paxtakor afsonalari: sariq-qora ranglar bilan yurish
qani qani, yana yoshlik damlarimizni eslaymiz-ku... o'shanda nechta go'zal g'alaba, nechta achchiq mag'lubiyatlar bilan yurardik, lekin yuraklarimizda har doim sariq-qora bayroqlar bilan! 1962-yil — toki "Paxtakor" avvalgi sovet chempionligida birinchi marta yorqin nur sochdi. shaxsan men buni eslayman, mening kichkina yuragim qanchalar tez urardi, chunki jamoamiz faqat 10-jamoa bo'lib, ammo qalbdan o'ynamadi — sariq-qora shon-shuhratga erishdi!
va 1968-yil... nega aytsam, bu mavsum ayniqsa alohida edi. o'sha paytda men Samarqanddagi futbol maydonchasida elektr toki bilan ishlardim, lekin shunchaki o'tirib qolardim, televideniyedan teriga yopishib qolganimizni kurardim. "Paxtakor" chempionatni ikkinchi marta qo'lga kiritdi — qaysi qahramonlar o'ynamagan ediki! leytenantov, bazarovlar, absalimovlar... mening esimda ularning har birining ismi, chunki bizning shaharda har bir oʻyin jonli tomosha etilgan.
kelajakda hali ko'p g'alabalar boʻladi deb oʻylardik, lekin nega ularni shu yoʻldan oʻtkazdilar, Allohning buyuk siridir...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani, shu vaqtlarda men ham to'garaklarning birida bo'lardim—o'sha kichkina jamoamizni qo'llab-quvvatlash uchun "Xalqobod" degan kommunistik qishloqda darsdan so'ng futbol maydonchasiga yugurardim. Ota-onalar g'azablanib: "O'qinglarcha!" dedilar, lekin mening yuragimda o'sha sariq-qora bayroqlar bilan yurardim. 1962-yilgi chempionlikni eshitgandek bo'ldim—yuragim sakrab ketdi, o'zimni ularning o'rinbosari his qildim! Keyin 1968-yil... sen aytgandek, o'sha mavsumni Samarqanddagi zavodda ishlab yotganimda, radioeshittirishlarni tinglab, "Leytenantovlar endi qo'lga kiritadilar!" deb baqirardim. Hali ham o'sha paytdagi kayfiyatni his qilaman—menimcha, bu sifatli nom emas, baland qiyalik!
Bolaligimdan tribunada.
qani, men eslayman, o'shanda men 10 yoshimda edim, paxtakorning "sariq-qora" mardlarini televideniyedan tomosha qilib oʻtirgan edim, bir to'p ustidan jamoamizning barchasi qanday qilib o'zaro ovoz chiqarib: "yoq yoq yoq!" deb xursand bo'lib kelar edik, bu juda yaxshi kayfiyat edi. o'shanda yuragimda ham sariq-qara bayroqni koʻtargan edim, oʻz-oʻzimga aytardim: "sen ham Paxtakorlik boʻla olasan, bola!"
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Mana, oqsoqol Malikaning gaplaridan so'ng men ham eshitdim-ku, o'shanda Paxtakorning o'yinini tomosha qilish uchun televizor oldiga hech kim qochib bormasdi — hatto ota-onalarining gaplariga qarshi chiqib! 🤣 Chunki o'zimni stsenariyda qo'riqchi sifatida tasavvur qilganimda, otam: "O'qigina!" deb to'xtatmoqchi bo'ladi, men esa televizor oldiga yugurib: "Dad, bu mening yangi sheriklarim — leytenantovlar va absalimovlar!" deb baqirardim. Nafaqat futbolni, balki birga yaxshi vaqt o'tkazish mumkinligini o'rnatgan edim!
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