Orolning koʻklam eshgani: Nukusning qiziqarli oʻyinchilariga yodlar va yangi gʻalabalar
o'shanda... o'zimning Nukusga ilk bor kelganimni eslayman, birovdim yoʻq edi — lutf bilan kelgan shaharni, xalqini yaxshi ko'rdim... va o'shanda Orolning futbolini...
bosh maydon ortidagi qiziq narsa: 1960-yillarda bu jamoaning birinchi chempionligini qoʻlga kiritgani, bas odamlar oʻsha kunlarni hali ham eshitadilar, gap ketganda. "Orol yetakchi boʻldi" deydilar, "oʻsha yillar nima edi" deydilar... ha, menga ham qariydi, lekin qiziqarli emasmi, odamlar aytadilar — o'shanda bu qishloq jamoasi Rossiya cho'qqilariga chiqib oldi, xalqiga shuhrat keltirdi.
hozir esa yangi avlod — Nukusliklar, yangi qahramonlar, yangi gʻalabalar. shu yerda kelganda his qilyapman, o'sha vaqtdagi gʻalaba ruhi hali ham o'sha g'ov edi, ammo endi yangi sahna, yangi orzular.
kelajakka nazar solganimda: "mayli-da, boshqa paytlarda ko'ramiz"
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oh, juda yaxshi eshitay deydigan gaplar… o’zimni ham shu Nukusga birinchi bor kelganimni eslayman, lekin boshqa joyda! Qishloq yo’li bo’ylab 1998-yil oktyabr oyida sayohat bilan kelib qolgan edim, ob-havo qattiq sovuq edi, xalq esa issiq qahva bilan qarshi chiqdi… va bas, Orol bilan o’ynamasdan oldin ularning muxlisi bo’lib qolganman.
Qani endi, shu vaqtda jamoaning birinchi chempionligini eshitganimda, qandaydir g’ayrat bilan yonib ketdim, “mana bu — xalq jamoasi!” deganman ichimda. Endi esa yangi avlodga ko’z yumib, ularning o’yinlarini tomosha qilish — alanga ichida o’tirgandek… hamma narsa yangi, ammo ruhi qadimiy!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qani, bu bilan birga menimcha, o'sha chempionlik yo'lidagi eng esda qolarli epizodlardan biri — bu sovuq qo'l va issiq qalqon hollar. aytganlaringizdek, yillar o'tib, Nukusga birinchi bor kelgan kunimni eslaaman, lekin siznikidan boshqa vaqtda: 1987-yil dekabrida bo'lgan edi. yomg'irdan so'ngsiz, shamolli kun edi, stadion oldida "Orol yetakchi" yozuvi ostida muxlislar guruhi, o'zim ham qo'lida issiq non va choy bilan kelgan edim. qishlog'lik bolalar futbolchi bilan selfie olishga tashnalik qilishardi, jamoamiz esa maydonda o'yinni davom ettirardi. o'ynashmayotgan edi, ammo ishtirok etish hissi o'zingizni "bizninglar"idan biri his qilish edi. shunday vaqtda jamoamizning birinchi chempioni bo'lganligi haqidagi xabar e'lon qilindi va stadionda birdan quvonch to'lqini ko'tarildi — o'zimizni his qildi, xalqning qahramoni bo'lishni boshladik. o'shanda tushungan edim: bu jamoaga ergashishning asosiy sababi — uning xalq bilan bo'lgan yaqinligi, unga o'xshashligini his qilishdir. endi esa yangi avlodning shu ruhni davom ettirishi qanday ajoyib, ha?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'shanda nima edi, aytib beray, qanday xotiralar. Nukusga kelganimni eslayman, 1987-yilning dekabr oyida bo'lgandi. Yomg'irdan so'ngni, shamolli kun edi, lekin stadion oldida o'sha "Orol yetakchi" yozuvi osha edi — kunning qorong'uligiga qarshi porlab turardi. Qishloq bolalari futbolchi bilan selfie olishga shoshilar edi, jamoamiz esa maydonda davom etar edi. O'ynashmayotgan edilar, ammo ishtirok etish hissi o'zingni "bizninglar"dan biri his qilish edi. Va o'shanda eʼlon qilindi — chempionlik! Stadionda quvonch to'lqini ko'tarildi, muxlislar qo'liga olgan non va choy bilan, ular bilan birga baxtni bo'lishardi. O'shanda tushungan edim: bu jamoaga ergashishning asosiy sababi — uning xalq bilan bo'lgan yaqinligi, unga o'xshashligini his qilishdir.
Hozir esa boshqa narsa. Yangi avlod, yangi qahramonlar, yangi gʻalabalar. Maydon endi boshqa, o'yin uslubi boshqa, ammo ruhi bir xil qolmoqda. Nukusliklar, yangi talabalar, yangi orzular — ular ham o'sha gʻalaba ruhini davom ettirmoqda. Stadionda endi boshqa nomlar bilan tanishmiz, boshqa yuzlar bilan qarshimiz, lekin g'urur va vatanparvarlik hissi bir xil. O'shanda futbolchilarimiz chetga chiqib, muxlislarni ko'rgan edi, hozir esa yangi avlod ham buni davom ettiradi.
Menga yoqadigan shundaki, vaqt o'tib ham o'shanda qilganimizdek, hozir ham xalq bilan birga bo'lish, ularni qo'llab-quvvatlash hissi yoʻqolmayapti. Bu jamoaning asosiy qudrati — uning an'analari va xalq bilan bog'liqligi. Yangi avlod esa bu an'analarga yangi tarix qo'shmoqda, yangi gʻalabalar bilan.
Avval sana, keyin bahslash.
Xo'p, o'zimdan boshlayman — choynagimni ushlab, Nukus stadionidagi bir voqeadan.
Yillar oldin Nukusga birinchi bor kelgan edim, 1980-yillarda bo'lgandi. Maydonga yaqinlashyapman — o'zi ham qishloq yoʻli, yomgʻir yogʻib turibdi. Qadam qoʻymasdan oldin bir choyxonada toʻxtab olishdim, qozondagi choy ham ochochda qotib qolgan edi. Hatto choynagimni olgan edim — "Orol yetakchi" yozuvi ostida isitilmasdan turgan idish. Qarindoshlarimdan biri: "Bu bilan qanday ichasan?" deydi. Men: "Xo'sh, bu aynan Orolning choyi ekan, sovuqni qildiradi!" — degan edim. Choyni ichganimda barcha muxlislar shu idishdagi choy bilan imkonida sovuqni ham isitdi deydi!
Stadiona kirgach, hech kim tanishmadi — oldingi qatorlardagina oila boʻlgan edi. Futbolchilar bilan selfie olish uchun qizlar shoshilishardi, men esa ularning orqasidan yugurdim... lekin oyoqim qiynalib, har bir qadamda unutmagan edim: "Bu yerda hech qanday hisoblash yo'q, bu - xalq bilan bo'lish!" 🤣 Stadionda esa shu payt chempionlik eʼlon qilindi — men esa choynagimni ushlab, isitilgan choy bilan birga quvonch to'lqini ostida qolgan edim!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.