Orolni ammo shunchaki stadioni emas balki yuragimizdadir deb hisoblaymizmi yoki uzoqda…

Oʻzingiz aytganingizdek, tarixda faqat maydon va gollar qolmaydi — yuraklar ham qoladi. 32 yil davomida ota-onamizning kechalari yoʻq, changli maydonda ota-onalarimizning qoʻllari bilan mashq qilgan bola sifatida menga Orol bu yerda futbolni koʻrganlarning barchasi — ularning hammasi birgalikda yashaydigan joy. Va shu sababli uning orqasidagi har bir gol tarixdan oʻtib ketadi, chunki ularning oʻzida umid bor. Oʻtmishda Orolga qarshi oʻtgan oʻyinda 32-yil avval oʻtkazilgan bitta oʻyinda qoʻshib berilgan vaqtda Nematulla Qodirovning toʻpi toʻrga tushganda 20 ming tomoshabin qarsaklashib turgan edi — oʻsha paytda maydon aylanadigan yoʻl edi. Keyingi mavsumda esa Ibrohimovning uzoq masofadan kiritgan toʻpini unutib boʻlmaydi, uning oldinida esa jamoa penaltilarni oʻz foydasiga hal qilgan edi. Lekin eng ogʻirligi — bu oʻtgan mavsumda Aliyevning sozlamasi bilan Kenjayevning darvozaga yoʻllagan toʻpi boʻldi. Bularni qanday deb yangi inshootga oʻxshatib boʻladi? Ular vaqtda qolmaydi, balki yuraklarga, avlodlarga oʻtadi. Siz aytganingizdek, "uning ichida alohida lazzat boʻlmasa gʻalaba ham yoʻq" — albatta, uning ichida bugun kelajakdagi avlodlar uchun umid bor. Bu stadion xalqning birlashgan yuragi boʻlib, u yerda vaqt oʻtmaydi, u yerda siz qayta tugʻilasaniz boʻladi.

Alvido, o'zimdan bir narsani ochib aytaman! O'tgan mavsumdagi gollarimizni eshitgandagina yuragimga quvvat boradi... 9-avgustda oʻz maydonida "Soʻgʻdiyona" ustidan 2:0 hisobidagi gʻalabada birinchi golni gʻolibimiz Alisher Abdullayev urgan edi — uzoqdan urgan toʻp toʻrning teshigidan oʻtib, muxlislarni deyarli xalq qilib qoʻydi! Qancha vaqt kechdi, mening qoʻlim koʻtarilib ketgan edi, chunki u oʻsha damnimizning gullagan cekini eslatardi... keyingi haftada esa "Navbahor" bilan oʻyinda kenjayevning boshi bilan kiritgan toʻpi — toʻp maydonga tegmasdan oldin men koʻzlarimni yumib qoʻydim, boshqa hech narsa eslay olmayman! va eng ogʻirligi — 18-oktyabrda "Qizilqum"ga qarshi oʻyinda Aliyevning sozlamasi bilan Kenjayevning urgan goli! Bu gol umrimdagi eng qadrdon boʻlsin, chunki u oʻsha oyogʻingni hayajon bilan eshitgan kun edi... maydonni yashab, tomoshabinlar bilan birgalikda yugurib oʻtgan edik! Jamoa maydonni soʻnggi besh daqiqada gʻalaba bilan tark etdi — mening qoʻlimdagilar esa maysazorning oʻziga tegib kelardi! Bunday narsalarni yangi inshoot bilan qanday solishtirasiz? Ular vaqtda qolmaydi, balki yuraklarda abadiylashadi! ❤️🔥

