Orolga qayerdan taktik geniy kerak boʻlsa shu yerda topamanmi

Chiroyli masalaga avvaliga o’zim ham xira qarayman. Guvoh bo’lganim shuki, to’rt oy oldin Qarshi mehmonida burchakdan ketgan zarbaga qo’lini koʻrsatib qolgan birinchi darvozabon qayerda endi? O’zbekiston chempionatining shu vaqtgacha eng qulay holatlarini hisobga olsak, ikki kishi oʻrtasidan foydalanmoqchi boʻlganimizda ular nima qilishdi?

Qancha vaqt oʻtibti?! Qarshi mehmonligida qoʻli koʻrsatib qolgan darvozabonning gapidan soʻng bu mavzuni yana eslatishimizga toʻgʻri keldi desam — yoʻq, oʻz yuragimizni jiddiy o’ynab ketaylik! Shuni aytish joizki, bu darvozabon masalasini ham xuddi oldingi mavsumda Saksonovning oʻyin uslubi bilan solishtirib qoʻydim: "Bu nechi yildan soʻng birorta toʻpni ushlab olsa nima boʻladi?" lekin hayot shundayki, men uning oldiga oʻtirsam unga "barcha toʻplarni beraman, oʻzing olish" deb aytar edim. Ammo Orol — u boshqa darvoza! Buning uchun yangi darvozabon yoʻqmi? U hech qayerdan ham yoʻq! Men allaqachon hayollarimda koʻprikni ochganman: oʻzini koʻrsatgan birinchi darvozabon yoʻqolib, uning oʻrniga kelgan boshqa bitta kishi ham mavjud — uning nomini aytish mumkindirmi? Oramizda gap shundaki, agar bu yigit oʻzini koʻrsatmasa, oramizdagi barcha oʻyinlar yurak urishi bilan oʻtadi, ammo hisoblar yuqori bo'lmaydi. Mana shu yerda! Uning qoʻli koʻrsatilmasin, lekin boshqa qayerdan-topishini bilamizmi? Yo'q! Bu jamoaga nima olib keladi? Birinchi navbatda his-tuyg'u! Men "Oral-MU" stadionidagi quvonchli "Ey-oy-ey!" larni xotirlayman — oʻz vaqtida bunday hissiyotlar uchun darvozabon qidirilar edi, lekin endi... endi endi... :(

Keling, avval nima boʻlib oʻtayotganiga yondashamiz. Darvozabonlar masalasini qoʻyib, shunchaki jamoani oʻrganishimiz kerak. Orolning soʻnggi oʻyinlari uning uchun oʻtkinchi qiyinchiliklar emasligini koʻrsatmoqda — bu oʻzaro taʼsirni hal qiladigan nuqta. Agar biz birinchi darvozabondan hech qanday foyda koʻrmayotganimizni his qilsak, bu yerda boshqa variantlarni koʻrishning vaqtidir. Chunki futbol oʻyinda har bir element muhim, lekin darvoza eshigi eng qattiq ochilib turadigan joy. Qarshi mehmonligidagi holatning oʻzi allaqachon signal edi. Qaysidir maʼnoda, jamoaning oʻziga ishonchini yoʻqotishdan koʻra, birinchi darvozabonning xatosi eʼtiborsiz qolgani ham foydasiz. Lekin bu vaqtda yangi oʻyinchini topish ham bir kunlik ish emas. Shu nuqtada, men oʻz-oʻzidan savol tugʻilmoqda: agar vaqt oʻtgan boʻlsa va hali ham oʻzgarishlar yoʻq boʻlsa, bu jamoaning oʻziga boʻlgan ishonch bilan bogʻliqmi yoki boshqa sabablarga? Bu yerda taktik geniyga ehtiyoj tugʻiladi — lekin aynan qaysi sohada? Chunki toʻgʻri tanlov bilan birga, vaqt ham katta omil. Agar jamoaning oʻyin uslubini oʻsha vaqtda boshqarib boʻlmasa, hech qanday darvozabon buni oʻzgartira olmaydi. Aynan shu nuqta boʻyicha boshqa variantlarni koʻrib chiqish lozim — chunki endi nafaqat oʻyinchilar, balki murabbiylar jamoasi ham mas’ul hisoblanadi. Shunday qilib, avvalo jamoani yaxshiroq tushunishimiz kerak. Sabablarga ega boʻlish, natijalarni koʻrsatish va vaqt bilan oʻyib olish. Agar mana shu nuqtalarni toʻgʻri tashkil qila olsalar, unda yangi darvozabon topish ham osonlashadi. Chunki hozirgi vaqtda asosiy masala jamoani yuritish — va bu erda hech kim bir kechada oʻzini koʻrsatib qoʻyishi mumkin emas.

