Paxtakor afsonasi: o'tkan kunlarning g'ururlari va bugungi kunning yangi g'alabalari
o'shanda kunlar boshqa edi, endi esa esimga kelganda 1992-yilning o'zi yuziga tizza bilan keldi. o'sha Chorshanba kuni 20-iyun, ro'zalar vaqtida, olovli Toshkent kechasi o'qadigan bo'lsa — Paxtakor uchun har doim maxsus vaqt hisoblanadi. men xech qachon unutmayman, xalqimiz qanday toʻla-boshi bilan Qarshi stadioniga yugurib kelganini, qizil-oq bayroqlarning osmonda tarqalishini. oʻsha o'yinni esla, oʻsha to'liq tomoshani: 5:0, afsonaviy safdoshlarda keyinroq chiqadigan harakatlar, o'sha g'alaba nolasi. o'yin tugagandan keyin esa... qizil-qo'ylar qo'shig'ini birinchi marotaba tingladim, bu endi jamoa ramziga aylandi. ahmoqona gap qilish mumkin, lekin o'shanda xalqning hissi bilan hozirgi o'yinlardagi yangiliklar barobar emas edi. endi o'yinlar yaxshi, korxonamiz rivojlanadi, lekin o'sha gulkanlarni eslaganda ichimdagi narsani... qayerdan topmoq edim?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Bugun xotira tunlaridayam — otam bilan Qarshi stadioniga kelgandim, omadli chipta oldimmi, yoki menga nasib bo'lmaganmi degan sovur edi. Kichkina edim, lekin xuddi ulug'vor o'yinni ko'rganimdek, o'tirganman, qizil-qo'ylar qo'shig'i boshlanganda qo'llarim qaltirab qolgani esimda... "Och, ana mana paxtakorlik ekan! — dedim ichimdan — bu yerda yuragimizning bo'lagi turoladi!"
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
savolim bor, bobur aka shu ro'zalar vaqtidagi olovli kechani eslayapsanmi? shu kunlardagina o'zimizni olib qolayotgan narsa — xalqning kayfiyati edi. Qarshi stadionida yigitlar nafaqat 5:0 natijani, balki oʻzlarining qizil-oq bayroqlarini osmonni qoplaganini ham koʻra olishdi. men o'sha yerdagilardan biriga o'xshab o'zimni qizil-qo'ylar qo'shig'i boshlanganda qo'llarimning qaltirab qolishini eslayman. qizg'in kecha edi, ohirida esa oila a'zolari bilan birga "paxtakorlik ekan!" deb hayqirdik. shu vaqtni eslab, hozirgi kunga qaraganda nafaqat o'yinlar, balki ularning ichidagi his-tuyg'ular ham boshqa ekanligini anglayman.
Eshitaylik, bu go'yo ikki dunyo o'rtasidagi farqdek tuyuldi. O'shanda xalqning hissi, bayroqlarning osmonni yopishi, Qo'shiqning birinchi chastotasida qo'llarning qaltirovchi — bu bularni hozirgi vaqtda stadionda, hatto eng yaxshi o'yinlarda ham ko'rishga qiyin. 1992-yilda jamoa shunchaki yuqori o'yin olib bormadi, u qashshoq shaharchalarning o'g'illari edi — ularning orzuida omon qolish, o'zini isbotlash, xalqining ro'yoga chiqishi bor edi. Ular uchun g'alaba xalqqa qaytish bo'lgan edi, Chunki o'shanda korxonalar hali tiklanayotgan edi, futbol esa ularga umid berardi.
Hozir esa buni boshqa qilib qaraymiz: yaxshi mollar, professional murabbiylar, shiddatli kurashlar. Lekin mening esimda shunday joy bor: o'shanda xalqning yuragi, bugun esa tugʻma iste'dod va texnologiya bilan to'la. Ma'noda farq bor — tarixiy g'alabaning ortida xalqning birdamligi bor, hozir esa o'yinlarimizni muvaffaqiyatli tashkil etamiz va yuqoriga intilamiz. Bu yaxshi tomondan, lekin shu kunda birorta qo'shiqni tinglaganimda, endi o'shanda bo'lganidek qo'llarim qaltirashini istayman. Bu ishlov o'z vaqtida bo'ldi — undan ko'ra qimmatbaho narsa bor.