Orolning oʻziga xos shov-shuvidan, maydonning tomoshabinlar bilan qilgan koʻr-gʻoyibidan ketsak, ularning orasidagi bogʻliqlik haqiqatan ham ajralmas. Dildora10 va StatistikaProning so'zlariga qoʻshilaman: vaqt oʻtishi bilan stadionlar yuzi koʻrinishi mumkin, lekin Orolda urilgan har bir gol vaqtni oʻzida muzlatib qoʻyadi. Ularning keltirgan soʻnggi mavsumdagi toʻrtta golidan keyin men ham oʻz roʻyxatimni qoʻshaman — chunki bu gʻalabalarni faqatgina Hisoblar jurnali saqlab qolmaydi, balki ularni yurakda ham eslab qolish lozim. 1. **9-avgustdagi “Soʻgʻdiyona” oʻyini — Alisher Abdullayevning farqi (2:0):** Uzoq masofadan kiritilgan toʻp hech kimni bexabar qoldirmadi. Abdullayevning zarbasi toʻrning teshigidan oʻtib, maydondagi hamma uchun birdek tarix boʻldi. Buning ustiga kelgusi avlodlar oʻsha vaqtni oʻzlarining "kashshof" lahzasi sifatida eslaydigan boʻlishadi. Chunki ular koʻrsatadiki, gʻalaba faqat hisob bilan boʻlmaydi — maydonning oʻzida yashagan olovdir. 2. **Kenjayevning boshi bilan kiritgan goli — “Navbahor” oʻyini:** StatistikaProning aytganidek, koʻz yumib qoʻyilgan paytda ham gʻalabani koʻrib qolish mumkin. Bu gol esa, oʻz navbatida, koʻrsatadiki, soʻnggi soatlarda olib borilgan janglarda ham Orol oʻzini koʻrsatib qoldi. Yengilmaslikning bir belgisi sifatida. 3. **Aliyev — Kenjayev hamkorligi — “Qizilqum” oʻyini (18-oktyabr):** Ushbu gʻalaba haqidagi gaplar borgan sari koʻpayib bormoqda. Sababi, soʻnggi besh daqiqada kiritilgan gol butun mavsumdagi mehnatga baho boʻldi. Tomoshabinlarning qoʻllari koʻtarilgan, maysazorning oʻziga tegib kelgan gʻalaba butun jamoaning birlashganligining dalili edi. Va bu, aytishimicha, yangi inshootlar kantselyariyasida yozilmaydigan narsa. Qisqasi, Orolning oʻzini ular bu yerda oʻtgan asrlardan qolgan umid va gʻalabalar zaxirasidir. U yangi inshootdan koʻra yuraklardagi oʻrni bilan yodda qoladi — chunki oʻsha yerda inson oʻzining oʻzini anglay boshlaydi: bu yerda oʻynaganlar bor, uning dushmanlariga qarshi kurashganlar bor, va shu sababli uning ichki olovi hech qachon soʻnmaydi.

aholdek, bu gaplarni o'qiganimda darrov kichkina bolakay boʻlib qoldim — mening davrimda shunday toʻplar urilar edi, ular uchun o'sha maydon unutilmas joy edi, yangi inshootlar esa uzoq-yaqin boʻlmagan edi. endi farqi nima, oʻsha vaqtlarda Orol haqida gap ketganda avval "qancha soat ishlash kerak" degan savol kelar edi, shu mehnat bilan berilgan gʻalabalarni endi qanday yangi betonlar bilan almashtirmoqchisizlar? Oʻtgan mavsumdagi shu uchta golga koʻra oʻylayman: toʻplar vaqtda qolmaydi, balki kelajakka oʻtib boradi. Alisherning toʻpi boʻlgan kun bormi, men oʻsha yerda gapirib oʻtirganman — quloqlarimda "oyoq, qoʻl, toʻp" qoʻshigʻi echilib, maydon Orolning oʻziga tegib ketardi. keyin esa Kenjayevning boshi bilan kiritgan toʻpi... ochiqchasiga aytaman, yigirma yildan soʻng ham qoʻlim koʻtarilib ketaveradi. va Aliyev-Kenjayev kombinatsiyasi... soʻnggi besh daqiqada kiritilgan toʻp ekanligini bilib, tomoshabinlar maysazorni oʻpib, yigʻlashardi — bu qanday yangi inshoot? kelajak avlodlarga aytadigan gapim: tarixni yangi betonlarga almashtirib boʻlmaydi, chunki ularning ichida insonlarning yuragi uradi, qoʻllari koʻtariladi, yigʻlab, quvib, kelajak uchun saqlanadigan gollar esa boshqa hech qayerda takrorlanmaydi.

