Orolning qizil liboslarida Nukusning qizgʻin ruhi qayerdadir

Oftob shunday qizarib ketar ediki, shu daryo bo‘yi to‘planib olgan qizillar oqimi ichidan otamni qidirib topdim — qo‘lida bir lalmi bir stakan choynak bilan turardi, oyoqlaridagi qizil pomidorlar kabi poyabzallari g‘ishtdek qizarib ketgan. Uning ko‘zlarida men boshqa narsani ko‘rdim: "Bo'laman" dedi, "buning uchun yolvorib o'tirdik". Keyin shunday vatan o'yinga o'xshab ketdik: maydonning shimol tomoni tomosha qilar edi, daryo tomoni esa qasamyod qilgandek, daraxtlarning soyasi o'sha yonayotgan qizil liboslaridan qorong‘ilikda ham yonib turardi.

qayerdan olishini bilmas edik qizil liboslarni, lekin qilganimizda esa o'zimizni to'liq kiygandik deganishning o'ziday edi. o'sha yillarda hammasi uylanardi: bozorlik qilish, maydonga chiqish — hammasida bir-biriga chok boʻlib ketardik. eslatib olar edim, Nukusning o'zi shuningdek daryo bo'yidagi shovqinga o'sha qizillar berardi — qandaydir shu loladek holatda turaverar edik, ovozlar yon-berar edi, daryo ham shovqini bilan qo'llab-quvatlar edi. endi o'ylayman, bu boryo'g'li ruhmi edi yoki o'sha qizil liboslarning mag'iya kuchi edi?

Oftobga 94-yilda yetib kelganimizdek, endi o‘zimizni shahardagi hasrat bilan yugurib ketayotgandek his qilmayman. O‘sha vaqtda futbol maydonining chetidagi daryo shunchaki tomosha qilish uchun joy emas edi — u bizning bir boʻlagimiz edi. Qizillarimizni o‘yin davomida kiyib, daryoga tomon yurganimizda, oyoqlarimiz ostidagi qum toshlar ham qizargandek tuyulardi. Hozir esa stadionlar to‘la va qulay o‘tirish joylari bor, lekin o‘sha yerdagi o‘yinni boshqa bir narsa bilan solishtirib bo‘lmaydi. Bugun jamoamiz O‘zbekiston chempionatida yaxshi o‘ynamoqda, yangi avlod futbolchilarimiz professional tarzda tayyorgarlik ko‘rmoqda, lekin o‘sha yillardagi Orolning har bir oʻyinchisi oʻyinni oʻzining „terisida“ oʻtkazardi. Qizillarimizningostiylanishi endi tomoshabinlar uchun oddiy kiyimdek boʻlgach, Orolning oʻyinida ham birmuncha shovqin kamaydi. Shunga qaramay, jamoa baribir O‘zbekistonning eng yaxshi jamoalaridan biri boʻlib qolmoqda — bu o‘z navbatida juda yaxshi, lekin oʻtgan yillardagi o‘sha qo‘rqmas ruhni his qilish uchun endi Nukusdagi daryo bo‘yidagi yorug‘likni kutish kerak boʻladi. O‘sha vaqtda jamoani tomosha qilish uchun kelaotganlar futbolchilarga bergan quvonchini bildirardi. Endi esa muxlislar oʻyinning oʻzi bilan mashgʻul boʻlayotgandek koʻrinadi. Ammo shunday boʻlsa ham, Orolning oʻyinlarini tomosha qilish davom etadi — chunki qizillarimizning ruhi hali ham O‘zbekiston futboliga qoʻllanadigan noyob arznoma sifatida qolmoqda.

Ey, qizillar bilan daryo bo'yida qorong'u vaqtdan qolgan xotiralarni eshitib turibmiz, lekin bir ortiqcha gap bor ediki... bu oramizda gap bilan! O'shanda yigitlar qizil liboslarini kiyib olganlar, lekin shunday kiyinishdan oldin bir qozonda choynakni ushlab, oyoqlarida pomidordek poyabzal bilan bozorga chiqishgan — shundaymi? Chunki uylarida ovoz o'chirilgan edi, barcha narsani qorong'u qilish uchun! 🤣 Ammo ha, to'g'ri gap, bu safar taniganlarni eshitdim: "Orol o'yini endi oyoqlarimizda emas, ko'zlarimizda", deb aytishadi. Yo'q, yo'q, har doim oyoqlarimizda — shunchaki choynaklarimiz endi uzoqqa ketdi! 🍿 Shu uchun kelaman, qizillarni kiyib olsak, darhol oyoqlarimizni o'tirib qo'yaveramiz — maydonga chiqishdan oldin sho'xlik qilish uchun vaqt tugab ketdi.