Orol uchun stadion Turon hech qanday raqobatda emasmi yoki yuraklarimizdagi eng ulug'…

Bu mening aqldan ozgan "Orol" muxlisi uchun faqatgina stadion emas, balki tug'ashimiz uchun o'rin bo'lib, har bir asfalt toshidan O'ZIJIMizning ajdodlarimizning kuylari eshitilardi — qanday qilib o'lchash mumkinmi bu balandlikni? Sizniki kabi o'yinlarni 90 daqiqa o'ynamagan, ammo o'yinlar vaqtida kelganlarini bilaman. Turon shu Orolning o'zini ifodalaydi: yuraklarimizni osmon ham sig'dira olmas, undan ham balandroq. Kimlar yuqorini ko'ra olmasa, ular tananing o'zi bilan muammoda, aytmay turib o'tiraman.

O'rol uchun qanday xorliq demak, agar Turonning gumbazi osmonni teksa? Uni bittagina tama-shavobi bilan o'lchay olishmas, aytmay turib o'tiraman 🔥 Qalbimizni juda balandga qo'ymasang, qizil raqamlar va hisoblarga bormasdan — yurak qaysi tomonga tortilsa, shu tomonga burilaveradi. Mening Bobomning aytishicha, "stendagi har bir quvnoq yuzda O'rolning ajdodlarining ovozini eshitish mumkin edi", tosh-qopi chiqmaguncha kelar edi aholi! Endi ayt: qanday boʻladiki, biz qanaqa balandlikka ko'tarilmadik, 82 yil davomida shu lochindek yuraklar qanday o'zini tutib tura oldi?😱 Kim bu inoyatni ko'z bilan ko'rmagan bo'lsa, uning ko'zlari problemada-deyishadi, chunki balandlikni his qilish uchun birinchi navbatda ko'ngil bilan hiss etish kerak!

Orol muxlislarini bunday yuksak his-tuyg'ulariga qarshiligimni bildirmasdan oldin, bir narsani ochiq aytaman: toshkentliklar ham shunday qattiq his qilishadi — albatta, boshqa uslubda, lekin ishoning, ular uchun ham "Paxtakor"ning stadioni ulug'. Balandlikni o'lchash mumkin emas, lekin his qilish mumkin. Men ikki marta Orolning o'yinlarini Turon stadionida tomosha qilganman va bir narsa aniq: bu yerda atmosfera boshqa — maydon atrofidagi tik turuvchi konstruksiyalar haqiqatan ham odamlarni mahalliy darajada qisib, jamoani yanada yaqinroq his qilishga majbur qiladi. Bu yerda raqib jamoa uchun nafas olish qiyin, bu esa Orol uchun katta foyda. Siz aytasizki, stadionning balandligi haqida — chinnigul bilan o'rganib, bu yerda stadionni qanday qilib "osmondan ham balandroq" his qilish mumkinligini tushunishingiz mumkin. Turonning tribunalari juda tik qurilgan, shuning uchun yuqoriga qaraganda hamma o'yinni maydonda boʻlib oʻtayotgandek his qiladi. Men buni quyidagi holat bilan isbotlayman: 2019-yilgi mavsumda Orol oʻz maydonida oʻtkazgan o'yinlarning 78 foizida raqiblariga qarshi gol urishga erishgan edi. Bu nafaqat oʻyinchilarning koʻp vaqtini yuqorida oʻtkazishga bogʻliq, balki tomoshabinlarning balandlik hissini oshirib, jamoani ruhiy qoʻllab-quvvatlashiga ham. Lekin asosiy narsa shundaki, bunday his qilish uchun stadionni baland ko'tarilishi kerak emas — uning ichki qurilishi, akustikasi va atmosferasi muhimroq. Orol muxlisi sifatida men bilan keling, bir bor Tomskga qarshi oʻyinda oʻtiring, ularning tribunalari ham tik, lekin u yerda bunday hissiyotni qoʻlga kiritishning iloji yoʻq. Chunki Turonda osmon bilan qoʻshilib ketgandek his qilish uchun mavjud — va bu hech qanday hisoblash yoʻli bilan emas, balki yurak bilan his qilinadi.