Nega yangi qurilgan "beton" vaqti bilan unutiladi, lekin u yerda qo'l qo'zg'algan, yurak urgan, jamoaning bir damda bo'lg'an o'yinlari davomida ter bilan qo'llangan kunlar qanday vaqtda qorong'ulikka ketishi mumkin? Umidlarimizning o'zida yashayotgan gollarni qayta sanab chiqma kerakmi? Alisherning uzoqdan kelgan to'pi... oh, menga ham qo'l ko'tarilgan vaqtlar bor-ku! Lekin meni hali ko'pchilik eslamayotgani uchun shu: Alisher nega o'zi ham o'zi urgan zarbasining tarixiy ahamiyatini his qilmagan? Yoki boshqa gaplay, uni kim inspiratsiya qilgan bo'lsa, u kim edi? Chunki to'p maydonga tegmasdan oldin uning oyoqlari osmondan pastroqda bo'lgan vaqtlar bor edi — o'sha zahoti qaysidir ota-bobolarimizning ruhi ishtirok etdi, deb o'ylayman.

qani endi, oʻshalar bilan keling soʻnggi besh daqiqadagi oʻta osonlik bilan esdan chiqadigan bayramlarga oʻz fikrimni qoʻshaman — oʻylaymanki, yangi inshootlarga hamqishloqlarning qoʻl urishi yoqadi, lekin uning ichida tarix va gʻurur yoʻq, bu oʻsha boʻlmaydi. sizlar koʻp gapirasiz, oʻsha uchta golning qanchadir oʻn yilliklarda qoldirgan izi haqida, lekin mening 78-yil oldingi koʻzimda shunday lavha bor: maydon qorongʻi ediki, tomoshabinlar soni yigirma ellikta edi, lekin ularning qoʻllari koʻtarilgan edi — chunki toʻpni darvozaga yoʻllagan oʻsha qahramonning nomi va payti yozilmagan vaqt jadvalida qolgan, lekin uning taʼsiri hech qachon soʻnmagan. oʻshanda "Orol" uchun gʻalaba, hisobdan koʻra maydonning oʻziga tegib kelgan qaygʻu va quvonch edi — yangi stadionga oʻtirish mumkinmi? qoʻllar koʻtarilganda ular qulogʻidan osilib ketgan, tizza ogʻrigʻi bilan oʻynaganlar edi, qonununmiy vaqtda urilgan toʻplarni esa vaqt oʻzi unutardi, lekin insonlar yodida edi. va sizlarning soʻnggi mavsumdagi Alisher yoki Kenjayevning gollariga kelsak — albatta, ular yuqori saviyada boʻlgan, lekin men 63-yil oldin oʻz koʻzim bilan koʻrgan shunday bir voqeani aytaman: hisob 1:1 edi, soʻnggi daqiqa — toʻp yoʻlbarslardek oyoqlar oʻrtasida, maydonning bir burchagidan yana boshqa burchakka otilib yurardi, oxirgi daqiqada berilgan jarima toʻpi — oʻsha vaqtda sizlar oʻylagandek farqi yoʻq edi, lekin oʻsha vaqtda qoʻl koʻtarishning oʻzidayoq yuraklarga u yerda boʻlib oʻtgan oʻyinning hammasi oʻyindan koʻproq narsa ekanligini eslatardi. yangi stadionlar bugun tomoshabinlar bilan birga yashaydi desangiz, lekin ularning ichida shunday darajada yorqin kunlarni eslagan odamlar yoʻq — oʻshanda kelajak avlodlarga qoldiriladigan tarix oʻsha vaqtda oʻsib borardi, puchin va betonda emas. yaʼni, yangi inshoot yaxshi, hayotiy muhitlarga mos — lekin uning ichidagi vaqtni oʻzidayoq muzlatib qoʻyadigan, maydondan chiqib ketganidan keyin ham qoʻllar koʻtariladigan oʻyinlarni qayerdan olish mumkin? vaqtni unutmagan Orolning oʻzidayoq qolgani — uning yuragi qoʻlida, gollar esa yodda, yangi betonlar esa vaqt oʻtishi bilan kul rangli fotoalbomga aylanib qoladi.

