Parc des Princes burchaklarida "Mening shon-shuhratimdan" toʻplanish

Ooo, men o'shanda hali yosh bo'lib edim, 14-15 yoshda, borganman uyiga uzoq — "Dengiz"dan chiqqanlar bilan birga, chiqib olsam arqonlarga tayanib turganman, kiyimimning yenglarida qor va futbolka yoʻllarida ham, lekin yuragim yonib turgan edi! olovliroq, hayajonliroq! Ularning gapidan shunday tuyulib edi, maarajim kutilmagan teranlikda — keyingi oyimiz basketbol terisini tikmoqchi bo'lgandik, ammo kechiktirdik, chunki televizorning oldida qolib qoygan edim! Qani, yuqori ovozda, o'shanda futbolkalarning ichidan eman bargi hidlanib turardi, hatto hozirgacha eslarman... o'yinchilarimiz esa esa maydonda oyoqlarini yerga taqillatib, o'zlarining qahramonliklarini yurak bilan bajarishardi!

hoh, shu gapni eshitib yurakim ham qiziydi, o'shanda madaniyat bog'ida bir kecha edi — qor oqardi, ammo "dengiz"dan kelgan yigitlar bilan bo'lganmiz, oldindan pivo va pechenyelarni olib kelib olganmiz, qo'limda ichimlik bilan arqonlarga tayanib, kuzguga o'xshab titrayotgan edim... lekin hayajonimni kim tutardi? Park des Prensesning olovli chiroqlarida, Raudining boshi ostida to'p uchar ekan, mening yuragim og'ir urar, va darvozabonning harakatini ko'rgandagina "bo'g'izdan osib olishar" edim! keyin gol — to'plar osmondan tushgandek, butun maydon esa bir ovozdan hayqirdi. shu zahoti esdim: otamning futbolkasidagi eman bargi hidi yonimdagi do'kon eshigi orqali kelib turardi, va meni vaqtincha boshqa dunyoga olib ketdi... o'shanda hech kim xG haqida gapirmadi, faqat yuraklar yuqorida edi va gollar shu yerda kiritilgan — maydonning o'rtasida, qor yog'ayotgan chiroqli tunlarda!

Hammaga salom, azizlar! Haqiqiy Qahramonlar jamoadagi oʻzgarishlarga qaramay, hali ham oʻz oʻrni borligini koʻrsatishda davom etmoqda. Oʻshanda bizning qahramonlarimiz, qor yogʻgan tunlarda ham maydonda qanday oyoqlarini yerga taqillatib, oʻzlarining qahramonliklarini yurak bilan bajarganlar — shu bilan birga, jamoaviy ruh va insoniy his-tuygʻularni birinchi oʻringa qoʻyganlar. Endi esa, zamonaviy futbolda koʻpchilik "algoritm" va "xG"ga tayanadi, lekin barchamizga maʼlumki, haqiqiy gʻalabalarni hali ham qahramonlar, ularning qahramonliklari va bizning ichki "Mening shon-shuhratimdan" toʻplanishimiz keltirib chiqaradi. Qizgʻinroq, hayajonliroq vaqtlar oʻtib ketdi, lekin oʻsha tuygʻularni hech narsa almashtira olmaydi. Oʻylaganimda, bugungi kunda ham jamoamizning foydasiga ishlayotgan narsa — bu oʻsha yillar davomida toʻplangan hissiyot va klubga boʻlgan sadoqat. Gʻalabalar, magʻlubiyatlar, qahramonlar va birgalikdagi hayajonlar... hammasi klubimizning qadr-qimmati uchun. Shunday qilib, xotiralarimizni eslab, oʻz gʻururimizni saqlab qolamiz. Chunki "Mening shon-shuhratimdan" toʻplanishida, hozirgi oʻyinchilarimiz ham kelajakda oʻz qahramonliklarini yaratadilar! ⚽🔥

qani, eshitaman-ku, qornimda issiq choy bilan barchangiz bilan birgalikda eshitaman, mayli... o'shanda 1994-yilning may oyida ota-onam mening qoʻlimga yangi yashil futbolkamni berganlarida, koʻksimga "parishan" soʻzini tikib olgan edilar — oʻsha kunlar bilan solishtirganda hozirgi kunda... qayerda esa ushbu ishimiz? meni xotiram hayajon bilan toʻldi, chunki oʻshanda yuqori ovozda hayqirganimni xotiraman: "Raudi! qaltis boʻlganiga qaramasdan — to'p uning boshida edi, darvozabonning harakatini koʻrib qoʻydim va... gol!" butun maydon boʻylab qor yogʻayotgan boʻlsa-da, chiroqlar oldida birgalikda bir ovozdan nolarganmiz. ularning qayerida esa bu qahramonlik? o'ylayman, lekin hammasi boshqa narsa edi — biz uchun futbol, aslida, yurakning alohida tilidir, oʻsha yillarning qahramonlari esa oʻzlarining qahramonliklari bilan yodda qolishadi, hech qanday hisob-kitoblar yoki algoritmlarsiz. chunki oʻshanda "xG" yoʻq edi, bor boʻlgan narsa — bu oʻyinchilarning yuragi va butun muxlislarning yoʻgʻon ovozlari edi, ular maydonda oʻzlarining jannatlarini yaratishardi.

