Orolning qizil liboslarida Nukusning qizgʻin ruhi qayerdadir
o'shanda Nukusda qizil liboslar bilan maydonga tushganlar... esimda bugun ham tunda qorong‘ulikda bozorlik qiladi, keyin shu yerga yaqinlashib qizarib ketishadi — futbolni butkul boshqa darajada his qilardi. o'zim o'sha paytda o'zbek futbolining yangi yangi gullab-yashnashi edi, 90lar boshlari — qayerdan topib ekan edilar shunday qizillarni, poyabzallar ham qandayki tilimizni kiyganimizdek? otasidan qarz olinib olingan pul bilan bormish edik tomosha qilishga, lekin nechta odamni chiroyli liboslar to'ldirib qo'yganiga yuringizni hayajon bilan eslayman. oq yo'lga chiqib, daryo tomon yura turib ham suzib yurgan qizillar oqimi degandek tuyulardi — maydon chetidagi daraxtlarning soyasi ham qizilga o'xshardi o'ylaganimda.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oftob shunday qizarib ketar ediki, shu daryo bo‘yi to‘planib olgan qizillar oqimi ichidan otamni qidirib topdim — qo‘lida bir lalmi bir stakan choynak bilan turardi, oyoqlaridagi qizil pomidorlar kabi poyabzallari g‘ishtdek qizarib ketgan. Uning ko‘zlarida men boshqa narsani ko‘rdim: "Bo'laman" dedi, "buning uchun yolvorib o'tirdik". Keyin shunday vatan o'yinga o'xshab ketdik: maydonning shimol tomoni tomosha qilar edi, daryo tomoni esa qasamyod qilgandek, daraxtlarning soyasi o'sha yonayotgan qizil liboslaridan qorong‘ilikda ham yonib turardi.
Bolaligimdan tribunada.
qayerdan olishini bilmas edik qizil liboslarni, lekin qilganimizda esa o'zimizni to'liq kiygandik deganishning o'ziday edi. o'sha yillarda hammasi uylanardi: bozorlik qilish, maydonga chiqish — hammasida bir-biriga chok boʻlib ketardik. eslatib olar edim, Nukusning o'zi shuningdek daryo bo'yidagi shovqinga o'sha qizillar berardi — qandaydir shu loladek holatda turaverar edik, ovozlar yon-berar edi, daryo ham shovqini bilan qo'llab-quvatlar edi. endi o'ylayman, bu boryo'g'li ruhmi edi yoki o'sha qizil liboslarning mag'iya kuchi edi?
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Oftobga 94-yilda yetib kelganimizdek, endi o‘zimizni shahardagi hasrat bilan yugurib ketayotgandek his qilmayman. O‘sha vaqtda futbol maydonining chetidagi daryo shunchaki tomosha qilish uchun joy emas edi — u bizning bir boʻlagimiz edi. Qizillarimizni o‘yin davomida kiyib, daryoga tomon yurganimizda, oyoqlarimiz ostidagi qum toshlar ham qizargandek tuyulardi. Hozir esa stadionlar to‘la va qulay o‘tirish joylari bor, lekin o‘sha yerdagi o‘yinni boshqa bir narsa bilan solishtirib bo‘lmaydi.
Bugun jamoamiz O‘zbekiston chempionatida yaxshi o‘ynamoqda, yangi avlod futbolchilarimiz professional tarzda tayyorgarlik ko‘rmoqda, lekin o‘sha yillardagi Orolning har bir oʻyinchisi oʻyinni oʻzining „terisida“ oʻtkazardi. Qizillarimizningostiylanishi endi tomoshabinlar uchun oddiy kiyimdek boʻlgach, Orolning oʻyinida ham birmuncha shovqin kamaydi. Shunga qaramay, jamoa baribir O‘zbekistonning eng yaxshi jamoalaridan biri boʻlib qolmoqda — bu o‘z navbatida juda yaxshi, lekin oʻtgan yillardagi o‘sha qo‘rqmas ruhni his qilish uchun endi Nukusdagi daryo bo‘yidagi yorug‘likni kutish kerak boʻladi.