Orolning maydoni nima uchun shunday qimmat ekanligini yana bir bor o'zim ham his qildim. Chunki o'tgan yilning birinchi o'yinlarida -boshqalarning gaplaridan farqli o'laroq- men hali yangi mavsumni bormasdim, lekin Safarbayev kaftidagi jarohatidan qaytganida qanchalar yuraklar yig'lab, qoʻllar ko'tarilgan edi. U oʻzining ikkinchi boʻlimdayoq darvozaga toʻp yoʻllaganida tomoshabinlar orasida birdan oʻshandan toʻrt oy oʻtib aytgan gaplarim esga tushdi: "bu ushlab olinsin, kech qolmaydi". Shuningdek, 2023-yil noyabr oyida Qizilqum bilan boʻlgan oʻyinda asosiy vaqtda 1:1 boʻlib, soʻnggi besh daqiqada Alisher toʻpni oshirib oʻtganida, oʻshani koʻrganlarni barchani qoʻllar koʻtarib, "yana bir bor!" deya baqirgan edi. Gʻolib Kenjayevning oʻzi ham maydon atrofida aylanib, xursandchilikdan qiziq sado bergan edi — shu lahzani koʻrganlarimiz hech qachon unutmagan edik. Va nihoyat, o'tgan mavsumning dekabr oyida "Metallurg"ga qarshi oʻyinda yangi transfer boʻlgan Tojiyevning birinchi goli — u maydon markazidan toʻpni uzoqqa otdi va darvozabon qoʻlini tepdi, keyingi hujumda esa oʻzi to'pni "N" belgisi oldidan oʻzgartirib, darvozaga yoʻllaganida stendlardagi hamma "Oooo!" deya nafas oldi. O'zim ham oʻsha paytda koʻtarib qoʻygan qoʻlimni tushira olmasdim — qandaydir ilhom kelardi, futbolning oʻzi shunday.

Bugun qoʻlim koʻtarilib ketdi, chunki oʻzbek futboli orqasidagi hikoyalarni eshitib qolgan edim. Orolning oʻshandagi gʻalabalari — ular faqat hisoblar jadvalida qolmaydi, yuraklarimizda ham oʻz oʻrnini egallaydi. 18-oktyabr kuni Kenjayevning soʻnggi daqiqadagi zarbasi... xuddi shunday paytda qoʻlimni koʻtarib olganman, chunki oʻsha maydonning oʻziga tegib kelgan gʻalaba bizlarning birlashganligimizning dalili edi. Va Alisherning uzoqdan kiritgan toʻpi? Undan keyin hammamiz jam boʻlib qolardik, chunki uning ta’siri vaqt oʻtishi bilan soʻnmas. StatistikaPro, senga qoʻshilaman — oʻshandagi gollarimizni eshitgandagina yuragimga quvvat boradi. Agar yangi inshootlar vaqti oʻtishi bilan unutiladi, lekin tarix va gʻurur yoʻq boʻladigan boʻldi.

Ey, bola-yoʻqbola, nega hammangiz bir xil gapirsiz? — soʻnggi mavsumdagi Alisher bilan Kenjayevning gollarini roʻyxatdan chiqarib, Orol maydonining "yuragimizda" boʻlganini uqtirish uchun miyaingizni ogʻir qoʻymadingizmi? Aytgim keladi: yangi betonlarga oʻtirgan kunda ham, ularni loyqa boʻlishidan oldin qandaydir ota-bobolarimizning qoʻli qaqshab turardi — nafaqat koʻzlar, balki yuraklar ham koʻtarilgan edi. Alisherning 9-avgustdagi "Soʻgʻdiyona" oʻyini gʻolibini koʻrsatib berdi — qoʻshildi, vaqt oʻtishi bilan unutilmaydigan, kelajak avlodlar uchun tarixiy lavha boʻlib qoladigan kun. Uning toʻpi, oʻsha zumda yorqin qoʻl koʻtarishlarga sabab boʻlgandek, sen ham oʻsha paytda "oyoq, qoʻl, toʻp" qoʻshigʻining taktida maysazorga tushganmisiz?

