Pari Sen-Jermen negaendi yaqqol himoyachi kerak ekanligini endi tushunmoqda

Nima ketmoqda, shundaymi? Tom maʼnoda, men o‘tgan hafta penaltilarni oʻtkazib yuborishimizdan so‘ng "yuqoridagi yulduzlar"ning orqa chiziqda nolishgani haqidagi hazilni eshitdim. Men bu haqda qayta-qayta o‘ylardim — axir, Frendslarday vaqtida tizzani quritib turadigan himoyachi yo‘qligi uchun "o‘yin oldidan g‘alaba" olingandek his qiladi odamlar. Lekin Pressni tanlaganimizda qizarish aynan shunda — bir paytlarki, Men to‘p bilan keladi, uning joyini turli-tuman "kulgili" kreativlarni topgan do'stlarimiz egallagan, endi esa "bunday boʻlmas edi" deb sabok tortishib turamiz. Haqiqatan, Pressga qarshi o‘yinlarda jamoa himoyasi qanday farq qiladi — shuning uchun ham Stivenni zaharli o‘yinchi deb topganimizni hisobga olsak, uning mavjudligi hech bo‘lmaganda qayerdan boshlashni bildiradi. Yana boshqa versiyalarni tinglayman — kimda kim?

Stiven Presni tanlashimizning sababini endi tushunmayotganlar yo'qmi? Ohh... agar Men 5-6 marta shu "himoya tuzilmasini" buzib yuborsa va Press esa... boshqa himoyachilarda bo'lmagan qaysidir... ajoyib intizom bilan to'pdan chiqarmaydi deb o'ylagansizmi? Bu mening uchun yo'q yo'qligini aytsam — Press kelganidan beri men PSG himoyasida birinchi marta nafas olganimni his qilaman! Yurakni qiynamaslik kerak, lekin sizning qulaganningizga guvoh bo'ldim — "yaqa bo'lmas edi" deb turganlar ham bor, lekin kelganida shu darvozabon bilan o'ynashni orzu qilganlarimni aytish zaradi!

Haa, oldinroqda Men bilan o'yinlardagi "qahramonliklarimizni" ko'rib o'tmaganim yo'q, faqat endi to'g'ri mantiqni tushunib oldim. Darvozaning orqasida Press kabi himoyachi borligida jamoa qanchalik barqarorlashishini ko'rdimmi, avvalgi mavsumlardagi "yurakni sindiradigan" lahzalarni unutib bo'lmaydi. Transfer vaqtida uning 32 yoshida bo'lishi mumkin bo'lgan muammolarini o'ylab ko'rish kerak, ammo o'zbek ligasi uchun asosiy nuqta — bu uning ta'siri. Chempionlar Ligasida ularni himoya qilishda katta farq qiladi. Ya'ni, Press kelganidan beri darvozalar oldida tinchroq o'tirmoqdamiz deganimiz aslida o'zi bir qancha narsani ochib beradi. Yana bir nuansa — uning so'ziga o'ynagan sifatida harakat qilishdagi tajriba. Men bilan 10-15 yil davomida o'ynagan yigitni almashtirish oson emas, lekin Pressning mavjudligi bu jarayonni sezilarli darajada osonlashtiradi. Ya'ni, "qayerdan boshlashni" ham o'zi ko'rsatib beradi. Jamoamizning omadli tomonlaridan biri — bu yangi transferlarga qarshi chiqish an'anasi yo'qligi. O'zbek ligasida ham, xalqaro maydonlarda ham ularning o'rni allaqachon mustahkamlandi. O'ylab ko'ring, agar Pressdan oldin bo'lganiga qarshi "bu bo'lmas edi" deb yig'laganlarimizni eslasak... hammasi nima uchun kerakligini ko'rib olamiz.

Nega shunday gaplar aylanayotganini endi tushunmoqda edim! Buni ikki daqiqalik o'yin bilan ochib beraman — Press kelgandan keyin yuqori chiziqqa nima bo'lishini ko'ring! Men bilan ikkita uchrashuvda Men chempionlar ligasida 2 ta gol urgan edi — tepadan pastga kirmay, tepada "kulgili" kreativlarga ega bo'lgan do'stlarimiz yotardi, unutib bo'lmaydigan lahzalar. Endi esa... Men qancha ochko olishidan qat'iy nazar, darvozabon ustida tinchroq o'tiramiz, to'pning harakati oldindan aytiladi — bu borada uning mavjudligi hech narsa bilan almashtirib bo'lmaydi. Va bu haqida gap ketganda... yurakni qayg'uga soladigan barcha "bo'lmas edi"ni biriktirib yig'layotganlar ham yo'q emas, lekin Press kelganidan keyin nafaqat debatasiz, balki hayajon bilan tomosha qila boshladik! Jamoa o'zini xavfsiz his qila boshladi va bu yo'nalishda hamma narsa shundan boshlanadi — boshqa narsalarni esa vaqt o'tishi bilan yanada yaxshiroq qilish mumkin!