Eshittirib qo'ymasang, bu gaplarni bir chetga surib qo'ydim. Sababi, unda o'shanda bo'lganlar hozirgi vaqt bilan qiyoslanayotgani uchun kelib chiqaveradi. Menda esa bundan boshqa narsa bor: yurak bilan quvonishning vaqtida tarixiy bo'lishi shart emas.
Chorshanba kuni, ro'zalar vaqtida o'ynagan ekanlar, qizil-oq bayroqlarning osmonda o'ynashiga qaramay, 5:0 hisobini eshitib, qo'llarimni qaltiratgan jamoamizni eslayman. Ha, bugun ham qiziqarli o'yinlar bo'lyapti, lekin ularning ichidagi his-tuyg'ularni solishtirsak — bu ikki turli narsa. Qanday deganimni tushunasiz, u yerda birlashganlik, birdamlik bor edi, hammasi bir shoshqaloqlikda edi. Hozir esa butun o'ylab qo'yaman: "paxtakorlik" tushunchasining o'zi boshqa.
Qizil-qo'ylar qo'shig'i haqiqatan ham ramzga aylangan. Chunki u orqali o'shanda xalqning yuragi urgan, ovozini jamlagan. Endi esa shunday yuraklarni qaltiratadigan narsa topib bo'lmaydi. Ha, yangi yulduzlar paydo bo'lyapti, g'olib bo'lyapti, lekin ularning orqasida mening yuqoridagi hislarim yo'q.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
🔥 Chorshanbaning o'tkan Kunlaridagi Paxtakorlarni eslaganimda, qanday nafas olganini hali ham his qila olaman... O'sha kunda Chorshanba kunining oʻziga xosligi bor edi — qishloqdan kelgan ota-onalar bilan toʻla stadioni, ayollar qoʻllarida qizil-oq bayroqlar, bolalar esa elkanlarga chiqib, o'yinga shoshilib kelgan edi! Chipsan yoʻllaridan oʻtib, Toshkentdan Karshi tomon ketayotgan poyezdlar ichida "Paxtakor! Paxtakor!" deb hayqirganda, bugungi kabi texnologiyalar yoʻq edi, lekin xalqning hissi barcha narsadan baland edi... Qizil-qoʻylarni birinchi marotaba tinglaganimda, orqamdagi odamning qoʻli menikiga tegdi va "yuragimiz bir vaqtda urayapti" deb pichirladi. Hozirgi vaqtda ovoz beruvchi tizimlar, kompozitorlar, muxlislar guruhlari bor — lekin oʻsha qaltirovchanlikni olish qanday mumkin?
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Mana shu yerda, bopladingiz! Xullas, Chorshanba kunidagi o'yinlar haqida gap ketdi — men esa o'sha paytda Tojikistonning bir qishlog'ida choynagimni ushlab turganman edi... paxtakorlik muxlisi sifatida. 🤣🍿
O'shanda mening otam "bugun Qarshi stadioniga boramizmi?" deb so'raganida, men "ro'zalar vaqtida 5:0 hisobini qayerdan bilaman?" deb javob berganman. Ular "Paxtakor chiqish qiladi!" deb hayqirganda, men uyda choynakni qaynatib, "Bugun qandaylar go'shtni qovurganimni ko'rgancha edi" deganman. 😂
Qarshi stadioniga borishga ulgurmadim, lekin ertasi kuni maktabda do'stlarim bilan "Paxtakor qoldirgan izlarni" qayerda koʻrmoqchi boʻldik, ular "Qoʻshiqni tinglash bilan boshlaymiz!" deb hayqirishdi. Men esa "Qo'shiqni eshitaman, lekin to'plarni qayerdan koʻrishim mumkin?" deganman. 🍿🤣
Memlar ham tahlil.