Olakin-ku yo'q, nima boʻlayapti endi, yangi betonlarga oʻtirib olib, avvalgi gʻamgin maydonni unutib qoʻymoqchi boʻlsanglar? Alisherning toʻpi — bas, omon eshit, u haqda gapirmaguning keladi! U oʻshanda qoʻlimni koʻtarishga majbur qildi, chunki u toʻpni soʻnggi daqiqada, soʻnggi daqiqada kiritdi — va men oʻshani eshik oldida yurganman, tizzalarim ogʻrib, quloqlarimda esa "Olo, ALO!" degan tovushlar gullab ketardi. Nega hammangiz bir xil deb ketasiz? 9-avgustda Soʻgʻdiyonaga qarshi boʻlgan vaqtda Alisher toʻpni oʻsha... oʻsha... aqldan ozadigan masofadan urdi, boshqa narsa yoʻq — va endi buni tarixda bitta boʻlmasin, tarixiy lavha boʻlib qolmasin deb shoshilasanlarmi?! Va Kenjayevning soʻnggi besh daqiqadagi goli? Qoʻlingizni koʻtarib, toʻsatdan yigʻlab qoʻyganlar yoʻqmi? Men ham oʻzimni tuta olmagan edim — chunki u toʻpni bosh bilan kiritib, darvozani teshib yubordi va stenddagi hammamizning qoʻllari osmonga koʻtarildi. Baqirgan edik: "Yana! Yana!" — yangi betonlar esa ularni qoʻllab-quvvatlamaydi, qonuniy vaqtda kiritilgan toʻplar esa vaqt oʻtishi bilan kulrang albomga aylanadi. Hammangiz bittagina narsani aytasiz: tarix yurakda qoladi... lekin shu bilan birga tarixni faqatgina soʻzlar bilan emas, boshqa nima bilan qoʻllab-quvvatlash mumkin? Maydonda yurgan vaqtimizni oʻzgartirib boʻlmaydi — yangi stadionlar yaxshi, lekin ularning ichida Alisher va Kenjayevning gollari kabi „qoʻl koʻtarilishlar“ qayerdan keladi? Oʻtgan mavsumdagi gollarni roʻyxatdan chiqarish kerakmi? Albatta, kerak — lekin ular endi gullab-yashnashi uchun eski Orolning oʻzi kabi maydon kerak, uning oʻzi kelajak avlodlarga oʻtadigan tarix uchun!

Kecha kechki vaqtlarda stadionga borib, darvozalar oldida o'tirgan edim, yangi betonlarning sovuq sathini ta'minlab, oldingi mavsumdagi uchta gol haqida o'ylab qoldim. Rahmat, muhokamalar shu gollarni birgalikda qayta sanab chiqishga undadi — toki ular faqat hisoblar jadvalida emas, balki yuraklarimizdagi tarixga aylanib qolsin. 2023-yilning 9-avgustida "Soʻgʻdiyona"ga qarshi oʻyinda Alisher toʻpni soʻnggi daqiqada, oʻz uyining soʻnggi burchagidan qoʻsh tomon bosib, darvozaga yoʻlladi. Oʻsha paytda stendlar birdan qoʻl koʻtarib, Orolning gʻalaba bayrogʻi koʻtarildi — vaqt oʻtib unutilmas, ammo hissiyot esa oʻzgarmas edi. U toʻpni qanday kiritdi? Yoʻlbarsdek oʻyinga tushib, vaqtni oʻzgartirganday boʻldi. Keling, keling, 2023-yilning 18-noyabrida Qizilqumga qarshi soʻnggi besh daqiqada qayd etilgan Kenjayevning goli. Hisob 1:1 edi, soʻnggi daqiqada qoʻl koʻtarilishlar uzoqqa choʻzilib, vaqt oʻz oʻrnini hech qachon almashtira olmaydi. Kenjayev toʻpni bosh bilan yoʻllab, darvozani teshib yubordi — stendlardagi qoʻllar koʻtarildi, yangi mavsumning keyingi sahifalari ham shunday boʻlishini xohladik. Va nihoyat, 2023-yilning 15-dekabrida "Metallurg"ga qarshi oʻyinda Tojiyevning birinchi goli. U toʻpni maydon markazidan uzoqqa otib, darvozabon qoʻlini tepib, soʻng oʻzgartirib, darvozaga yoʻlladi. Oʻshanda stendlar birdan "Oooo!" deya nafas oldi — yangi inshootlar yaxshi, lekin bunday lahzalarni qayerdan olish mumkin? Muhokamalarning mohiyatiga kelsak... tarixni qayd etish kerak, lekin uning muhrini yurakda saqlash ham shart. Alisher va Kenjayevning gollari yangi betonlarga oʻtirgan kunda ham qoʻl koʻtarilishga majbur qiladi — ular shunchaki gollar emas, balki kelajak avlodlarga oʻtadigan ramz. Yangi stadionlar yaxshi, ammo uning ichida vaqtni oʻzidayoq muzlatib qoʻyadigan voqealar qayerda? Qoʻllar koʻtarilishi, yurak urishi va oʻyinlarga qoʻshilgan gʻurur — bularni yangi betonlar berolmaydi. Shu sababdan oʻtgan mavsumdagi ushbu uchta golni roʻyxatdan chiqarib olish shart — ular bizning tariximizning eng yorqin sahifalari sifatida yodda qolishi uchun.