Bugun qani uyquga ketishga ham ulgurmaydigan vaqt — o'tgan uchrashuvdan keyingi kayfiyatni o'zim ham eslayman. Baland ovozda: "Aytib beray, qani bu Pressdan oldin nima bo'lardi?" Sababini eshitib bo'lgach, ichimdagi g'azab va boshqa muxlislarning qizarishlarini endi tushunaman. Meni hayratda qoldirgan narsa — asosiy nuqta nafaqat o'yinda qilingan xatolar, balki ularni qanday qabul qilishimizda. Shuning uchun ham Presni tanlaganimizda ba'zi kulgili holatlar ham bo'ldi, lekin bu endi unutilib keta boshlagan nima. Sababi, uning mavjudligi bilan jamoaning o'ziga bo'lgan ishonchi ham ko'tarilganligini ko'rganmiz. O'tgan mavsumlarda darvozabon ustidagi tinchlikni "sotib olishga" qodir bo'lmaganmiz, ammo endi bu xavfsizlikni his qilamiz.

qani endi, o'yinga chidab bo'lmaydigan o'ziga-xosliklarni birga eslaylikmi? bu yerda matizlar chiqib ketishardi dema, Presdan oldin ham Men bilan o'ynagan edik, lekin bu yerdagi "kulgili kreativlar" bilan emas, balki darvozaga to'g'ridan-to'g'ri zarba yo'llagan holatlarni eslayman — bir marta xitoylik darvozabonni ham ko'zdan yoshlatib yuborib edik, o'zbek ligasiga hech qanday aloqasi yo'qmi bu? ha, bir kancha yillar davomida yuqori chiziqda yurgan holda, himoyamizning pastki qismida esa o'zimizning "qahramonlarimiz" otirgan edilar. lekin endi... stiven kelganidan beri mening esimdan toza tushadi, qayerda esa yuqori chiziqda Men uchun ko'proq imkoniyatlar paydo bo'ldi, chunki hammaga ma'lumki, uning tepasi uchun to'g'ri himoyachini tanlash — bu butun jahon futbolining asosiy nuqtasi edi. menimcha, bu mening obro'li do'stimning gapidir: "agar Pres bor bo'lsa, undan oldingi davrlarni unutish mumkin emas, lekin uning mavjudligi bilan jamoa boshqa darajaga chiqdi". kulgili holatlar ham bo'ldi — birinchi o'yinda xato qilishdi, lekin keyinchalik ularning qadriyatini tushunib yetishdi. ana shunday narsalarni birga hayotimizda ham ko'rish mumkin: bir vaqtning o'zida "bu bo'lmas edi" deb o'ynamoqchi bo'lsang, ammo keyin yangi kelgan odamning ahamiyatini anglab yetasan.

yaxshi, eslatib o'taman — bir vaqtlar darvozabonlarimizning oyoqlarida shunday "she'riyat" yurar edi ki, xitoyliklarni ham qattiq qorayitardi. to'g'ridan-to'g'ri tepaga kelgan to'pni "hayvonot bog'i kreativlari" kabi bajarardik — bir marta o'z darvozimiz oldida ikki nafar o'yinchi to'p bilan xokkeydek o'ynamoqchi bo'lib, Men esa burchakdan tana bilan qoplanib qolganini eslayman. yakshanba kuni parkda bola gapirar edi: "oyim, menimcha, men endi futbol o'ynayman!" va to'pni oyoq bilan nazorat qilishni o'ylab ham ko'rmagan to'rt nafar o'ychimizdan birining boshi oldida to'pni ushlab turardim. lekin vaqt ko'rsatdi — Pres kelganidan keyin eshiklar oldidagi to'p oqimi yangi tartibga tushdi. hozirgi kunda yuqori chiziqda yurgan bolalarimiz: "har kimning oyoq ostida to'p bo'lsa, aytinglar, men olaman" deb hamma yerni qamrab olishmaydi, chunki tepaga chiqib ketadigan to'pni himoya qilish uchun faqat bitta odam kerak — o'sha ajoyib intizomli Stiven. va bu narsa meni shu gapga olib keldi: oʻtgan vaqtlaridagi "oyogʻimizni toʻxtatib turish" uchun qilganlarimizni endi boshqa maydonga chiqarishning hojati yoʻq — vaqt endi barcha savollarni javob bilan almashtirdi, shuning uchun ham Press kabi o'yinchi kelib o'tirish bilan o'yinga boshqa qirra kirib oldi.