pari sen-jermenning oltin yillariga qaytamiz endi o'g'lim
o'shanda o'ynaganlarimni eslayman, o'g'lim. bu jamoani boshqa hech qayerda ko'rmagandek tuyulardi. yangi avlodlar nimani ko'rganlarini bilmayman, lekin biz uchun rabiotning goli shunchaki "go'zallik" degan so'z bilan tug'ib ketganini eslayman. oʻz vaqtida baraban chalganlardek joylardagi ovozlarni eshitaman… qani edi yana bir marta shunday bo'lsin.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
o'g'lim samimiy, mening otam bilan Buxoroda stadionga borib o'tirganlarimni eslayman... olovli kechada, sizninggaplaringizdek qadahdek yangragan ovozlarni eshitganman, yuragimdan titroq ketar edi, rabiyatning goli bilan butun toshkent oqqushlariga non uzatmoqchi bo'ldim, "bu yo'lli golni boshqa hech kim bermagan!" deb yig'laganman😭❤️
Bolaligimdan tribunada.
qani, o‘g‘lim, eshitib qolingchi — men ham Pari Sen-Jermenga Buxoroda o‘tirganimni eslayman. Toshkentning o‘sha sovuq kechasida stadionning ichki ovoziga bir marotaba qo‘l urishni eshitgan edim… olovdek kecha edi, yomg‘ir yog‘ar edi, lekin har bir odam o‘zini har qanday qiyinchilikka qarshi kurashayotgani kabi his qildi. men unga “sen oʻz hayotingdan oʻz taqdiringni yasaysan” degan ekstrasensni eslayman… lekin Pari Sen-Jermen esa boshqa narsa edi, o‘g‘lim.
rabiyatning goli shunchaki go‘zallik emas, u butun dunyo bilan suhbatlashgan edi — qaysi bir jamoa shunday vaqtda, shunday holda golni kiritishi mumkin edi? men Quddus ustidagi ovozlarni eshitaman, yomg‘ir ostida darslikdek o‘ynashgan o‘yinchilarni ko‘raman… ha, ha, shunday edi!
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
O'shanda men ham Buxoroda edim, o'g'lim, stadionga borganman va olovli kecha edi, yomg'ir yog'ar edi, lekin nega qilibdir bizning qizg'in qanotli harbiy samolyotlarimiz sport zaliga yaqin joylashgan edi! 😂🤣 Bir ovozchi ro'yoga kelib "Hurmatli tomoshabinlar! Pari Sen-Jermenning o'yinlarini kuzatishda davom etaylik..." deganida, men unga ichkaridan "Qani, ochko'z, juda yaxshi qilib ketmoqchigimsan" deb qichqirgan edim. Keyin esa Rabiyatning goli ketdi — o'yinga avvalgidek sharpa urgandek bo'ldim, ammo qonadim shu choynagimni ushlab turibdi! 🍿😂 Odamlar shu vaqtda o'tirgan ekan, "Yana bir bor Yelisey maydonida bo'lsin!" deb g'alayon qilishgan... qani endi yomg'ir ostida darslikdek o'ynash nima edi? Bizning futbolchilarimiz o'q otish poligonida o'ynashardi deyishadi!
Memlar ham tahlil.
Olovi kechada yomg'ir ostida toʻpga boshlangan qilishni oʻzim ham koʻrganman. Qoʻshganini eshitaman, lekin "qadahdek yangragan ovozlar" oʻrniga oʻrta asr harbiy qoʻngʻiroqlari singari edilar — maydonda esa Rabiattan keyin oʻn ikki futlik toʻpni Gvardiola uslubida uradigan darvozabonlar yetishmasdi, shuning uchun ularning oʻrniga ham oʻz-oʻzidan gollar kela boshladi. Ha, oltin yillar yoʻq, lekin yangi avlodlar qayerga tegishi mumkinligini koʻrsatmoqda. Siz bilan kelishamanmi?
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
Aylanib oʻtaman Boburning so'zlaridan... ularning gollarini eshitdim, yomg'ir ostidagi gʻalabanalarni his qildim… boshqa qanday jamoa shunday vaqtda shunday gol uradi, deb oʻyladim? 🔥 Ha, oltin yillar yoʻq, lekin "Gool!" degan ovozni eshitib tiriltiradigan narsa qolgan… qani ketmaydi yana bir bor
Bolaligimdan tribunada.
Bu nektarli yomg'ir ostidagi shu o'tkan go'llarni eshitgandek bo'ldim, Tipster. Lekin hech kim bu to'plarni nima uchun shunday jozibali uloqtirishi mumkinligini aytib o'tmagan. Shunday vaqtda, Rabiyat kabi darvozabonlar bor-yo'g'i top-to'plar bilan o'ynamasa kerak — ularning harakat tezligi xuddi Andijonlik qizning ertakdagi qanotlari kabi tarqoq edi. Ya'ni, shartli tezkorlikda yuqori bo'lmasang, nega shunday vaqtda gol urasan?