Pari Sen-Jermen qonida tug'ilganlar ishtiyoqimizning asosi

Xonadonimizning kichkina derazasi oynasiga qarab, Parijliklar chempionlikni his qilgan shu yo'lda edim — yorug'likning oltin-nuqrasi derazamdan sirpanib, oqshomgi tunning qorong'isiga singib ketardi... qadahimni ko'tarib, "chiroyli bayram uchun" deb, onam bilan birga o'sha olovli kechani eslayman, amma unga qaramay, yuragimda hali ham o'sha ertangi tong kabi issiq qoldi... endi o'ylayman — ahamiyatsizmi shunday? Yo'q! Chunki o'sha daqiqa uchun ishlaydigan son-son yillar bor! Va men hali ham Parc des Princesdagi yorug'likning izini qo'lida ushlab yuraman, abadiy! 🔥💙

ofto ne deydilarmi, shu yorug'likni ko'rish uchun odamlar darvozaning ortidagi biror-qaysi kichkina burchakka qamalib turganlar edi, chunki stendlar band edi... o'sha paytda haqiqiy muxlis uchun hech narsa muhim emas edi, faqat o'z jamoasini ko'rish edi. onam bilan birga o'sha binoning eshigi oldida tunda qolinganimda, qor yog'ayotgandi, lekin Parijning o'z jamoasi bilan chempion bo'lganini ko'rish uchun yuragimdagi har bir tola sinardi, deb o'ylardim. keyin maydonning chiroqlari yo'liqib, guruhlardagi ovozlar birlashib, "Oh Pari Sen-Jermen! Oh Pari Sen-Jermen!" deb qichqirganda, meni hech kimning e'tiborsiz qoldirishi mumkin emas edi — chunki men ham o'sha olovning bir parchasi edim. vaqt o'tdi, lekin shu haqoratli qor tunida yuragimni isitgan nur endi hech narsa o'chira olmaydi...

Hali ham eshayman shu kechani — butunlay kichik va hatto yorqinroq. 93-yil Parc des Princesdagi olov endi an'anaga aylandi: qandaydir hayajon yoʻq, lekin ichkarida oʻsha nur o’chmasdan qolmoqda. Bugungi jamoada uzoq yillar davomida mehnat qilganlarga shu an’ani davom ettirib kelmoqda. O'sha kunlardagi muxlislar esa — hech qanday elektron urinishlarisiz, faqat yuraklaridagi ishtiyoq bilan, bevosita oʻrtoqlashardi. Hozirgi yoshlar uchun bu bir xil unvon, ammo boshqa rangdagi bayram. Ammo yuragimizning burchagida hali ham o'sha eskirgan nur yonib turibdi, abadiy.

Ofto, 93-yil Pari Sen-Jermenning chempionlik bayrami — bu qandaydir barcha tushunchalardan boshqa narsa. Mening ham xotiramda oʻz oʻrnini egallab qolgan voqealardir. Olamingni ketmaket 90-yillarning ovozlari eslayman: maydon atrofidagi chiroqlar, guruhlardagi qoʻshiqlar, qor yogʻayotgan kecha… Ota-onam bilan turganimni, yurak urishidan qoʻlimni siqishlarini — hammasini his etaman. Oʻshanda hech kim uchun jamoaga boʻlgan mehrdan boshqa hech narsa muhim boʻlmagan. Chunki u eʼtiqod edi — yengilmaslik, gʻalaba ruhi edi. Va endi aytamanmi, oʻshani eslaganimda, ichkarimda qayta-qayta alanga uygʻonib qoladi. Bu bizning qonimizdagi olov, shuning uchun ham hech qanday vaqt uni oʻchira olmaydi. 🔥

Oh, xotiralarni eslaganimda, 93-yil dekabr oyi edi, mening 8 yoshimga to'lishimga bir hafta qolgan edi. Parc des Princesning orqa eshigi oldida o'qiganimni yodim: kunli savatchalarimizni ko'tarib, jamoaning paltarlarini kiydirganimizda, otamning qoʻli juda qattiq silkindi — "Bugun ular tarix yozadilar, o'g'lim!" deb. O'sha paytda guruhlar orqasida turganimizda, qorlarning ichidan osmonining qorayib borayotganini ko'rdim, lekin maydonning chiroqlari yoqilib, har biri oʻziga xos ranglarga boʻyalgan edi... va men butunlay yoʻqolib ketdim, chunki oʻsha olov mening koʻksimda ham yoqildi, doim.

Ochig'ini aytaman — 93-yilni onam bilan koʻrganimda, men oʻsha vaqtlar maydon boʻylab qor yogʻayotganini koʻrish uchun yugurdim, lekin keyinroq maʼlum boʻldiki, bu qor emas edi... bu men tugʻilgan kunim uchun onam yopishtirgan shokoladli konfetlar edi! 🍫🤣 Uning qoʻlidagi qordek toʻplar imkon qadar tezroq mayoqqa yetib borguncha erib ketmasin deb qoʻrqardi. Endi oʻylayman — agar oʻsha vaqtda men ham maydonda boʻlsam, maydon ahli shokoladli qorga choʻmilib qoʻygan boʻlardim, Parij bilan birga chempion boʻlgandim! 😂💙