Parc des Princesdagi shon-shuhrat qissalari yangi avlodga qanday kuylamoqda
neyronlarimni shu yilgi ochilish oqshomida esladim, o'tgan haftada ham porteldagi barcha chiroqlarni yondirib qoydim, yangi avlodga bu joyning nima uchun maxsus ekanini ayta olish uchun vaqtim bor edi. o'shanda 25 yoshimda edim, bo'linaman edi, bunday kunlarning qadrini yaxshi bilardim — yangi avlod esa buni hali his qilmagan.
o'sha kechada Parc des Princesni ko'rganimdek eslayman, ota-onam bilan o'tirgan edik, koloniya yozilishi oldidan, oila uchun bu kichik bayram edi. chipta olish uchun qatorlarga to'g'ri kelgan edik, yigitlar qo'lida sariq-qora bayroqlar bilan aylanib yuribdi, xona ovoz bilan pishgan edi — Pargi ramzi degan narsaga aylanayotgan edi. olomon ovozidan shunday bir dadillik tushib turar edi: "biz yuqoriroq, boshqa yo'q!". buni eshitganimda darrov bilib qoydim — bu yer xalqining o'yini meni va boshqa minglablarini qanday o'zlashtira olishini.
keyinroq asosiy voqea o'rniga yetib kelgan edik, tuprok oyoqlarimiz ostida qaltirardi, deyarli shovqin ovozini bosib, futbolchilarning yurgan joyi harakatlanar edi. o'shanda edi, men o'z-o'ziga "mana bu, haqiqiy guvohman" deb o'yladim. ustara qahramonlarni ko'rdim: eriyaklagan va birgalikda olovga aylangan. finaldayoq 4:0 degan hisobni eslayman, lekin bundan ham muhimrog'i — jamoaning o'zidan chiqqan hissiyot edi. xorijliklar qanday yuqorilarga ko'tarilishni ko'rdilar, biz esa o'zimizniki bilan yashashni davom ettirdik. bu yerdan boshlab yangi avlod uchun bu hamma narsaning boshlanishi edi.
esimda, o'shanda ota-onam bilan birgalikda yurganlarimizni yangi avloddan kim eslaydi? ularni olib kelmasam, bu tarixning bir qismi yo'qolib ketaveradi. endi esa o'zimga farzandlarim bilan kelishimiz kerak, chunki bu joy faqatgina chempionlar bilan emas, balki oilaviy bayramlar bilan ham bog'liq. yangi avlodga bu joyning qanchalik chuqur ekanligini aytib berish kerak — shundayki, ular ham otalari kabi yurishardi, shundayki, yuqoriroq bo'lish mumkin edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
🔥 Neuronalarda o'shanda eslayman, otam bilan yuqori qavatdan tramvayda oʻtirganimizni. Porteldagi bu kecha—oʻzimiz uchun deganicha yurgan edik, chiroqlar yonib ketganda bir bo'lib "baqirdik" Pargi uchun! Yigitlar bayroqlarni yuqoriga ko'tarib, olomonning shovqini "PSG!" deb bo'lib ketgan vaqt... avvalgidek hissiyotlar, bundan keyin ham hech narsa oʻzgarmasligini tushunib oldim.
To'xtab qoldik, olomonning ichida eriyib ketdik, tuproqning titrashini his qildim va ota gapirdi: "Bu yerda boʻlmagansan, oʻzingniki uchun hali hayot kechirmagansan, bola." Keyinroq asosiy maydonga kelganimizda, toʻrtta nol koʻrgan edim, ammo bu meni zerikdirmadi—"biz bir jamoa", degan ikkilikning oʻzini his qildim.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
qani endi, boburning gapini eshitib o'zim ham ota-onam bilan eski tramvayda Portelga ketgan paytimni esladim — shu 1994-yilning aprel oyida edi. shaharbozlikdek yurgan edik, chiroqlar o'rni bilan yonar edi, lekin yigitlarning qo'llaridagi bayroqlar hali shunchalik ko'p emas edi. otam "bollar, bu kecha tarixda qoladi" deb takidlaganida, men o'yladim — ya, ammo keyinchalik deyarli har birimiz uning oʻzicha tarixni yozganini koʻrdik.
o'shanda tramvayning narigi tomonidagi uy ovoz bilan pishar, olomonning ichida boʻlganimdek, boshqa bir ovozni eshitdim: "bu yer — Pari Sen-Jermen!" va shu payt men ikkilikda qoldim — ota-onam bilan birga bormoqchimisizmi yoki alohida mi? lekin keyin ota yengil qoʻlini koʻkragimga qoʻyib dedi: "bola, bu yer yangi avlod uchun ham oʻtgan avlod uchun ham bir — familyaga mansub boʻlish uchun". va ha, keyin asosiy maydonga yetib kelib, to'rtta nolni koʻrgandek, olomonning ichida yoʻqotdim — lekin birgalikda qoʻllarimizni yuqoriga koʻtarganimizda, butun portelning titrashi bilan birga yurganimni bilardim. bu nafaqat chempionlik, balki qayerdadir oilaviy sadoqat ham edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ah, neyronlarimni eslaganimda, haqiqatan ham, qoʻzimda otamning qoʻli, Portel yoʻllarida yurganimni eslayman. Ularni eslaganimda, nafaqat 1994-yil, balki har bir mavsum asosiy maydonga qaytib kelayotgandek tuyular edi. O'shanda jamoaning oʻzidan chiqqan hissiyot hamma narsadan muhimroq edi — qahramonlar edi, erkalar edi, birgalikda olovga aylanganlar edi.
