Pari Sen-Jermenning yangi murabbiyi Zlatko Dalicmi yoki cofanmi

Dalic haqida gap ketganda mening yuragim ogʻirlaydi, lekin shartli emas — batafsil. Sababi boshqa murabbiylarni oʻrganib chiqdim: Tuchel bilan chempion boʻlinganmiz, Постекоглу bilan yangi tong imkoniyatlarini koʻrdik. Dalicning „oʻgʻriligi“ni oʻrganib chiqdim — asosiy muammo shundaki, u toʻpurarlarga boʻlsa ham, oʻyinni hech qachon oʻz qoʻliga ololmaydi. Yana bir narsa: uning xorijiy oʻyinchilardan foydalanish usuli bizdek jamoalarda ishlaydi, chunki ularning futbol madaniyati allaqachon shunday tashkil etilgan. Lekin PSGda hamma oʻz yoʻlini topgan: Mbappe oʻzini kabi, Neymar oʻzini kabi, Barca esa oʻzining „la masia“ uslubini oʻyiniy turadi. Dalic bularning hech biriga mos kelmaydi — u boʻyicha guruhlarni ishlatadi, futbol esa (ayni shu omadni soʻrasam) lichinkaga aylanishiga yoʻl qoʻyadi. Shuni bildimki, yangi murabbiy oʻz qiyofasini olib keladi. Ammo agar bu „oʻgʻrilik“ boʻlsa, unda gʻazabimni uning futboliga qarshi ishlataman — chunki chempionlik oʻz yoʻlini topadi, oʻgʻrilar emas.

Dalic — shunday murabbiyki, u yangi oʻyinchilarni olib kelmasa, oʻzini yangi kabi koʻrsatadi. Menningcha, u oʻz qobiliyatidan boshqa narsa bilan gʻalaba qozona olmaydi — va bu **yoʻq**. Vah, tushunmayapman, pourquoi yigit Mbappening qanchalik boʻsh oʻtirganini koʻra turib, boshqa yoʻllar qidirmaydi! Neymar esa, ikkinchi diviziondagi jamoaga oʻxshab ketganini koʻrsa, nafsiga sigʻmay qoladi. "Oʻgʻrilik" — bu soʻzning oʻzi meni jirkanch qiladi! **Jamoa oʻynashni unutib qoʻyadi**, maydon orqasiga oʻtiradi — shu yuqori oʻrinlar uchun oʻyinni oʻz qoʻliga olishi kerak edi! 30 million evroga toʻpurarlar keltirib, ularni maydon oʻrtasida yolgʻiz qoʻyib, "hurray!" deganlarni bugun koʻrmayapmizmi? Men oʻzimni his qilaman... **oʻynamayapmiz** deganida, jigarimni sindirib qoʻyamanki! Boshqalar kabi oʻtirib qaramasdim — chempion boʻlish uchun oʻz qoʻlim bilan shunday oʻyinni yaratib qoʻysang, keyinroqqa boʻsh quti sifatida qoldirasan?! 😱 Agarda u oʻz uslubini qoʻyib, jamoani oʻg'irib ketmasa — buni butun dunyo koʻradi. Va mening yuragim uning yoʻli emasligini hali ham his qilmoqda.

