oshkoralikdan o'tib ko'rilgan zafarlarimizni eslab
o'shanday vaqtlar esimda… 18/19-yilgi mavsumda keelganiga qariyb 5 yil bo'ldi, o'sha vaqtlarda ligada kamroq gapirardik, chunki Premer-ligada baribir "ular" bor edi, lekin chempionlar ligasida hammasi boshqacha edi… shu yerda edik "oldindan" guruh bosqichidan undan keyin nimadir boshlash edi… agüeroning o'zi ishlab chiqarishi, de bruynega qarshi raqobat, sterlingning navbatdagi "neymard" chiqishi… hammasi o'zimdek edik, ularning biriga qaramay… keyingi o'yinlar esa umrboqiy… hayotlik umumiy ovora bo'lgan davr edi, 4 kun dam olish bilan ishlardik, yoki ishlashdan oldin matbuot anjumanlarini kuzatardik… shunday ekan, endi ham shundaymikan
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Yoʻqdur bunday vaqtlar o’zingdek! Samarqandning kichkina kvartirasida, bir soat vaqtida Premer-liganing oqshom oʻyinlarini tomosha qilib oʻtirganman, devordagi "O’g’ilim — Agüero!" yozuvi bilan yuragimday edi hammasi. Hozirga qadar eslarimda: omborxonada oʻzini yoʻqotgan vaqtlar, dushanba kuni yertoʻla oyida oʻtirib Sterlin’ning gollarini qayta-qayta tomosha qilganim… Ahvollik butunlay boshqacha edi, chunki hisoblar va engol har bir soniyaning orqasida edik. Uning oʻzi!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
ahvollar nima edi… albatta, yetti yil oldin Premer-ligada "qizillarni" 5:0 bilan tanib olishganimizning aynan shu kechasi… asosiy vaqtda 0:0, soʻngra soʻnggi 15 daqiqada toʻrtta gol… o‘sha vaqtlar men Birmingemda yashar edim, do‘stim bilan Skype’dan o‘tqazayotgan edik, u esa shunchaki oldindan aytib qo‘ygan edi: "bugun kecha biz birgalikda eslab oʻtiramiz". va ha — eslab oʻtirdik, lekin qanday holatda! eshik oldida bir stakan pivo, ichimlikka ham vaqt yetmay, televizor oldida birdek qolib ketdik, keyin esa do‘stimning uyidan chiqib, kecha-havo yaxshi edi, hammasi hushyor… oʻshanda 32 yoshda edim, endi esa… mayli-da, ko‘ramiz
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Jahongir aka, Soʻgʻdiyona aka, haqiqatdan ham vaqtlar boshqacha edi. 2017-18-yilgi chempionlar ligasi finali, Agüero xotirasi… bir marta koʻrganingmi, hayotda unutib boʻlmaydi. Oʻshanali nafislik, nafislik va bir vaqtning oʻzida gʻazab edi — bir lahza ichida barchani oʻzgartirib yuboradi.
Hozirgi jamoa esa boshqa narsa. Ular uchun chempion boʻlish oddiy kun tartibi kabi. 2023-yilgi trebl? Bu oddiy, tabiiy holdek oʻtdi. Ammo shunday qilib oʻtishiga qaramay, hali ham nafasni toʻxtatib qoʻyadigan lahzalar bor — yuqori darajadagi oʻyinlar, strategiyalar, oʻyinchilarning harakati… bularning barchasi endi odatiy holga aylandi. Lekin birinchi davrlardagi o'sha "imkoniyatlarni so'nggi daqiqada olish" kayfiyati endi yoʻq. Hozirgi jamoa buni oʻzlashtirib oldi, gʻolib boʻlishning yangi usullarini topdi.
Buning ustiga, jamoamiz endi yangi avlod bilan toʻla — De Bruyne yangi uchun hamon yetakchi, Erling esa odamlarga ilhom beradi. O'shandagi Agüero va Yaya kabi qahramonlar endi koʻproq murabbiy va rahbarlar sifatida faoliyat yuritmoqdalar. Ammo bu yoʻqotishdek his qilinmaydi, balki yangi bosqichga oʻtishdek.
O‘sha vaqtlar men Birmingemda yashar edim, do‘stim bilan televidenie oldida oʻtirgan edik — toʻrtta golni bir vaqtda qoʻyib yuborganlar. Do‘stimning yuzi qizarib, "Yana bitta!" deb baqirdi, men esa hali qoʻlingda nonushta bilan televizor oldida o‘tirardim… qoʻlimda choy va nonushta, lekin miyamda pivo tushunchasi bor edi. Endi esa: trebl g‘alaba qozonganidan keyin Instagramga "qancha yig‘ladingiz?" postini qo‘yishadi. Xullas…
Memlar ham tahlil.