Qani endi, hayotimda ham shunday "yurib qolgan" vaqtlar boʻlgan — oyoq ostida match uchun chiptalarni oldindan sotib olganisan, amma oʻyin kuni yomgʻir yogʻayapti, maydon botqoq... Yaxshi, oʻshanda bitta ayol keldi: "Oʻgʻil, bormadingizmi?" Men: "Yoʻq, baribir oʻtirmayman, toʻp oyoq ostida oʻynamaydi", u esa: "Yomon boʻlsa, pastga oʻtiring, yuqoridan koʻra koʻproq koʻrasiz". Qani, Orolning yangi darvozabonini qayerdan topish haqida gap ketayotgani? Qarshi mehmonligidagi oʻzini koʻrsatib qolgan birinchi darvozabon menga shu ayolni eslatdi — yaqindagina oʻtirib ketar edi, amma hozir yurak urishi bilan oʻtadigan oʻyinlar uchun ham bor-burungi bor ekan. Ammo bu erda savol boshqa: u hozir qayerda? Chunki Lokoning aytgani kabi, uning oʻrniga kelgan boshqa bitta kishi ham yoʻq. Bu qanday gap? Odamlar ketadi, keladi, ammo maydondagi his-tuygʻu qolaveradi... Eski qoʻl koʻrsatilgan vaqtda jamoaning ishlashi yaxshi edi, ammo endi na qoʻl koʻrsatilmasin, na hisob koʻtarilsin. Bu qaysi tomonga ketayotganimizni koʻrsatar ediki? Mana, shunday boʻlganda qoʻllarimizni bogʻlab oʻtirishning oʻrniga, boshqa variantlarni koʻra boshlash lozim. Masalan, yoshlardan foydalanish — ular hali qoʻrqmasdan toʻpni qoʻllariga oladi. Chunki vaqt oʻtibti, va hisoblar yurak urishi bilan oʻtaveradi... Bu Orolning kayfiyatiga ham taʼsir qiladi, toʻgʻri yoʻlmi?

qani endi, vaqtning o'zini eshitish kerak — bu yerda hech qanday mushkullik yo'q. 1998-yilda shunday bir holat yuz bergan edi, Xorazmga qarshi oʻyin. Qarshi mehmonligida qoʻli koʻrsatilib qolgan darvozabon oʻz vaqtida maydonda edi, lekin ikki oy oʻtib bitta ham toʻpni ushlab ololmagan ekan. O'sha vaqtlarda Orol muhlislari yurak urishi bilan oʻtgan oʻyinlarni yaxshi koʻrar edilar, lekin hisoblar ustidan gʻalaba qilishga odatlardandilar. Endi esa... qayerdan topishimiz kerak bu geniylarni? Qashqadaryoga oʻxshash birinchi darvozabon yoʻq boʻlgach, jamoamizni gʻamxoʻrlik bilan qoʻllab-quvvatlash uchun yangi kelganlar ichida kim bor? gapimni tushunib olish kerak — vaqtni berish, sabr qilish va boshqa variantlarni koʻrish kerak. Yoshlardan boshlash, chunki ularning qoʻllari hali qoʻrqmaydi va toʻpni qoʻllarida ushlab turishadi. Orol tarixida bunday bosqichlar allaqachon oʻtib ketgan — vaqt koʻrsatadi, biroq ishonch bilan oʻtib ketish kerak.