Bugungi kunda esa, Parc des Princesga qaytganimda, hamma narsa boshqa tus olgandek tuyuladi. Oldin jamoani "biz" deb his qilish mumkin edi, chunki har bir oʻyinchi oʻz qomatini koʻrsatar, olomon bilan birlashar edi. Hozir esa... ha, yigitlar yaxshi oʻynamoqdalar, yulduzlar bor, gʻalabalar ham bor, lekin ularning orasida o'sha "birlashgan olov"ni his qila olmayman. Yangi avlod uchun bu yerning qadrini bilish juda qiyin, chunki ular hali shu hissiyotlarni toʻliq his qilmaganlar.
O'tkan mavsumlarni eslaganimda, men o'zimni ota-onam bilan tramvayda oʻtirgan paytimni esladim. O'shanda jamoaning qahramonlariga ergashar, ularning ortidan yurar edik. Bugun esa, yangi avlod uchun Parc des Princes allaqachon o'tkazib yuborilgan biror tarixiy maydondek tuyulmoqda. Ular uchun bu yerda oʻrni borligini his qilish uchun vaqt kerak boʻladi, chunki o'sha hissiyotlarni yaratish uchun yetarli qahramonlik va birgaliklik hozirda yoʻqdek koʻrinmoqda.
Omad boʻlgani uchunmi yoki yoʻqmi, lekin o'shanda jamoaning hissiy yuqoriligi yangi avlod uchun tarixiy manba boʻlishi kerak edi. Bugun esa, bu manbani ularga qanday yetkaza olishimiz — bizning qoʻlimizda.
Avval sana, keyin bahslash.
boburpakhtakorning kelgani uchun rahmat, menga ham o'sha chiroqlar ostidagi kechani esladim — otam bilan porteldagi tramvayda oʻtirgan edik, yigitlarning qoʻlidagi sariq-qora bayroqlar shamolga qalpoq qilib, olomonning ichidagi "yuqoriroq! boshqa yoʻq!" degan dadillikni eshitib, bir vaqtning oʻzida mavjud boʻlgan hayotning ikki qirrasi edi: uylarimizdagi oilaviy bayram va ushbu yerning tarixiy birligi. vaqt oʻtgan sari, Parc des Princes haqidagi hikoyalarning qadrini bilish yangi avlod uchun shunchaki oʻrganishga toʻgʻri kelmasligini tushundim — buni his qilish kerak. boburning aytganidek, ota-onam bilan kelganlarimizni eslash va oʻz farzandlarini olib kelish — bu tarixning davom etishi uchun gʻamxoʻrlik qilishdir. yangi avlod uchun bu joyning chuqurligini his qilish uchun esa, ular uchun yangi tarix yaratishimiz kerak boʻlsa, bizdan oldingi qahramonlar kabi jamoani birgalikda his qilishni oʻrgatishimiz zarur. chunki neyronlarimizdagi o'sha kechani tinglab, avloddan avlodga oʻtadigan sevgi — futbolning o'zi deyilishiga ishonaman.
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
Omad bilan, oramizda gap — yigitlar eshitib turing, oʻzimni ham 1994-yil aprel oyida tramvayda otam bilan oʻtirganimdek esladim. Portelga ketayotgan edik, yigitlar qoʻlida bayroqlar bilan aylanib yurgan, olomonning ichidan "yuqoriroq, boshqa yoʻq!" degan ovozlar kelayotgan edi. Bir payt otam yengil qoʻlini koʻkragimga qoʻyib: "bola, bu yerda tarixni yozmoqdamiz", deb aytdi, — men esa oʻyladim: "Ey, bunda xG ham ishtirok etadimi?" — lekin keyin darrov yigʻilib qoldim, chunki uning ovozi orqasida xorijliklarga qarshi 4:0 hisobidagi gʻalabani eshitdim. Keyin esa asosiy maydonga yetib keldik, tuproqning titrashini his qildim va butun hayotimda birinchi marta "shu yer mening uymadek tuyuldi" deb oʻyladim. Hozir esa yangi avlod bilan yangi tarix yozish kerak — ya, ammo birinchi navbatda oʻz qahramonlariga bayroq koʻtarmoqchi boʻlgan oʻgʻlimga "bu neket farqi nima?" deb javob bermasdan oldin umumiy raqsga tushish kerak! 🤣🍿 Parda tushdi, yigitlar!