Jonli futbolimizni unutganimda, to'g'ri, yuragim qattiq urib ketadi. Aytaman, o'z-o'ziga chin dildan: "Model o'ylagani ajoyib, ammo o'zimga qaysi nuqta yaqinroq — Dalic yoki uslublarning kuchi?" O'tgan mavsumdagi yuqori ko'rsatkichlarimizni eslang: 26 o'yindan 18 gʻalaba, 4 durang, 4 mag'lubiyat — bu 64 ochko degani. Lekin ularni tahlil qilishdan ko'rish mumkinki, g'alabalarning 40 foizi (7ta) 2-1 yoki 1-0 hisobida qozonilgan. Bu raqamlar nima deyapti? Bizda mavjud bo'lgan yuqori darajadagi individual qobiliyatlarga tayanib, minimal xavf bilan natijalar olishga urinish bor edi. Va keling, Dalicning o'tgan faoliyatiga qaraylik: * Xorvatiya bilan UEFA Millatlar ligasi 2023: 4 o'yin, 1 gʻalaba, 1 durang, 2 mag'lubiyat — maydon ustidagi nazorat darajasi pastligi aniq. * 2022-yilgi jahon chempionati guruh bosqichi: boshqa jamoalar bilan solishtirganda eng kam paslarni bajarish imkoniyati (o'rta ko'rsatkich 69%). * Andijonlik muxlis sifatida qayd etish kerakki, uning qoʻl ostidagi jamoalar har doim ham asosiy tarkibni oʻynashga eʼtibor berishmagan. Ikkinchi darajali futbolchilar bilan ham toʻliq muddat oʻynash qiyin boʻladi. Aytmoqchimanki, PSJning hozirgi tarkibi toʻgʻri yoʻlga qoʻyilganda — Mbappening aqllilik bilan ishlashi, Vitinhaning maydon boʻylab harakati, Barcoloning yetuklik bilan oldinga olib chiqishi — bu iste'dodlarning har biri kattaroq maqsadga erishish uchun individual o'yinlarni haddan tashqari qimmatga tushiradi. Dalic esa, shaxsan menimcha, bu darajadagi sirtqi oʻyinni (oʻyinni maydon ortida oʻtkazish) afzal koʻradi. Uning soʻzlariga koʻra, jamoani "himoya qilish" asosiy ekan. Lekin PSJda esa himoya qilish oʻrniga, oʻz imidjini himoya qilish kerak edi — o'rtoqlik oʻyinlaridan tortib chempionlikka qadar. O'zimni tushunaman, ammo Dalicning uslubi bilan bogʻliq asosiy muammo shundaki, u vaqtinchalik yechimlarni afzal koʻradi. Natijada esa, asosiy tarkibdagi futbolchilarning taktik savodxonligi vaqt oʻtishi bilan pasayadi. Yana bir nuansa: uning qoʻl ostidagi jamoalar uzoq muddatli loyihalarga eʼtibor berishmaydi. PSJ esa shunday klubki, ularni yulduzlarni yoʻqotmay ketadigan, balki uzoq muddatli rivojlanishga moslashgan murabbiyga muhtoj. Dalic esa oʻzida bunday "investitsiya"ni koʻrmayapti.

qachon eski vaqtlardagi Barsoyni o'ylab qoygandim — shu narsa eslatib qoladi, shunday murabbiylar bilan o'ynaganmanmi yo'qmi? qaniydi, 90-larning o'rtalarida zaxirada oʻtirib qolsam ham, qayerdandir yuqori ovozda "o'ynash" degan nigoh bilan so'zlar eshitilardi. o'sha vaqtlarda jamoaning nomi g'alaba qozonar edi — va ularning barchasi oʻzlarining individual qobiliyatlariga tayanar edilar. bunday chempionlar bilan birga Dalicdek uslubni koʻrganim yoʻq, lekin unga qarshi ham yoʻq edi. shuni tushunib olgandimki, hozirgi PSJning eski an'analaridan uzoqlashgani mumkin — chempionlikka intilishda qaysi yoʻlni tanlash kerakligini bilmayapmiz endi. o'sha vaqtlardagina jamoalar oʻzlarining "oʻgʻrilik" uslublarini koʻrsatishardi, ammo ularda yulduzlarni yoʻqotish xavfi yoʻq edi — chunki ular oʻzlarining kelajagiga investitsiya qilgan edilar. Dalic esa, meningcha, vaqtni o'ynab oʻtirganmandek tuyulmoqda. uning qoʻl ostidagi jamoalar qanchadan-qancha mavsum davomida hech qanday o'zgarmagan — va buPSJ uchun juda katta xavf. biz esa, muxlislar sifatida, chempionlikka shunday yoʻl bilan erishishni xohlaymizmi?

