Oz qonimizni sovg'a qilib berdik: shon-sharafni qanday tikladik

Ochig‘ini aytaman, men o‘sha vaqtda o‘zimning tug‘ilib-oshgan yurtim Buxoroda edim, lekin bu mening O‘Z jamoamga bo‘lgan muhabbatni to‘xtata olmadi, doimo yuragimda Anfieldning olovlari yondi. Bir kuni shahar markazidagi kichkina kafeda do‘stlar bilan o‘tirib edik, ichkarida televizorlarda "Liverpul" o‘ynardi, lekin mening eʼtiborim yuqori edi. Tomoshabinlar qaysi tomonga o‘tkazib yuborganlarini ham bilmasdan, o‘zimni o‘sha maydonda ekanligimni his qildim. Qandaydir shov-shuv chiqdi, albatta, gol kiritildi — butun olomondagi kabi mening ko‘ksim ham gulladi!

o'shanda 2005-yilning avgustida yaxshi do'st bilan g'ildirakli soyabonimizni ochib, Anfieldga birinchi bor yetib kelgan edik, yo'lning o'zi afsona edi — Avropa bo'ylab avtobusda 4 kun sayohat, bir joyda shudringlagan, ketma-ket. yo'l davomida eshitgan "You'll Never Walk Alone" larni endi faqatgina kelganimizda qabul qilib oldi stadion... olomonning shovqiniga minglab quloqlarning ovozini berib chiqdi, birinchi qadamlarimiz maydon markaziga to'g'ri yo'naltirildi deydi, uzoq vaqt hech narsa gapira olmadik, faqat bir birimizni quchoqlab, ko'z yoshlarini ushlab turishardi. futbol shundaymi, odamlar shundaymi — ular o'sha paytda barcha qiyinchiliklarni o'z yuraklariga olib, cheksiz mehr bilan o'ynamoqchi bo'lishardi... chunki chempionlar ligasi shu vaqtda allaqachon bizning qonimizga singib qolgan edi.

Olam qayg‘usida o‘sha paytlarimiz bilan hozirgi paytni taqqoslasa bo‘ladi. O‘sha vaqtda qonimiz yo‘qligi uchun g‘ururlik bilan yurganmiz, hozir esa maydondagi o‘yinni to‘g‘ri o‘tkazish uchun har bir daqiqani hisobga olamiz. Lekin aytaman, bugun g‘alabalar uchun boshqa darajada kurashmoqda — chunki o‘sha vaqtlardagidek, hozir ham Anfieldda birgalikda joylarimizni egallab o‘tirganimizda yuraklarimizni bir xil taranglik bilan to‘ldiruvchi narsa mavjud. O‘sha vaqtda futbol — bu qon, ter va yurak edi, hozir esa — raqamlar, taktikalar va taktik maʼlumotlar. Ammo o‘shanda gol urilganda stadion butunlay devorga tegardi, endi esa asosiy narsa — oʻyinlarni qanday oʻtkazishimizni tanlay oladigan bilimga ega boʻldik. Bu yerda xotiralarimizni yangi gʻalabalar bilan boyitish uchun imkoniyat bor — shuning uchun ham hozirgi shon-shuhratimizning asosida oʻtgan kunlarimizdagi mehr va fidoyilik yotadi.

ey yo’lboshchilar, mana shu erdan boshlayman — menga o’ylash kerak emas edi, men uchun hammasi oson: o‘sha 2005-yilni eslayman, o‘shanda Genri ham boshqa odamlardek gapirgan edi… lekin qanday qilib? vaqtning o’zi ko’p gapirmaydi, balki o’zi stadionni eshitaman — bir daqiqa oldin Anfieldda oʻz-oʻzidan *"You’ll Never Walk Alone"* kuylanadi, keyin — Gerrarning so'nggi goli uchun 2 daqiqa qolganida, butun olomon *"Oh, Igor!"* deb baqiradi… yigitlar, bu nima edi, qayerdan kelib chiqqan? men o‘sha vaqtda o‘zimni *"Bu nima bu?"* deb o’ylardim, lekin keyinchalik tushunib oldim — bu toza Liverpul ruhi edi, uzoq yo’llardan kelgan mayda kichkina muxlislar yuragidagi qon va ter edi… endi esa, o‘sha ikki daqiqani his qilib, mening burnim ham issiq nafas bilan qoplanadi… parda tushdi… shu uchun kelaman, chunki mening choynagimni ushlab turdim va eshitaman: *"Genri, yana bir bor!"* — va dunyo yana bir bor aylanib ketdi 😂🍿

yigitlar, taniyman, kichik oynachamni bir marta boshqa jamoaga qarshi o‘yinga olib borgan edim, 40 yosh bo‘lgan edi, maydonning uchiya o‘rnashib olgach darrov: „bu qayer?“ deya so‘radi. endi o‘sha bog‘cha xotirasida oʻynamayapsanlar, yurak bilan, lekin o‘ynaysan. men oʻzimdek koʻplarni ko‘rganman — oʻtgan kunlarimizda maydonlarga yaqinlashganda qonimizning qizib ketganini his qilish uchun hech qanday hiylaga hojat yo‘q edi, lekin shu bilan birga „oʻshanda“ bir mayda oʻyinchining oyoqlari bilan bittagina toʻpni uzoqqa uzatishi butun stadionni olib ketar edi, hozir esa 10 000 dan ziyod paslar ketmasdan natijaga erishib boʻlmaydi. keling, keyinroqroq koʻramiz, mayli-da