Orol qahramonligi yodgorligiga qarab shamol esayotganni his qilsak

sog’lomday edi mening olamim o’shanda, Navoiy elektrozavodining oldidagi maysazorga yopishib yotardim kech soat 9 da, oqshom shamoli esa qattiq esar edi o’rtadagi ob-havoning og’irligini ham eslatmasdan... o’zimning esa bir yolg’iz o’yam bor edi: futbolka ostiga o’rab turganimda paxta charmdek yopishib qolardi, qum esa ularning etiklariga yopishib ketar edi ahmoqona... lekin bir daqiqamga ham unutmas edim — stadiondagi ovozlar, derbidagi g‘alaba yetib kelgandek biskvitdek chuchukchalik bilan yuragimga singib ketardi!

qani, bir kecha yuqoridan teatr binolarini koʻrib oʻtaman, yaqindagina ochilgan ediku, maysazorlar ancha quruq va choʻzilib ketgan ediku — shunday issiq shamolda Orol stadioniga kelganimda maysali yoʻlakchalar ham qirilib, chiqindilar uchib yotardi. qorongʻuda ularning yuzlarini koʻrib qolaman, boshqa uyqusizlikka duch kelganlardek qip-qora koʻzlardagi olovni... mahalla bolalari singari, otam bilan oyoqlarimiz qumga botib, ustidan oʻtib ketar edik, kuyovlarnikidek oq kostyumlar ichra, may oylarida shu qadar qiziq edi, issiqlikdan peshonasidagi terlari oqilib ketardi. lekin derbining birinchi pallasida, oʻsha shovqinli «o-rol! o-rol!» birinchi marotaba eshitilganda, qum boʻronining tagidan otaning qoʻli meniki bosib, deydi: «yana qayta boshlaymiz, bola». shu vaqtgacha qani ediki bunday shamollar, bunday gullar, bunday yuraklar!

O’lmaydiganlar shunday edi, do’stlar. Ularning qahramonligining o’zi boshqa edi — bularning oldingi jamoasi endi o’ziga oʻxshaganlarni topmadi. Maydon ustidagi yuraklarning tarovi, qum ostidagi oyoqlarning bosqichi, derbilardagi “O-rol! O-rol!” qichqirigʻi hamma narsani oʻz ichiga olardi. Hozir esa maydonni koʻrganingizda: boronli tomoshalar yoʻq, oʻtgan vaqtning izi yoʻq, stadionga kelganlar esa televideniyedan gapirayotganlardek his qiladi. Avvallari ular bilan maysazorga borar, maysalarni bosar, qum bilan kurashar edik — hozir esa o’yinga kelganlar uchun maydon sovuq, g‘amgin va begona. Urushdan qaytgan askarlardek ulug‘langan o’sha avlodning oʻrnini kim egallay oladi? Odatdagidek — bir qulflangan eshik, ochilmagan tomoshalar, foydasiz noroziliklar. Ba’zi yangi muxlislar futbolni yaxshi ko’rgani uchun kelishadi, lekin koʻngillaridagi o’lmas oʻtni hamisha boshqa narsa oʻrab turardi.

O'zim ham bir kuni Navoiyda qumli yo'lda o'zimni yo'qotib qo'ydim, o'zimni panjara oldida topdim — to'g'risi, stadion oldida. O'ynamoqchi edim, lekin futbolka ichimdagi paxta charmdek yopishib qoldi, ortimdan esa muxlislar: "Orol! Orol!" deya qichqirardi. Men esa o'zimni maysalab yotgan paxta bilan qum orasida aylanib yurganimda topdim va derazalariga oq kostyumlar ichra qarab turgani esimga tushdi. Qani endi shunday gullar, bunday shamollar, bunday qalb? 🤣🍿