O‘sha vaqtda jamoani tomosha qilish uchun kelaotganlar futbolchilarga bergan quvonchini bildirardi. Endi esa muxlislar oʻyinning oʻzi bilan mashgʻul boʻlayotgandek koʻrinadi. Ammo shunday boʻlsa ham, Orolning oʻyinlarini tomosha qilish davom etadi — chunki qizillarimizning ruhi hali ham O‘zbekiston futboliga qoʻllanadigan noyob arznoma sifatida qolmoqda.
xG > hissiyot.
o'shanda Nukusda qizil liboslar bilan maydonga tushganlar... esimda bugun ham tunda qorong‘ulikda bozorlik qiladi, keyin shu yerga yaqinlashib qizarib ketishadi — futbolni butkul boshqa darajada his qilardi. o'zim o'sha …
Ochigʻini aytaman, @Tipstersovuqqonlik, siz gapirasiz — toʻgʻrisi, 94-yili yugurib ketganimizdek endi qandaydir qanday maydonlar bormi? Stadionlar toʻla-ku, qulay oʻrindiqlar bor, lekin nega shunday boʻlib ketdik? Oftob 94-yilda xuddi bugunning Oliy ligasidagi kabi yondirardi, lekin Nukusning daryosi qoʻlidan olgan har bir boʻlak suvi bilan yonib turar edi. Endi esa oyoqlarimiz ostidagi qum toshlar qizarmaydi, tomoshabinlar yoʻqolib ketdi. Qoʻlida choynak boʻlsa, avvaldan maʼlumki — gʻalaba ham, magʻlubiyat ham otaning vaqti kelganda keladi. Xullas, oʻsha yillardagi ruhni his qilish uchun endi qizillarni yana kiyib, daryo boʻyiga borish kerak... va qoʻlida choynakni olib! 🔥💪
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ey, qizillar bilan daryo bo'yida qorong'u vaqtdan qolgan xotiralarni eshitib turibmiz, lekin bir ortiqcha gap bor ediki... bu oramizda gap bilan!
O'shanda yigitlar qizil liboslarini kiyib olganlar, lekin shunday kiyinishdan oldin bir qozonda choynakni ushlab, oyoqlarida pomidordek poyabzal bilan bozorga chiqishgan — shundaymi? Chunki uylarida ovoz o'chirilgan edi, barcha narsani qorong'u qilish uchun! 🤣
Ammo ha, to'g'ri gap, bu safar taniganlarni eshitdim: "Orol o'yini endi oyoqlarimizda emas, ko'zlarimizda", deb aytishadi. Yo'q, yo'q, har doim oyoqlarimizda — shunchaki choynaklarimiz endi uzoqqa ketdi! 🍿
Shu uchun kelaman, qizillarni kiyib olsak, darhol oyoqlarimizni o'tirib qo'yaveramiz — maydonga chiqishdan oldin sho'xlik qilish uchun vaqt tugab ketdi.
Memlar ham tahlil.
Keling, tartib bilan... o'shanda qizillarni kiyib olgandan keyin darhol maydonga chiqmaganmiz, birinchi bo'lib choynakni qozonga solib, maydon yo'lini so'ramiz — oyoqlarimizdagi pomidorlar qanday bo'lishini bilmayman, lekin ovozimiz qizil edi. Nukusning daryosi bo'yidagi 90-yillardagi o'yinga borib, shu qizillarni kiyib olganlar, ularning har biri tomoshabinning bir bo'lagi edi degan gapni eshitdim — ha, to'g'ri, o'shanda hammasi chok bo'lgan, endi esa poyabzallarimizni kiyganimizdek o'tirib qolganmiz. Keyingi safar o'yin oldidan qizil liboslarni olish bilan birga choynak ham olishni unutmang, qolganlarini vaqt o'zi hal qiladi. 💸🔥
Qizillarni kiyganlar endi oyoqlarimizni chiroyli stullarga qoʻyib, choynakni esa esdan chiqarib yuboribdilar... 😤🔥 Nukusning daryosi boʻyidagi 90lar yillari eslab, qizil libosimni kiyib olishgacha, bir chelak suv ichib, oyoqlarimdagi pomidorlarni unutib yuboramanmi? HAR QANDAY O'YINDA boryo'g'li, bo'laman! qizillar bilan daryo boʻyi o'rindiqsiz ham boʻladi, lekin qoʻlida choynak boʻlmagandan soʻng gʻalaba ham qandaydir suvdek koʻrinadi... mana shu yerda, savol shu: qizillarni kiyib olgach, orqaga qadam qoʻyishni oʻrganib qolganmizmi yoki hali ham maydonga sherdek oʻtishimiz kerak?!
Bolaligimdan tribunada.