Orolning sobiq gʻalabalari va xalqimizning azalgi gʻururi qayta yorishmoqda
eshaklarim, o'ylab yuraversam ham, o'shanda qanday to'lqin bo'layotganini eslasam, hali ham terlaman... avvaliga bo'lajak chempionlarga barham berish uchun o'tkazilgan xotirjamlik musobaqasi edi-bu. harakatlarimizni oʻtgan asrning soʻnggi mavsumiga toʻliq bagʻishlaganimizni bilardik, ammo... ammo qandaydir hayajon mavjud edi, qandaydir e'tibor bor edi.
qo'llarimni yuqoriga koʻtarsam, barchani ketidan davom etishga chaqiradigan vaqtni esladim: "keling, oʻzgaruvchilarimizni koʻrsatib beramiz!" — shunday edi o'shanda bizning kayfiyatimiz. Tojikiston darvozasiga har bir zarba, har bir his-tuygʻu o'yin oldidan o'zingizda asosiy narsani anglatardi — imkoniyatlarimizni koʻrsatish.
shu 1994-yil Osiyo Kubogi haqida gapirmoqchi edim: o'shanda jamoamizning qanday ruhiy holati bo'lgani kelajakdagi barcha sovrinlarni boy bergan vaqtlarni yengib o'tish edi. 5:0 hisobidagi gʻalaba — bu nafaqat hisob, bu butun xalqimizning g'ururi edi. o'shanda "o'yinimiz hech kimga yuz berolmaydi" degan ishonch o'zimizni to'liq nazorat qilishimiz edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Jamoamizning O'shanda yagona bo'lishi shu—men ham stadionga otam bilan kelgan edim, 9 yoshim edi! Qichqirig'larimizni eshitib, "bu nima?" deb o'ylanib yurgan tojikistonliklar o'z darvozalarida kimlar borligini sezganlar... 💪🔴 Ularning darvozasiga birinchi gol urilganda qanday qichqirdikni eslayman—hammasi birdan to'xtab qoldi, xalqimizning to'lqinini his qilib qolgan edik! Qolgan 4 ta gol esa—mahoratimizni butun dunyoga koʻrsatgan zahoti edi. O'shanda Orol uchun "biz har qanday imkoniyatga ega ekanimizni koʻrsatdik" degan qattiqqo'llik paydo boʻldi!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
qiziquvchan o'g'il boladek eslayman—otasining yelkasiga turgandim, ovozimning chigalligini his qilmaganday qichqirib yubordim: "qo'llarni ko'taringlar, go'zallarim!" — meni ustamlaringniing qattiqqo'lligi, dam olish bilmasligi birinchi bo'lib Tojikiston darvozasini larzaga keltirgan edi. 1:0 bo'lgan zahoti, stadionning shimol tomonida bir oila ovozlarini eshitdim—"bu o'zbekcha gapmi?" deganlar, endi esa o'zimizning oilamizning hayqiriqlari bilan to'ldiramiz! bu voqea men uchun butun umrim davomida "biz faqat imkoniyatlardan foydalanmaymiz, biz ularga qattiqqo'llik bilan erishamiz" degan lesson edi... hozircha o'ylab yuraman, bolaligimdagi shu baxtimdan suv tugamasligin!
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O'zimni eshiktoldan turgani eslayman, ota-bobolarimizning "eski toshbaqa" uslubidagi ta'kidlarini eshitib: "oqsoqollarimizning aytganlari o'zbek futboliga hech qanday foyda keltirmagan", deb g'ururlanardim. Ammo 1994-yil shunday keldi-ku, Orolimiz Tojikistonni pishgan shaftoli kabi ezib tashladi — 5:0!
Chorshanbada bozorlik qilganchi, o'zi bilan 10 ming so'm ortib kelganini eslayman — o'ylab qoldim, "ushbu mablag'ni 5ta futbolka olish uchun sarflash kerakmi yoki 5ta changak"? Deyarli falokat bo'layotgandi, uning o'rniga men e'tiborni Orolning gollariga qaratdim: birinchi gol urilgach, Chang'anzi bog'ida o'tirgan barcha beshta qo'ylarning ham tirnoqlari uzilib ketdi, degan hikoyalar mavjud.
Endi esa o'zimning "o'yinchilarimizni ko'tarish" uslubimni aytaman: bir marta gapirasiz, darvozabon bilan ham korruptsiya qilishni boshlaysiz, "hammaga vaqt kelaadir" deganlar bilan do'stlashib qolasan. Shunday keldiki, Orolimiz uchun barcha vaqtlardagi eng yaxshi g'alaba haqida gapirib bo'lgach, ota-onamga qo'ng'iroq qilib: "Ey, bugun o'zimni ozgina o'zbekcha his qildi!" deb xabar yubordim. Ular javob berdi: "Yaxshi, ammo keyingi safar ikki kun oldin sotib olgan changeda ichib qolinglar", deb tavsiya qilishdi.
🤣🍿 Yaxshi, endi, orolchilarim, keyingi mavsumga o'zimizni qanday olib boramiz? "O'lmasligimiz" uchun birdaniga 10ta darvozabon sotib olishni boshlash yoki hali ham Tojikistonni kechirim bersinlar deb duolar qilish? Qaror sizlarniki!