Orolning qahramonlari oylarimizdan unutib bo'lmaydiganlar
o'shanda qishloq stadionidagi maysazor o'zi ham yashil sovunli edi, shamollardan oqartirilgan — birdek hech qachon ko'rganim yo'q, yaqinlarimga ham aytib bo'lmaydi. 1995-yil, iyul oyining oxirgi chorshanba kechasi edi, bundan 29 yil oldin, o'ylab ham qo'rqardim — o'ylaganimda hali tishirim o'stirardim, uyda radiodan faqatgina musiqalar eshitilar, o'rtalarida esa Orolning asosiy murabbiyi xorvatiyalik gapirardi.
o'zim ham futbolni ana shu yerda, o'zimning bola tomonidan sevardim, stadionga birinchi bor chiqayotganimda ko'kka yiqilib ketgan bo'lardim — kichkina bo'lganman, bittasini oyoqim bilan ushlab qolibdi. keyinroq o'rganib olganman: butun futbolchi avlodimiz o'sha kechada chiqib ketgan edi, endi esa o'zlari boshqa narsani o'rgatadilar — qaysidir olimpiya medalini o'z maydonlarida qo'lga kiritishni.
bu xotiramni tugatmay turib ham, ikki kun oldin kelgan bola bilan gaplashdim: u mehnat qilishni talab qiladigan jismoniy faoliyatni qidirayotgan ekan, unga aytib o'tdim — futbolning o'zi ham shunday, lekin o'g'riga to'p berib qo'ysang va unutib ketma, ularning qahramonlariga qaramaydi, ular o'zlari yugurib chiqib kelganlar.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qachonki birinchi bor davlat darajasidagi futbolga qiziquvchi bola bilan suhbatlashdim, o'zimni yaqindan his qildim. Stadionga ketayotganimda maydonni yashil sovunli ekanligini ko'rgan edim, shamollardan oqargan, endi shunday joyni topib bo'lmaydi... bola yuzi qip-qizil, qo'llari qaltirob, mening kabi yugurar ediki, lekin u hali to'pni ushlab qolishni o'rganmagan edi.
Men o'sha yillarni bilaman, chunki otam xuddi shu vaqtlarda men kabi yoshlikda stadionga birinchi bor keltirgan edi. Qachonki tomoshani ko'rsam, ichimda nima borligini hali ham his qilib turaman — bu yerda hech kim senga "taktikaga" gapirmaydi, faqat bitta: yurak bilan yugur! O'sha kechada bizda ham bittagina narsa bor edi — Orolning o'zi kabi yashil, tiniq va halol niyat!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
ah, hali o'sha gaplar eshitilsa, hammamizning ko'nglimizdek osilib qoladi. bir yo'qotganim bor, erkaklar — o'zimdan 10 yosh kichkinam, stadionga birinchi bor kelganimni eslayman, maysaning o'rtasida o'tirgan edim, atrofda imkoniyat bilan kelgan oila va do'stlar, o'sha kechada o'yin tugaganidan keyin yomg'ir yog'a boshlagan edi, o'sha yomg'irda qizil-sharqiy formasining ranglari yashil rangga o'xshardi, men "mana bu yerda mening Orolim mening", deb ovoz berib yuboribdım, boshqa narsa eshitilmay qoldi. o'zini unutib yuborgan qahramonlarimizdan birisi — komsomolning yoshlik qahramoni bo'lgan, uning nomini endigina eshitgan edim, u maydon bo'ylab yugurar ekan, tomoshabinlar uning oldiga toshlar ham olishar edi, lekin u qarshilik ko'rsatmasdan davom etar edi, keyinroq o'rganib olganman: ularning hech biri o'yinchi emas, balki oddiy qishloq maktabining fizika o'qituvchisi edi, futbol bilan shug'ullanishi bepul edi, faqat qishloq shon-shuhrati uchun — mana shunday edi o'sha vaqtlarimiz.
Oʻsha yillarni eslayman, otam menga "futboldan pul topib bo'lmaydi" degan edi, lekin oʻsha eshik oldida qariyb oʻn yoshlik qoʻlidagi futbolkasini koʻrsatib: "Bu Orolniki ekan, buni kim topib beradi?" deganmiz. Qani endi oʻshanda shunday boʻlardi? Qizigʻi shundaki, oʻshanda maydonning oʻtini oyoq ostida bosib ketish bilan boshqa hech narsa qilmagan edik — chunki barcha narsani, hatto "taktika" tushunchasini ham yurak bilan yugurar edik! 🤣🍿
Memlar ham tahlil.