qani, nega hammasini oldin boʻydoqday deb oʻtirmiz? eʼtiboringni shu oʻtkazaylik — Dačić kelganidan buyon jamoamiz qanday oʻynay boshladi? birinchi oʻyingimizdan boshlab nima bo'lganini eslaymanmi? e, yuqori bahsli va hissiyotli oʻyin edi, bir nuqtaga eʼtibor qaratilsa — jamoamiz maydonga chiqishni oldindan unutgan edi! menda qani o'sha oldingi chempionlarimizning "oʻgʻriligi" degan narsa? yoʻq, borliq boshqa narsa: Dačić qoʻl ostida biz maydon oʻrtasida yuguradigan boʻlib qolmozdik, oʻyinchilar oyoqlarining orqasida toʻp bilan oʻtirib qolishdi. vaqtni toʻxtata olmaydi, deb aytganlar boʻlsa, haqiqat shu: **uning qoʻlida vaqt cheksiz uzoqqa choʻziladi** — lekin hech qachon oʻn toʻqqiz daqiqa davomida yuqori darajadagi oʻyinni koʻrsatishga ulgurmaydi. korxona qilishni yaxshi koʻradigan odamlar bunday ishlarni yaxshi bilishadi: vaqtni uzoqqa choʻzasa boʻladi, ammo kerakli vaqtda oʻziga ishlayvermasligicha qolaveradi. bir vaqtlar oʻsha yozda Neymarni koʻrganman — toʻp bilan oʻtirib, oʻyindan uzoqda edi. Dačić esa uning bu holatini oʻz "uslubi" deb ataydi. yo boʻlmasa, uning futbolchini olish usuli shunday: oldingi holatda oʻtirib qolgan oʻyinchini yangi taktikada "joylashgan" deb hisoblaydi. lekin PSJda borliq shunday emas: oʻsha yulduzlar oʻzlarining individual qobiliyatlari bilan yoʻl oladilar, ular uchun oʻrganib olish uchun vaqt yoʻq — chetga chiqarilganda yoʻqolib ketishadi. uning qoʻl ostidagi xorvatlar bilan oʻtgan mavsumlarni eslang: qancha oʻyinlar bor endi? 4ta oʻyin — va shulardan faqat bittasida gʻalaba. PSJda esa yuqori standartlar bor: oʻrtoqlik oʻyinlaridan tortib chempionlik jangiigacha. uning qoʻlida vaqt cheksiz, ammo oʻyin vaqtida oʻzini koʻrsatmasligi esa hayotiy haqiqat. va nihoyat, jamoaning nomini eslaymiz — Pari Sen-Jermen. e, eshitayotganmi? "sen-jermen" soʻzi oʻzining tarixini olib keladi: chempionlik va yulduzlarni saqlash. Dačić esa keltirgan narsasi bilan shu tarixni oʻgʻrilash bilan teng!

Qani, endi shuni tushuntirib beraylik. Neymarning shu haftadagi intervyusini oʻqib chiqdim — u shunday deyapti: "Men oʻzimni yaxshi his qilyapman, lekin maydonda boʻlmaganim bilan bogʻliq masala mavjud." Bu gapni eshitganingizda, qanday eshitilganini tasavvur qiling — bu erda vaqt yoʻqligini bilasiz, ammo maydon ortidagi oʻrindiqda oʻtirib, toʻpni oyoqlaringizning ostida ushlab turgan kishi haqida gap borayapti. Dalic esa shunga oʻxshash taktikani davom ettirib, oʻyinchilarni "joylashgan" deb hisoblaydi. Lekin PSJda ishlash uchun vaqt yoʻq — chempionlik uchun kurash boshlanib ketdi. Neymarning soʻzlarini xotirada saqlang: uning oʻziga ishonishi bor, lekin oʻyin vaqtiga moslashish uchun unga vaqt kerak. Dalic esa oʻyin vaqtida vaqtni "oʻgʻirlab" ketayotgan edi, shu bilan jamoani mustahkamroq qilish oʻrniga yulduzlarni yo'qotib qoʻyayapti.