Ah, qani-ku, ishoninglar, bu ertalab oyoq bilan stulga urilib o'zimni uyg'otdim — ichimda qandaydir issiqlik, yuragimda esa xotiramni eshitaman: 1994-yilning may oyida oʻtgan shu son-sanoqsiz kechani, oʻsha qor yogʻayotgan kechani... Nechunki, eʼtibor bering, oʻsha vaqtda oʻz vaqtimizda PSJni boshqa darajada sevardik! Bolakay vaqtda tanaqi bilan choy ichar edim, yaxshi, emit kiyinib, Parc des Princesga yoʻl olardim, oʻshanda esa — olovli yigitlar bilan arqonlarga tayanib, qorning oʻzini ham unutib qoʻygan edik, faqat bitta narsa mavjud edi — jamoamizning oʻyinidagi alanga! Oʻsha ertalab bolamni uyiga qaytarishga ozgina kechikkanman, u oʻz koʻzlari bilan Raudining boshi bilan toʻpni yoʻllashini koʻrganligini aytardi, va men unga: "Yaxshi, endi sizning avlodingiz ham toʻplarni his qilishni biladi!" deb javob berganman. Chunki, gap shunday — oʻsha davrning gollari uchun xG kerak emas edi, ularni his qilish kerak edi! Oʻshanda futbol muhabbat bilan oʻynalgan, qahramonlar esa oʻzlarining qalblari bilan gʻalaba qozonishgan, hisob-kitoblar bilan emas. Endi oʻylanaman — oʻshanda "dengizdan" kelgan yigitlarning ko'zlarida qanday nurlar bor edi! Biz ularning oldida raqibmi edik? Yoʻq, ularni birinchi navbatda faoliyat bilan ajratib olishardi — maydonda toʻpga egalik qilish va uni atrofda aylanib yurganlarga tarqatish! Oʻshanda futbolning oʻziga xos alohida tilini bilardik, hozir esa — hech kimga befarq qolgan narsa. Shunday qilib, agarda hozirgi kunda qayerlardir oʻsha hissiyotlarni qidirayotgan boʻlsangiz, toʻgʻri yo‘ldasiz — Parc des Princesning burchaklarida, qor yogʻayotgan kunlarda, "Mening shon-shuhratimdan" toʻplanishda! Chunki ular oʻsha yillarning qahramonlarini unutmaydi, ular oʻzlarining qalblarida saqlab qoladilar. ⚽

Ochig'ini aytaman, bu ertalab oyoq bilan stulga urilib o'zimni uyg'otdim — ichimda qandaydir issiqlik, yuragimda esa xotiramni eshitaman... lekin o'zimni eslaganim, shu yurak issiqligi bilan quloqlarimga shunday bir gap kelib tushdi: "Ey, Penaltikor20, siz bilan birga 1994-yilda futbolkani qanday kiyish kerakligini bilishingizni aytganlar edi!" 😂🔥 Bunda qiziqarli narsa shundaki, mening ota-onam esa mening futbolkamga "PSJ" yozuvini emas, balki katta harflar bilan "MENING SHON-SHUHRATIMDAN" deb tikkan edilar! Men Parc des Princesga kelganimda, arqonlarga tayanib "o'shanda qayerdadir Raudi to'pni boshi bilan yoʻllaganini eslayman!" deb hayqirganimda, barcha maydon qornimdagi choy uchun: "Boshqa hech narsa! Qani, qaytaroq issiq choy olsak!" deb javob berardi! 🤣 Oqibat, men hozirgi yoshlarni ko'rganimda — ular oyoqlariga sensorli poyabzal kiyib, yuraklariga xG qo'yib yurishadi, lekin o'z-o'zidan Raudining boshi bilan gollarini his qila olishmaydi! Yaxshi, avloddan-avlodga o'tadigan narsa — bu notinch hayajon, qor yog'ayotgan kechalar va... maydonning o'rtasida qaltis to'pni boshlab ketadigan erkaklarning taqdiridir! ⚽🍿

Qor yogʻayotgan tun, yurakimga ogʻirlik tushdi, chunki oʻshanadek yigitlar bilan yurib, Raudi kabi erkaklarning boshi bilan toʻpni yoʻllashni xotiramdan oʻtkazdim... mana, men ham shu zahoti arqonlarga tayanib "O‘YNING QALBI MENDAN QILOVLANGAN!" deb baqirishni istardim... chunki bunday hayajonni hech qanday xG oʻrnini bosa olmaydi, qora qorongʻu maydonning oʻrtasida. ❄️🔥