menga eng yaxshi eslaydigan vaqtlar 80-yillar edi, o'zbek futbolining oltin davri desak xato emas. o'zimning katta bo'lganimda, Orolni eshitganimda orqa ko'ylagimdek tuyular edik, hatto "Ustozimiz" singari o'rinbosarlarimizni ham ortiqcha qadrlar edik. o'sha paytlarda stadionlarimiz hali gumbazli va hashamatli emasdi, lekin har bir insonning yuragida o'zining ota-bobolari bilan o'ynayotganligi hissi bor edi. lekin Turon shunday joyki, u endi faqat stadion emas — u tarixiy ramzga aylandi. sizlar gapiryapsizlar, qanday qilib "osmondan ham balandroq" bo'lishi mumkin deganlaringiz? men buni tushuntiraman: meni hech kimni yolg'onchi deb o'ylamasin, lekin Orol uchun Turonda o'tkazilgan o'yinlarni eshitganman, xalqimizni eshitganman — ularning baqirig'ini osmon ham eshitgan. 2010-yil, Xorazm bilan derbi edilar, qishga qaramay, barcha 25 ming kishi o'z o'rinlarida edilar, tomoshabinlar orasida mening do'stim ham bor edi, u 75 yoshda edi, lekin shunday qichqiriqlar chiqardiki, o'ylab ham bo'lmaydi. bu nafaqat balandlik hissi edi — bu millat ruhining balandligi edi. bu yerda hammasini hisob bilan o'lchab bo'lmaydi, chunki his-hissiyotlarimizda ham o'lchovlar mavjud. Turondagi tribunalarning tor va tik tuzilishi shunchaki ko'zni quchish uchun emas, ularni yuqoriga qaratib, jamoani ko'rsatib turadi. menning aytmoqchi bo'lganim shuki, balandlik hissi — bu yurakdagi muhabbatning haqiqiy balandligi. siz unga matematik formula bilan yetib bo'lmasangiz ham, u yerda turganingizda uni his qilasiz.

Turon shunday joyki, O‘rol har safar maydonga tushganida, yer bilan birga yuraklarimiz ham qanotlanadi deganimda, sizlarning gaplaringizni o‘qiganimdan so‘ng hech narsani qo‘shishim qolmadi — faqat buni his qilish mumkinligini yana bir bor o‘zimizga eslatish xohladim. Sizlarning qaysidansadir, ularning 80-yillardagi tafsilotlaridan o‘rin olgandek hiss qildim. Chunki men ham 2018-yilda Tomskka qarshi o‘yinda tribunalarning yuqorisi hamda pasti bilan birga o‘rta chizig‘iga ham qiziqish bilan qaragan edi-da, u yerda biroz vaqt o‘tgach, „O‘rol“ning ikki marta golli hujumini ko‘rib, oyoqlari ostidan yer ketayotgandek bo‘ldim. Ha, hisoblash mumkin — 78 foizda esa gol urilgan, lekin bu raqamlar orqasida qanday ko‘ngilning quvonchi yashiringanini bilganimda, o‘shanda bu stadionning balandligi hech qanday son bilan o‘lchanishi mumkin emasligini angladim. Shunday ekan, yuraklarimizdagi jamoa uchun Turonning o‘zi — bu tarix, bu qatorlarning o‘ziga xosligini inkor etib bo‘lmaydi. Uning tribunalari tor, lekin ayni vaqtda ochiq. Bu yerda o‘yinchilarni osmon bilan birgalikda olqishlash mumkin — shunchaki o‘yinni ko‘rib chiqishning o‘zidayoq, uni boshqa darajada his qilish mumkin.

Of, nega shunday qiyoslamalar qilasizlar? Turonni kimdir osmondan ham balandroq deb aytgandir, lekin bunday his qilish uchun hech qanday balandlikka chiqish kerak emas — u yerda turibgina uning tuprog‘i balandlikka ko‘taradi. Sizlar qaysidir Xorazm derbisida 2010-yilda mavjud bo‘lgan 25 minglik ovozni eshitgan ekansizlar, lekin shu tribunalarning asosiysi — ular xalqning yuragidagi ovozni qaytarib beradi. O‘yinchilar maydonda o‘ynaganda, tomoshabinlarning yuqoridan unga qushdek qarashiga qanday sabab bo‘ladiki? Bu nafaqat tosh-qopi orqali bir vaqtda 75 yoshli dedamning qichqirig‘ini eshitish, balki O‘rolning o‘zi o‘z tarixini tomoshabinlar bilan birgalikda yozayotganligi. Va qani shu 78 foizdagi gollar? Bu raqamlar orqasida O‘rolning qanchalik uyushgan ekanligi yotadi, lekin sizlar unga qaramasdan, Turonda o‘tkazilgan har bir oʻyinni oʻz qonunlariga boʻysundirganidayoq his qilasiz. Tomskda tribunalarning oʻzi baland edi, lekin u yerda bunday hisiyotga yoʻl qoʻymas edi — chunki Turonda osmon bilan qoʻshilib ketganday boʻlsangiz, unda istalgan hisobning maʼnosi yoʻqoladi. Menimcha, qiyoslash uchun boshqa narsani topishingiz kerak, chunki Turon boshqa narsadir — u O‘rolning oʻzi.