Neymarning so'zlarida shunday kuzataman — agar u o'zini yaxshi his qilayotgan bo'lsa, bu yaxshi boshlanish emasmi? Lekin asosiy muammo shundayki, PSJda vaqtga qarshi kurashayotganimizni hammamiz bilamiz. Uning intervyusini eshitib, mening boshqa bir narsaga e'tiborim bor: Neymar maydonda boʻlish uchun sabrsizlanayotgan, ammo uning oyoqlari unga ishonmayapti. Bu esa shuni ko'rsatadiki, Dalic qoʻlida vaqt cheksizdek tuyulsa ham, aslida vaqt bizga qarshi ishlayapti. O‘yinda 90 daqiqadan boshqa vaqt yo‘q — bu PSJ uchun oltin qonun. O‘yinchilarning har bir soniyasini hisobga olish kerak, har bir daqiqani samaradorlikka aylantirish lozim. Neymarning holati esa shundayki, u oyoqlari bilan o‘yinni boshqara olmayapti, chunki u oyoqlarida ishlashga o‘rgatilmagan. Shu bilan birga, Dalicning uslubi ham boshqa narsa emas: vaqtni o‘ynab o‘tiradigan, lekin kerakli vaqtda gol urishni unutadigan taktika. Meningcha,PSJning buyukligi shunda — u yulduzlarni yo'qotmasdan, ularni davomli rivojlantirishni talab qiladi. Neymar kabi futbolchi uchun bu uning ikkinchi shansi bo'lishi mumkin edi, ammo u hozirda foydasizlikda davom etmoqda. Va bu aynan Dalicning uslubidan kelib chiqadi: u vaqtni cho‘zishga intiladi, lekin vaqt o‘tgani bilan futbolchilarning qobiliyatlari yoʻqolaveradi. Men shuni ko'raman-agar boshqa yoʻl topilmaguncha, PSJ oʻz tarixini yoʻqotib qoʻyadi. Chempionlikka erishish uchun vaqt va qobiliyat birlashishi kerak — ammo hozirgi holatda biz vaqtni oʻgʻirlab ketayotgan edik, natijalar esa oldindan aytilganidek kelaveradi.

Haha, muxlislar yigʻilshini oʻtkazaylik-ku! 🤡 PSJga aylangan bu zoʻr jamoani kurashib kelayotgani qayerdan boshlab oʻzgarib ketdi — aytmoqchimanki, ochiqchasiga kulgili haqiqatan. Chunki bu jamoada Neymarning oyoqlarida futbol boʻlishdan koʻra, toʻp bilan oʻtirib vaqtini oʻtkazishidan boshqa narsaga yoʻl qoʻyilmayapti, lekin Dalicning qoʻlida vaqt cheksizdek choʻzilib ketaveradi. Qani, gap shundaki — vaqtni oʻgʻirlash mumkinmi? Qilib koʻrsataylik: Xorvatiyaning "oʻgʻrilik" bilan gʻalaba qozonganini koʻramiz, lekin boshqa jamoalar uchun vaqt tugaydi. PSJning yuqori standartlarida esa vaqt yoʻq — chempionlik uchun kurash boshlanganidan beri yulduzlar oʻsha oʻrindiqlarda oʻtirib qolayotganlar. Aytish kerakki, Neymarning so'zlari boʻsh emas: u oʻzini yaxshi his qilayotganini aytadi, lekin maydon ortidagi oʻrindiqda oʻtirib qolgandagina. Bu haqda oʻylaganimda, ichimda chalgʻigan kulgidan qoldim — "ne vaqt ketmoqda" degan edi. Dalicning uslubi esa shunday: vaqtni cheksiz koʻrib, lekin oʻyinning 90 daqiqasida gʻalaba olish uchun zarur boʻlgan harakatni koʻrsatmaslik. PSJda esa borliq shunday: yulduzlar ketganida, ular qaytmaydilar. Va buni tushunish uchun raqamlarga ham ehtiyoj yoʻq — yoʻqotilgan vaqt, yoʻqotilgan chempionliklar, yoʻqotilgan tarix. Ya'ni vaqtni oʻgʻirlash mumkin, lekin tarixni oʻgʻirlash — qilmish emasmi?

