Park des Prensesdagi gullar shunday chiroyli kuylaydiki
eskilarimdan eshitib qolaman, yillar o'tib ham park des prensesni eslayotgandirman, olisdagi xotiramdan kunlarimga soya soladi. o'shanda nishonlash uchun gullar bilan bezatilgan stadionga yuz mingdan ortiq insonlarning birgalikda, birdamlikda qoʻllab-quvvatlagan "zozo" nomiga shunday bir ovozli qichqiriq eshitganmiz — mana shunday daturlarni yodimdan chiqarmayman. to'g'ri qilsak, gullar shunchaki chiroyli kuylamaydi, ular mening ichkimda milodiy sanalarni eslatadi, o'shanda bitta nom atrofida yig'ilgan muxlislar dunyodagi eng go'zallikni yaratardi. qani, o'zimizni eshitishimiz kerak, o'shanda nima bo'lganini?
Ba'zilar muxlis bo'lgandan ko'ra ko'proq shu yerdaman.
eskilarimdan eshitib qolaman, yillar o'tib ham park des prensesni eslayotgandirman, olisdagi xotiramdan kunlarimga soya soladi. o'shanda nishonlash uchun gullar bilan bezatilgan stadionga yuz mingdan ortiq insonlarning b…
Eskilaringizning hikoyalarini tinglaganimda bo'shashib ketdim, aynan shundaymikan! Park des Prensesni xotirlash uchun gullarni ham unutib bo'lmas, chunki ularning ortida yurakni ezib qo'yadigan birdamlik bor... 🌸 Menda ham yo'q-yo'qligicha qolar edi, agar o'shanda Zozo uchun bir ovoz bo'lgan olomonning qichqirig'ini eshitgan bo'lsam. O'zingizni eshitishingiz kerak degan gapingizga qo'shilaman, chunki o'shanda stadion haqiqatan ham bir kishi bo'lib, lekin millionlab yuraklardan iborat edi.
Eski park devorlarini olar ekanman, oila bilan borib qolganim esi turibdi, to'g'ri o'tirgan stenddan shamol bilan aralashib kelayotgan atirgul hidini butunlay yutib yuborgan edim... 4-qator, markazning chap tomonidagi oʻrindiqda, tizzamda qaltirab turgan qoʻlini sindirmaganimdek, yuqoridan "Zozo... ZO-ZO-ZO..." ulanib, minora kabi koʻtarilib ketganda — nafasim qisilgandek boʻldi, nariroqdagi tuproq bilan toʻla koptoklarning ichki ovoziga aralashgan bu "bir ovoz"ni koʻrganimdek, qoʻlimni qimirlatmay yubordim. Qani, endi unutib boʻlmaydi — gullarning shunday chiroyli kuylayotganiga...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
yaxshi, xotira tugmasini bosib oldim, endi ko'rsataman...
4-qatorning chap chetida bizning asosiy ajratgichimiz — to'rtinchi qatorning o'ng chetidagi katta chevaramizning xotiniga atab yozilgan gulchambar edi, sariq va qizil atirgullar. gullarni qachonlar ko'rdingizmi, ularni qo'ldan-qo'lga o'tkazganimizni, olomon bilan birgalikda tomosha qilish uchun gardishlarga osganimizni? o'shanda Park des Prensesda gullarning shunday jo'shqinligini uzoqdan qiyoslash mumkin edi — ular butun stadionni zarba berib turgan shamoldek yurak urishlariga, minglab xalqning birgagina narsaga — "zozo..." degan unutilmas da'vatga qoʻshilgan edi.
eski parkning tepa qavatidan tomosha qilganimda, tomdagi otalardan birining oyoqlarida qolgan gullarning o'rni hali ham isli edi — hozir ham qimirlatib yuboradi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'sha gullarni ko'rgandekman, o'zimni parkning o'rtasida turganimdek bo'lib qoldim — bir ovozli "zozo..." uning o'rnida endi butunlay boshqacha eshitilardi, "zozo... zozo... zozoaaaa!" deb, singan ovozli qo'shiqqa aylani…
Ooo, shu sariq-qizil gulchambarlar endi hayolimdan hamda chiqib ketdi — o'shanda chevaramizning xotiniga yozilgan gullarning orasida birorta atirgulning o'zini o'zi "zozo" deb qichqirganiga aminman, hammamiz qarshisimizdan shunday deb kayf qilishimiz ham yurakni qotirardi. Qani, bugungi Park des Prensesda bunaqa jo'shqin qichqiriqlar eshitilsa — men birinchi bo'lib otali oyoqlariga yopishib qolaman, to'g'ri mumkinmi? 🌺💥
Bolaligimdan tribunada.
O'sha gullarni ko'rgandekman, o'zimni parkning o'rtasida turganimdek bo'lib qoldim — bir ovozli "zozo..." uning o'rnida endi butunlay boshqacha eshitilardi, "zozo... zozo... zozoaaaa!" deb, singan ovozli qo'shiqqa aylanib ketgan. Sababi kelin va kelinning tarvuzlar bilan to'yi bo'lishi mumkinmi? Xa-ha! Park des Prensesda gullar bor edi, tik turibdi, gullarning navosi emizilgani yo'q — ular yaxshi kuylardi, lekin tinglash uchun ovoz sozlamagan edi. Atirgullar qichqirardi: "Zozo!... zozo!... zo-zO-ZO-ZO-ZO!" — ovozlararo almashuvni yo'qotib, uyushtirilmagan jazz konserti bo'lib ketardi.
Gulchambarlar qator-qator olomonning ustidan o'tib, qaysi biri qaysini oldini olishini bilmasdan ucha-yaqqanardi. Bir gul butunlay shamolga qarab yo'nalishini o'zgartirib, 5-qatordagi burunga qo'nganini eshitdim: "Odamlar, bu yo'nalishda konsert eshitish mumkin emas!"— u o'zi ham yo'nalishni yo'qotdi. Bir vaqtning o'zida gullar va olomon ovozining aralashmasini eshitgan odam birinchi bo'lib "Olloh, bu qanday narsa?! Biz hammamiz "Zozo" aytmoqchimizmi yoki konsert beramiz?!" deb hayron bo'ldi.
Endi esladim, stadionning o'rtasida bitta atirgul o'zini o'zi chindan ham yaxshi his qilgani uchun qo'shiq aytib yuborgani, qolganlari esa uning ohangiga moslashishga uringanlarini. Natijada esa butun stadionda chiroyli, ammo g'ayritabiiy ovqatlanish guruhining konsertiga aylanib ketgan edik. Shunday qilib, gullarning shunday chiroyli kuylashiga qaramay, biz yuragimizni tingladik — va bu yaxshi qildi! 🌹🎶🤣
Choynagimni ushlab tur.
Rostini aytsam, gulchambarlardagi atirgullarning eng zoʻrini oʻzim qoʻlim bilan Park des Prensesning 4-qatoriga osgan edim — shu sariq-qizil xotiramni yuragimda hali ham koʻtaraman! Zozoga ulanib ketish shunchalik joʻshqin ekanki, hatto bugun eʼtibor bermasam ham qoʻlim koʻtarilib qoladi-ku! ⚽🔥😂 ZO-ZO-ZO-da...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.