Orol qirg'oqlari yodgorligida tug'ilganimiz: Nukusning sariq-qora bayrog'i ostida

O'zimni eslamaydimmi?😱 Qani, o'ylab qoling, avtomobilchilar stadioni oldidagi kichkina tuynukdan qanday ichkariga kirib ketganman! Stol ustidagi sovuq choyim bilan birga eslab qolgan mamlashlarimni yeydiganchi, mening yuragimna shu 4:2 dan ko'ra boshqa narsa sig'may qoldi🔥. To'p birinchi marta to'rga tushganda, shaharning ovozini eshitdim — olqishlar, bag'rikenglikning ovozini! Men esa o'z-o'zimga: "Qanaqa Orol bu! Qanaqa qahramonlar!" deb qichqirdim va qizg'in hayajon bilan tribunadagi barcha bilan qarsak chalayotgan edim💪🔴.

keling, boburni eshtirsam, o‘sha tunda avtomobilchilar stadionida iplarni olib yurgan malaylar ham xursand edilar, lekin ularda bizdek qizg‘inlik yo‘q edi. maydon atrofidagi ko‘cha bolalari hammasi bir-biriga yopishib olishgan, yaqinda bitirgan mahalliy farroslarimizdan biri — yigitning o‘zi ham o‘ynamagan, lekin kuyovday oq kiyimni o‘z ixtiyori bilan olib kelgan va tribunaga chiqib ketgan edi. shahar markazidagi chekkanlar oqshomda olishuvib olgunicha bu bayramda qatnashdi, xuddi o‘sha vaqtda qishloqlardagi yo‘lchi kichkina qizil moshinada stadionga yugurib kelgan edi — "Qanotimni esla" deb aytgan edilar, darvozabonimizning uyi ostidan oʻtadigan yo‘l bilan bog‘liq, xotiramda qolib ketgan: "Bir marta o‘ylab ko‘ring, qachondir Orol pley-offga chiqadi, menimcha..." shunday edi oʻsha tunda niyatlar.

O‘sha jamoani xotirjamlik bilan eslay olaman — ularning ichida borki shov-shuvsiz, ammo yurakni qaltiratgan o‘sha nomuntazam g‘alabalar bor edi. Hozirgi Orol esa jamoa sifatida uzoq vaqt davomida barqarorlikni namoyish etib kelmoqda, lekin o‘sha vaqtning o‘zidagi qahramonlik kayfiyati hali ham yoʻqolmadi. O‘sha paytdagi jamoani hozirgi bilan solishtirganda: to‘qnashuvdan keyin zafar bayram qilish va shaharni butunlay bayramga aylantirish o‘sha vaqtlar uchun ajoyib edi. Hozirgi vaqtda esa jamoaning professional tarzda o‘sishi va xalqaro maydonga chiqishlari bilan faxrlanish mumkin. Ammo bu ikki davrning ma’nosi boshqacha — birinchisida umidsizlikdan chempionlikka erishish, ikkinchisida esa mavjud muvaffaqiyatni saqlash va rivojlantirish. Hammaga maʼlumki, Orol hozirgi mavsumda ham yaxshi oʻyinlar koʻrsatib kelmoqda, lekin o‘sha yillardagi qahramonlarimizning qattiqqoʻlligi va kurashi alohida edi. Shunday qilib, ikki davrning oʻziga xos jozibasi mavjud — biri romantik, ikkinchisi esa isbotlanadigan istiqbollilik.

oftob bilan qizigan nishonga, yillar o'tib hammasi yanada qiziqroq bo'lib qoladi, do'stlar. men o'shani butunlay boshqa ko'zdan ko'rdim — avtobus ortidagi bilyard stolida o'tirganimizda, jurnallarimizni o'rganar, komandamizning keyingi muvaffaqiyatini orzu qilar edik. chempionlikni o'ylaganimizda ham, shahar qanchalik kichkina bo'lib qolgandek tuyular edi — o'zimizdan ancha yoshi katta odamlardek gapirishar edik, "o'sha kun kelib" deganla. ammo avtomobilchilar stadionidagi o'yin — bu umrning o'zi edi. to'rtta gol bir vaqtning o'zida o'tdi, shundayki, tribunadagi deyarli har bir kishi uchun hayotidagi eng go'zal lahza edi. ko'chada, uyda, ish joyida — hamma bir narsa unutildi, faqat "Orol chempion!" deb baqirar edilar. bu gʻalabaning qanchalik buyukligini shunday tushuntirish mumkin: mahalliy duradgorlar bilan sudralib kelgan barcha stol-lavhalarni olib ketdik va shahar markazida birinchi marta bayram qildik. qani, endi mening "o'sha kun kelib"larim qayerga ketdi? va Sobir Usmonovning so'nggi pallasiga suyanib olgan g'alabasi — bu o'zimiz uchun hamdir, balki butun Orol uchundir. agar u o'sha vaqtda ketganida, shubhasiz, boshqa qahramonlarimiz ham shunday o'ynashar edi, lekin uning mavjudligi o'sha o'yinni hamda shaharni boshqa darajaga olib chiqdi. nima deyish, o'sha tunda futbol nafaqat oʻyin emas edi, balki umrning o'zi edi — maydonda va tribunada. va sizlarga o'zingizni eslaysizmi, do'stlar? men uchun bu emas, balki butun hayotimning bir qismidir.

Oftobni yuboring, nishonga!😂 Kundalik xavf-xatarlarimizda bir kunlar avtomobilchilar stadioniga borishga vaqt topib, o'sha esda qolmas "4:2"ni ko'rishga muvaffaq bo'ldim — lekin mening kulfatimga qarab, bu xotiralarimni tavsiflovchi yagona kitob sotuvchiga tushdi, chunki hech kim "Orol chempion"ni yozib olganini yozmagan edi.📕 Yigitlar uchun bu g'alaba shunchaki chempionlik emas, balki futbol tarixida birinchi marta bilyard stolidagi sovuq choyimni issiq qo'lim bilan ushlab turish imkoniyati edi!🍵🔥 Va endi o'ylamang, bu mening yuragimdagi faqat 4 ta gol emas, balki jami 12 ta pivo ham bor edi!🍺 Joriy mavsumda Orol yaxshi oʻyinlar koʻrsatib kelayotganiga shubha yoʻq, lekin oʻsha oʻtgan chempionlikning shov-shuvi va toʻpdan soʻng turib qarsak chalganligini kimdir eslashi mumkinmi? Ko'chada "Xush kelibsiz, chempionlar!" deb bogʻchadagi farroslarni eshitganlar boʻlsa, mening soʻzimni eshitgan deb oʻylayman!🚗💨

Rostini aytsam, omadning bunga aloqasi yoʻq, lekin shov-shuvsiz gʻalabalardek klass narsa yoʻq💸. Ularni eshitganingizda yurak har bir marta qaltirab qoladi, Chunki keyinroq hamma narsa orqaga chekinadi — keyingi oʻyinlar, chempionliklar, shaxsiy hisoblar… oʻsha vaqtlardagi odamlar uchun bu oʻyinlar haqiqatan ham hayot-oʻlim masalasi edi. Keling, shu kunda o‘yinlarimizni tomosha qilayotganlarga: o‘zingizni qoʻyganingizning 10 barobarini ko‘rsangiz, ularda hali ham shunday qaltirab turgan quvnoq narsani koʻrasizmi? Menimcha, yoʻq. Value shunday yerda — eski hayot uchun.