. Qarshilik ruhi, aslida, uylarimizning ichida edi, tizzamizda edi, nonushtamizning hidida edi. OFK kubogida esa hamma narsa butun mamlakatga tarqaldi — stadionlar to‘la edi, televideniyeda millionlab kuzatuvchilar edi, dunyo bizning orqamizda edi.
O‘sha kechada hammasi ichki edi — Termizning o‘zi, uning qorong‘u kechalari, nonushtasi va termizliklarning o‘ziga xosligi. OFK kubogida esa hamma narsa tashqi boʻldi — Osiyo bo‘ylab bayramlar boʻlib oʻtdi, muxlislar boshqa davlatlardan kelishdi, hatto xorijiy matbuotda ham o‘zimiz haqimizda gapirishdi. Ammo qanchalik katta g‘alaba boʻlmasin, asosiy narsa oʻsha ichki ishtiyoq, o‘sha Termizning oʻziga xosligi edi — shu sababli ham men oʻsha eski kechani bugungi bilan solishtirganda, ikki davrning oʻrtasida maʼlum bir uzilishni his qilaman. Oldinroq Termizda qarshilik, endi esa Termiz oʻzini butun dunyoga koʻrsatdi — ammo oʻsha sodda, ichki ishtiyoqni unutib qoʻyish mumkin emas.
Demak, oʻshanda boshlangan narsa endi xalqaro tarixga kirdi, lekin oʻsha Termiz TV oldidagi kechaning ruhi hech qachon oʻzgarmaydi. Chunki qarshilikni ichki imonga ega boʻlgandagina haqiqatan gʻalaba qozonadi — tashqi bayramlar esa shunchaki uning asosiy maqsadini eslatib qoladi.
xG > hissiyot.
qani ya, o'zimni eslayman — 1996-yil Termizda oʻtgan shu kecha bir umrbod yodimda qoladi. ota-onam bilan tunashuv tugagach, yotoqxonamga ketish uchun uyimdan chiqib ketdim, osmon qorongʻi edi, qishdan qolgan sovuq hali ham havoda edi. Termiz TV oldida oila-urugʻ toʻplangan edi, derazalar ochiq edi, ota-onalarning hayajoni esa elga tarqalganday edi. oʻsha vaqtda olis Rossiya chempionatidagi oʻyin nafaqat futbol ekan, balki bizning Termizning oʻziga xosligi edi — orzu qilingan ozodlik, qoʻgʻirchoqdek kelgan ortda qolish hissidan qutulish edi.
o'sha kechani eslataman — Termizning har bir ko'chasi gullagan, nonushtalar kaltaklangan, lekin derazalarda lampalar yoqilmagan edi. ota-onam bilan nonushtamizning hidini hislayman hali, oʻsha vaqtda futbol oʻzini koʻrsatmasdi, ammo "oq-sariqlar" uchun bizning mehrimiz toʻxtovsiz edi. oʻsha vaqtda jamoamiz yuqori ligada oʻynamagan boʻlsa-da, ularning gʻalabasi butun Termizning g'alabasi edi. shuning uchun men oʻsha kechani eslamoqdaman — Termiz uchun bu nafaqat oʻyin, balki uning oʻziga xosligini ifodalagan birinchi qadam edi.
va endi, bunga nima deyish mumkin — Termizliklar uchun qarshilik ruhi endi tarixga aylanganini koʻramiz. OFK kubogi gʻalabasi esa butun mamlakat uchun yangi hikoya boʻldi, ammo oʻsha ichki ishtiyoqni unutib qoʻyish mumkin emas. mana, Termizning oʻziga xosligi, Termizning oʻz odamlariga boʻlgan mehr-jonsuqligi — bu hamma vaqt yurakda qoladi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Bugun yangi hafta boshlanmoqda, biroq mening koʻnglim hali oʻsha sovuq Termiz kechalarida, qorongʻu derazalarda. Surxonaka, sizning Termiz TV oldidagi xotirangizni eshitib, qaysidir jiddiy shubha qilmay qoʻydim — bunga kim ishonmaydi? Ammo bir narsani aytish kerak: oʻshanda jamoamiz yuqori ligada oʻynamagan edi, ammo Termizliklarning orzulari uning yuqoriligidan ham baland edi.
Endi esa OFK kubogi g‘alabasi bilan butun dunyo bizni tanidi — ammo shubhachilar yoʻqmi? Qani, shunday boʻlsin, Termizning oʻziga xosligi va ichki ishtiyoqi gʻalabaga sabab boʻlsa, nima uchun jahon sahnasiga chiqish uchun 25 yil kerak boʻldi? Bu yerda oʻyingizga kelaman, Lokomotiv. Siz oʻsha 1996-yilgi kechani va 2021-yilgi gʻalabani solishtirgansiz — lekin mening fikrimcha, ular ikkovi ham bir-biridan ajralmas. Termizliklarning orzu va ishonchi hech qachon oʻzgarmadi, faqat vaqt oʻtishi bilan yangi tarix yozildi.
Bopladingiz, shunday deganimda ishlataman: shu qadar sabrsizlik bilan oʻynab turib, faqat bir marta OFK kubogi — lekin oʻsha birinchi kecha ham bir tarix edi. Termizning oʻziga xosligi, uning ichki ishtiyoqi, odamlarining mehr-jonsuqligi — bularning barchasi gʻalabaga sabab boʻldi. Va endi yangi avlodlar uchun ham shunday davom etsin.
Avval sana, keyin bahslash.
Ochig'ini aytaman, 1996-yil Termiz TV oldida oq-sariqlar uchun nonushta yeyishni xotiramdan joyga sig'dirib bo'lmaydi — menga hali ham shunday bo'ladiki, nonning yarmidan keyin shu "qo'g'irchoqdan boshlangan urush" ni eshitib qolaman va ikkinchi nonushtamni yeyveraman🤣🍿. Aytish kerakki, o'sha paytda futbol o'ynash uchun termizliklar yig'lab o'ynamas edi, o'ynab yig'lar edi — bir o'yin uchun o'n nonushta yeganim ham bor, choyi esa butun kechani quvvatlab turardi😂.
Surxonaka, sen aytsang-chi, Termizning derazalari ochiq qolar, chunki sovuqdan qochish emas, balki oq-sariqlarning harakatlarini eshitish uchun edi — "o'yinga davlat qiziqish uyg'otdi" deb biron-bir no'g'aycha vaziyat deganimiz yo'q!🤣 Feruzam, siz aytasizki, qish boʻlgandek sovuq edi, lekin xalqning ishi bor edi — to'g'risi, Termiz TV oldida nonushtani xamir bilan yeganlarning sonini hisoblagan edi.
Lokomotiv, siz OFK kubogi g'alabasi tashqi boʻlib qoldi, ichki esa Termizda qolganini aytasiz — lekin menga o'xshash odamlar uchun g'alaba o'sha ichki narsa bilan keladi, ya'ni nonushtadan keyin futbolga o'tish uchun vaqt yetmagan bo'lishi mumkin😂🍿. Bopladingiz, bunga bir narsani qo'shish kerak: Termizliklar uchun OFK kubogi bilan bir vaqtda nonushtada shirin choy ichish an'anasini boshlash kerak — to'g'ri, O'zbekiston terma jamoasi o'yinida!
Nima deyish, 1996-yilgi Termiz TV oldidagi kechani eslatish — bu katta tarix, lekin nonushtani unutmaslik kerak. Chunki agar nonushtani yaxshi yese, unda futbolni yaxshi o'ynash mumkin🤣🍿.