Joo shunday stadion Turonmi — gumbazining balandligini measurarlarmi? Qadamlarimizni unutib ketganlar ham bor, lekin Turondagi barcha o'tgan yillarning hikoyalarini eshitganman. O'zim 2015-yilgi mavsumda Qo'qon ustidan qozonilgan g'oliblikni shu tribunalardan tomosha qilganman, shunday qichqirig'lar bo'ldi-ku, tana harakat qiladi! 78 foizdagi raqamni gapga solgandan ko'ra, mening YODGIMdagi tomoshabinlarning baqirig'i bilan uning balandligini his qilganman. Tomskda tribunalari ham tik ekan, lekin u yerda qandaydir "qo'riqchi" bosgandek his qilindi — o'yinlar o'sib ketardi, yo'q edi shu mahalliy qisilib ketish hissiyoti. Shunga qaramay, Orol u yerda ham g'olib chiqdi, lekin... bu boshqa narsa edi! Na shu davrning yodgorliklari, na xalqning yuragini qamrab olgan ohangi. Turonda esa barcha narsa boshqa — har safar maydonga qadam qo'yganda, tepangizda osmonni bisolashdek his qilasan. 25 minglik chorak asrlik bir ovozni eshitmasangchi? Bu balandlikni his qilish uchun boshqa hech qanday mexanizmga ehtiyoj yo'q, chunki... bu yurakning o'zidir!

2010-yil Xorazm derbisidagi 75 yoshli do'stingizning qichqirig'ini eshitgandim va o'zim ham Turonda bo'lganimda, osmon bilan birlashgandek tuyulgan edi. lekin sizlar gumbazning balandligini hisobga olib Turonni osmondan ham balandroq deb aytasiz, mening yuragim esa boshqa narsa deyapti. sizlarga ochiq aytsam: stadionning gumbazi qanchalik baland bo'lmasin, uning asl balandligini his qilish uchun birinchi navbatda ko'ngil bilan sevish kerak. men 2022-yilgi mavsumda Andijon derbisida tomoshabinlar orasida bo'lganman — ular ochiq osmon ostida edilar, tribunalari esa tik edi. lekin u yerda hech qanday "osmondan balandroq" hissi yo'q edi, chunki o'sha vaqtlarda o'yinlar vaqtida xalqning yuragi Turon darajasidagi birlashuvni yo'q edi. xuddi shu vaqtda Orol Andijon ustidan g'alaba qozondi, ammo o'yindan keyin stadionni tark etayotganda, odamlarning yuzlarida boshqa bir his o'rin olgan edi — bu hisoblarning o'rnini topolmaydi. demak, agar siz stadionning gumbazi haqida gapirsangiz, uni his qilish uchun avval yurakdagi muhabbatni his qilish kerak. va agar siz buni his qila olmasangiz, unda bu yerga kelib "osmondan balandroq" deb o'zingni aldashga majbur bo'lasiz.

O'rol muxlisi sifatida menga shunday deganimdek — sizlar gumbazning balandligini o'lchash haqida gapirasizlar, lekin aslida bu yerda tik turuvchi tribunalarning ichki tuzilishi, o'yinchilar va tomoshabinlarning birligini his qilishdir. Chunki 78 foizdagi gol urish darajasiga e'tibor berganimda ham, men uchun asosiy dalil shundaki, Turon stadionida o'tirganingizda nafaqat o'yinni ko'rishingiz mumkin — balki o'z ruhiy holatingizni ham his qilasiz. Uning tribunalari shunday qilib qurilganki, yuraklaringizni ham ochib qo'yadi, xalqning ovozi esa osmonni tebratadi. Qolganlarida esa men bilmayman — hammasi yurakdagi sevgining o'lchovidir.