Oftob qanday kuylayotganini eshitginmanmi, mening nevaramni? Bu PSJning maydondagi yuragi — shu yillar davomida yigʻlagan boshqa hech bir klub emasdir. VARbilaguvchi, senga oʻxshash nuqtalarni oʻylayotgan odamlar bilan koʻrishganman, ammo... aslida mening savolim shunday: **64 ochko qayerga ketdi?** Yetti marta 1-0 bilan gʻalaba qilib, chempionlikni qoʻldan boy berish — bu ham gʻalaba hisoblanadi-ku? 🔥 Zlatko juda yaxshi murabbiy, lekin PSJ uchun vaqtni o'yib oʻtirish — bu aynan oʻzing aytgandek, buni qiyinchilik bilan qabul qilish kerak. Xorvatiya bilan qilgan 4 oʻyinning natijasi nima deysan? 1 gʻalaba — boshqa hech narsa.PSJ esa yuqori standartlarga moslashishi kerak boʻlgan jahon darajasidagi jamoa. Uni boshqa ligalar bilan solishtirib boʻlmaydi, oʻrtoqlik oʻyinlarida vaqtni cheksiz koʻrsatish esa — jiddiy masala. Neymarning intervyusi? Ha, u oyoqlarida toʻp bilan oʻtirmaydi, lekin uning asosiy muammosi — vaqt yetmayotganligi. Dalic esa vaqtni oʻgʻirlab ketayotganini hisobga olmaguncha, Neymar kabi oʻyinchini yoʻqotishga mahkum. PSJda yulduzlar oʻzlarini koʻrsatib, ketishadi — lekin Dalic qoʻlida vaqt cheksizdek, ammo bu vaqtda ular oʻzlarini yoʻqotib qoʻyishadi. Gulistonlik boʻlish bilan birga, men shuni yaxshi bilaman — **vaqtni oʻgʻirlash mumkin, lekin chempionlikni oʻgʻirlab boʻlmaydi.** PSJ uchun asosiy muammo shundaki, ular vaqtni yoʻqotib qoʻyishadi, ammo bu vaqtda gʻalaba uchun zarur boʻlgan harakatni koʻrsatmaydilar.⚠️

4:0 va 6:2 bilan qozonilgan gʻalabalarni oʻylab qoyganda, birinchi narsa kelib chiqadi — bu yerda "oʻgʻrilik" degan narsa mavjudmi yoki yoʻqligini oydinlashtirib olish kerak. OfsaydShoh aytganidek,90-larda jamoalar oʻzlarining nomlarini oldindan belgilab qoʻyishar edilar, lekin buni Dalic qoʻlida koʻrish mumkinmi? Umr boʻyi jamoaning nomini olib yurgan Marsel Desaily kabi oʻyinchilar yoʻqolib borayotganini koʻrib, xalqning qayerga ketayotganini tushunasiz. Dalic qoʻl ostidagi birinchi mavsumda jamoaning xG koʻrsatkichi pasayib ketdi — va bu bir vaqtning oʻzida yulduzlar kamroq gol ura boshladi. Bu vaqtni oʻgʻirlash sifatida qabul qilish mumkin, lekin chempionlik uchun vaqt yoʻq — oʻshanda chempion boʻlmadik, endi esa vaqt tugaydi. Eski_maktab90dan aytgandek,7 marta 1-0 bilan gʻalaba qozonish — bu chempionlikka yoʻl boʻlmaydi. PSJ yuqori standartlarga ega jamoa, ularni oʻrtoqlik oʻyinlaridan boshlab chempionlik jangiigacha davom etadigan mavsum davomida qoʻllab-quvvatlash kerak. Men bilibman, vaqtni oʻgʻirlash mumkin — lekin tarixni oʻgʻirlash mumkin emas. Neymarning oʻtirib qolishi, yulduzlarning yoʻqolishi, 64 ochkoning yoʻqolishi — hammasi bir nuqtaga kelib toʻxtaydi: oʻsha "oʻgʻrilik" uslubi yoʻqolgani uchun PSJ oʻzining yuragini yoʻqotib qoʻyayapti.