Orolning qizil sariq oq-yashillari bilan kelajakdan o'tkani keldi
o'shanda men o'n to'qqizda edim, o'qim ichida Andijonning birinchi qizil-sariq-kimmatik bayroqlarini ko'rgandek xotiramda. hamma narsa bir oynadek eslayman — qanday qilib o'quvchilar jamoasi sifatida boshladik, qanday qilib dushmanlar uchun qo'rquv paydo bo'lishni boshladi. 1994-yilning noyabrida birinchi kubokni qo'lga kiritganimizni o'zimda kabi hislayman... o'sha kun suvi ketgandek, o'zimni stadionning eng yuqori qatlamida qanday otalarimiz bilan joy olishimga majbur qilganman. butun shahar birlashgandek edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo nafaqat o'quvchilar jamoasi sifatida boshladikmi... men o'sha kunga yetguncha yillar davomida shaharning boshqa burchagida, eski istirohat bog'ining yonidagi futbol maydonchalarida changi bilan to'p urganman — ota-onalarimiz ko'zi oldida. Bir kuni shunday bo'ldi, birinchi kubokdan keyin, maydonning o'rtasida turib: qo'llarimda medal, o'zimni butun Orol shahri yoshlari orasida hisobladim, ularni yiqqanmay, baland ovozda "OROL!" deb baqirganman. Qo'llarimda oq-yashil rangli ro'molcha, ko'zlarimda yoshlar yig'layotganini ko'rdim... bir vaqtning o'zida hammasi go'yo bitta oilaga aylanib ketgan edi...
qani endi, jahongir aka o'shanda maysazorning qoraygan qismida turib, kimningdir qo'lidan medal olgandan keyingi o'zbekcha momoqaldiroqni esla, qanday bo'lishi kerak edi... o'zimda o'zim saqlab qolganimni aytaman — medalni ko'kragimga taqqanman, darhol oldimni oldim qaytaraman, qizg'in qorong'ida olib yurganimni tushunmasdan, lekin uzoq vaqt ko'tara olmaganman, qizil-sariq chiroqlar ostida uning og'irligini his qila qila, oramizdan boshqa hech kimga qaramasdan. keyin darvozabonimizning onasi — eson-omonmi, degan ovoz eshitdim, "biz bilan bo'ling, bola" degan, shu zahoti meni guruhimizga olib kirgani uchun butun umrim davomida minnatdorman. shu zahoti boshlikdi — mening, sizlarning, butun Orolning boshqa yuzasi, boshqa ruhi. bundan keyin har bir medalda u ayolning ko'zlaridagi yorug'lik ham borligini unutmayman.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Eeeey, ota-onalarimiz qorong'ida o'ynagan maydonchalarni endi stadionlarga almashtirdik, lekin hali ham bir narsa o'zgarmadi: o'yindan keyin medal bilan ko'krakda yurganimizda hamma bir xil bo'lamiz — yiqilib, yig'layapmiz va "OROL!" deb baqiramiz. Man, o'shanda to'plamni olib borib, Orolning markaziy maydonchasiga qo'ymoqchi edim — yigirmaga yaqin bola qolib ketdi, ularning barchasi medalni ko'rishni xohlaydi deb! O'sha vaqtda men shunday deb qo'ydim: "Sizlar endi to'p bilan o'ynashingiz kerak, medal esa mening bilan — endi menga kelsangiz, aytaman ham..." Chorshanba kuni guruhimiz bilan kichik bir musobaqa tashkil qilmoqchimiz — kim o'zini ushlab qololmay, medalni to'kkanini, o'sha medalni olib keladi! 😂🤣
Choynagimni ushlab tur.